Er zijn zo van die mensen ....

Er zijn zo van die mensen die alles altijd op het laatste nippertje doen. Die pas in gang schieten als de deadline tergend dichtbij is. Of die pas op het allerlaatste nippertje naar een felbejubelde tentoonstelling gaan. Welnu, zo'n mensen zijn wij. Terwijl de tentoonstelling al maanden loopt, verkozen wij om vandaag, tijdens het allerlaatste weekend, naar Aan het Russische Hof in de Hermitage Amsterdam te gaan. Net zoals ongeveer half Nederland. Gelukkig was ik gewaarschuwd door de foto op haar blog. Mijn slimme man had tijdig de juiste oplossing: we worden vrienden van de Hermitage! Een duopas is goedkoper dan twee keer met z'n tweetjes naar het museum. En de volgende tentoonstelling, Matisse tot Malevich, willen we zeker ook zien.
Het klinkt niet sympathiek, maar toch: 'er is geen groter vermaak dan leedvermaak'. Terwijl honderden mensen uren in de koude rij stonden, mochten wij via de 'vriendeningang' meteen naar binnen. En sterker nog, als vrienden mochten we in de besloten regentenkamer met feestelijk uitzicht op de winterse Amstel (en op de voortschuifelende mensen onder het raam), genieten van een gratis kopje koffie.
De tentoonstelling was natuurlijk schitterend - er is op diverse blogs (zoals bij haar) al veel aandacht aan besteedt. Een passend begin voor dit Tolstoi-jaar. Als toemaatje een paar jurken van huidige ontwerpsters die zich lieten inspireren door de pracht van de Romanovs (op de tentoonstelling zelf mocht je niet fotograferen).Nu neem ik mij voor in het vervolg op tijd en liefst op een doordeweekse ochtend naar een tentoonstelling te gaan. Maar of mij dit lukt????
Nagekomen bericht: Uit de reacties hieronder blijkt dat het de hele periode druk is geweest en vandaag lees ik dat meer dan 700.000 mensen de tentoonstelling hebben bezocht - twee keer zoveel als verwacht (zie nu.nl). En intussen zijn de musea waar ook veel moois te zien is maar waar geen grote tentoonstellingen lopen heerlijk (?) stil ...

Jute bruiloft / Burlap wedding (1)

Dat J&A van elkaar houwen en daarom gaan trouwen, vertelde ik hier al. De bruiloft wordt midden in de natuur gevierd. De aankleding moet dus ook een natuurlijke uitstraling krijgen. A mailde mij dat ze dit wil onderstrepen door het gebruik van jute. Dat liet ik mij geen tweemaal zeggen. In het weekend heb ik al meteen wat snelle probeersels gemaakt voor corsages en een tasje voor de genodigden. Dat het probeersels zijn, kan je wel zien aan de onvolmaakte afwerking. Hoe je de lintjesbloem maakt, liet ik hier al zien. De knoopjes - met jutemotief! - voor de bloemenhartjes kocht ik bij Passementerie Baars & van de Kerkhof . Hoe je de jute bloem maakt, toon ik in een volgende blog. Inmiddels zie ik overal jute en denk en fantaseer ik over jute ...

Unica in replica

Op zijn oude dag begon mijn vader met schilderen. Toen we klein waren had hij wel eens decors voor onze poppenkast geschilderd. Een mysterieus bos en een hutje op de hei. Daar was het bij gebleven. Toen hij 70 werd, kreeg het schildervirus hem te pakken en werd schilderen zijn lust en zijn leven. Het huis vulde zich met Russische landschappen van Repin, klaprozen van Renoir, fresco's uit Pompei, barokke bloemstukken ... Voor zijn 75e verjaardag organiseerden we een tentoonstelling voor familie en vrienden met de titel Unica in Replica. Daar moest ik aan denken toen ik het werk van Kate Talbot zag. Zij 'schildert' met naald, draad en vilt naar oude voorbeelden. Nieuwsgierig naar wat ze nog zoal gemaakt heeft? Klik dan hier.
Kunst laat zich op vele manieren interpreteren ...

Een tussendoortje, dacht ik ...

Ken je dat? Dat je denkt: "Even een klein tussendoortje!" En dat dat vervolgens zwaar tegenvalt. Ik ben al dagen bezig met dat ding hierboven op de foto en ben nog maar net over de helft. Nee, het wordt geen sjaal. Je hoeft niet te raden, wat het wordt. Kleine kans dat het je lukt, trouwens. De attributen op de foto hebben ook niets te maken met het doel van mijn breisel. Ik wil al wel verklappen dat het geen ding op zich wordt maar een onderdeel van iets anders. Iets dat opgeleukt moet worden.
De wol, Kid Silk van Drops is overigens heel prettig om mee te werken. Ik kocht het in de Trollenwol, een heerlijk winkeltje in een klein steegje in Driebergen.
Ok, nu maar weer verder met breien ...

Haïti : in ’t algemeen en in ’t bijzonder

De ramp die Haïti heeft getroffen is nauwelijks te bevatten. Om jezelf te beschermen probeer je het individuele leed van de mensen niet teveel te laten doordringen.
In ’t algemeen lijkt het wel of de mensen die het al ellendig hebben het meeste getroffen worden door nieuwe ellende. Dat deze gruwelijke aardbeving juist de Haïtianen moet overkomen die al zo zwaar zijn beproefd door armoede, orkanen, erosie, geweld en corruptie, lijkt een bittere speling van het lot. In ’t bijzondere heeft de aardbeving evengoed arme sloebers in de krottenwijken als de aartsbisschop in zijn paleis getroffen.
In ’t algemeen worden steeds meer vraagtekens gezet bij de effectiviteit van ontwikkelingshulp. (Uitgerekend vandaag kwam de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid met haar rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie’). In ’t bijzondere is elke mens die gered wordt, elk sprankeltje hoop die men zwaar getroffen mensen kan geven, de moeite waard.
De handwerkgemeenschap - zoals Craft Hope, spreading seeds of hope one stitch at a time - wil zijn/haar bijdrage leveren aan hulp voor Haiti. De speciale Etsywinkel, Hearts for Haiti, bracht vooralsnog een paar duizend dollar op. Vergeleken met wat nodig is om Haïti er weer enigszins bovenop te helpen, is het in ’t algemeen een druppel op een hete plaat. Maar in ’t bijzondere kan het misschien hier & daar wat licht en hoop brengen.
Hoop is ook zo nodig voor de vrouwen van de Atis Fanm in Matènwa. Zij probeerden met de on line verkoop van handwerk zoals op de foto's hieronder en hierboven, uit de miserie omhoog te krabbelen. Maar hoe het nu verder moet ...

Beeindig traumatische scheidingen!

Het is bewezen! Ik ben geen ezel! Want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. En ik heb - jawel - driemaal dezelfde fout gemaakt. Door jammere onachtzaamheid heb ik driemaal een van mijn mooie, zelfgebreide handschoenen verloren. Ik liet ze nog zo trots hier en hier zien. Het is natuurlijk niet mijn schuld maar die van mijn jas. Vrouwen vinden mijn jas mooi - niet te verwonderen want de helft van de vrouwen draagt zo'n heerlijke, gewatteerde winterjas. DH, zoals wellicht veel van zijn soortgenoten, trekt zijn ene wenkbrauw vervaarlijk op en zegt: 'trek je je slaapzak weer aan?'. Deze jas nu heeft heel ondiepe zakken. Weliswaar met kleine ritsjes maar deze gaan stroef en ik ben te lui om ze dicht te doen. Met als gevolg dat de ene dierbare handschoen na de andere ergens in dit land een nieuw leven is begonnen. Maar nu is er hoop!!! Ik hoef mijn handschoenen niet aan touwtjes uit mijn mouwen te laten bungelen. Een lotgenoot heeft een zeer nuttige website geopend: Handschoen verloren, 'de mediator in verloren handschoenen'. Vind je een eenzame handschoen of heb je er eentje verloren? Meld het op de site en misschien maak je een einde aan de traumatische scheiding tussen een geliefde linker- en rechterhelft ....

Aardbeienkindje

Mijn dear daughter (DD) verwacht haar dear baby (=DB???) eind mei. De tijd van de zomerkoninkjes dus. Breiend aan deze barboteuse kwam ik in gedachten steekje per steekje dichter bij het verwachte aardbeienkindje.
Patroon, katoen en knoopjes zijn van La Droguerie, gekocht in Julija's shop in Antwerpen. Eerder breide ik al de bijhorende slofjes.
Het DB-tje wordt vast even zoet als zo'n sappig rood aardbeitje ...

Maak plaats!

Zo! De kerstboom naar buiten, kerstversiering opgeruimd en blauwe druifjes gekocht als voorbode van de lente die ooit zal komen.
Het jaar kan nu echt beginnen!

Allen naar Etten-Leur!

Foto: pieterraat.nl
Het zal je niet ontgaan zijn: de overheid slaat alarm omdat de voorraad strooizout door de aanhoudende vorst dreigt op te raken. Men overweegt zelfs wegen af te sluiten. De gemeente Etten-Leur heeft het zouttekort tijdelijk opgelost. Daar gaan de strooiwagens geurend badzout op besneeuwde hoofdwegen strooien. Etten-Leur kon namelijk 18 ton Atlantisch zeezout overnemen van het bedrijf Nature’s Choice zodat nu "Een halfproduct van badzout met mooie kleuren en een romantisch geurtje in de straten van Etten-Leur wordt uitgestrooid ".
Herinner je je nog dat ik hier mijn eigen badzout maakte? Nu ben ik in verwarring, wat moet ik nu doen? Als verantwoordelijke burger zou ik mijn eigen badzout kunnen inleveren bij mijn eigen gemeente. En als calculerende burger zou ik naar Etten-Leur kunnen afreizen om geurig badzout van de wegen te schrapen ...

Niet met mij lachen!

Bron: Awkward Family Photo's
Wil je mij niet uitlachen, alsjeblieft? Nee, dat ben ik niet op de foto! Ik wil hier echter tot mijn schaamte bekennen dat ik er mij lang over verwonderd heb dat zoveel familieleden van blogsters de initialen DD, DS en DH hadden. Tot ik deze week ergens las dat DD = dear daughter, DS = dear son en DH = dear husband. Hoe weten jullie dat toch allemaal? En wie weet wat ik nog allemaal niet weet ...
Als je wel wil lachen moet je maar eens gaan kijken bij Awkward Family Photo's. Ik wed dat je dan - zoals ik - meteen denkt aan die rare foto's, ergens weggepropt in een schoendoos of la, van jezelf met je DH/DD/DS en hoopt dat die niet per ongeluk op Internet belanden ...

Mooi zonder model

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’. Dat maakt men vrouwen al eeuwen wijs. En braaf snoerden Chinese vrouwen hun voeten en Europese vrouwen hun taille (soms tot 40 cm!!) in. De slinger van de geschiedenis zorgde voor een tegenbeweging: Mao verbood de martelende schoentjes en dank zij de reformbeweging die het corset in de ban deed, konden vrouwen weer ademhalen.Foto: Nationaal Archief
Maar er kwamen weer nieuwe en misschien nog ingrijpender schoonheidsidealen, gepersonifieerd door modellen met een taille van een vierenhalfjarig kind, die 23 procent minder wegen dan de gemiddelde vrouw (voor 30 jaar was dat nog 8 procent). Wie de documentaire Beperkt Houdbaar van Sunny Bergman heeft gezien, weet tot welke krankzinnige gevolgen dit geleid heeft: mooie jonge meisjes die de meest dwaze ingrepen laten verrichten en gewetenloze plastische chirurgen die aanbieden je lichaam à la carte te veranderen,Maar er is hoop! Brigitte, het grootste Duitse vrouwenblad, heeft al die te magere en gefotoshopte modellen de deur uit gedaan en werkt vanaf het huidig nummer enkel nog met ‘echte’ mensen: een verkoopster, een lerares, een kokkin en wie weet binnenkort wel met jou ;). En het resultaat mag er zijn! Prachtige fotografie, mooie styling, ware schoonheid. Een rond buikje hier, een rimpeltje of niet-klassieke neus daar, dat is toch alleen maar ontroerend?
De Bodyshop en Dove gingen Brigitte voor, ik hoop dat anderen het voorbeeld van Brigitte zullen volgen …

Bubbels & buitenrok

Vandaag het laatste 'kerst-nieuwjaarsfeest'. Wat een stralende dag! Heerlijk om bij een vuurkorf met de uitgebreide familie buiten bubbels te drinken.Zeker als je een warme rok aanhebt. Want jawel, de rok die ik eerder [klik] liet zien is af! En door al die feesten moest ik helaas meer centimeters breien ... Hieronder - als je goed kijkt - een vermoeden van mijn rok, uitgeknipt uit een grotere foto. Later laat ik het hele ding wel eens zien.Nu naar bed, en morgen - als de NS het wilt - weer aan het werk ...

Je vois la vie en rose!

Het laatste blauwe uur van 2009 valt vanavond tussen 17.18 u en 17.57 u, het eerste van 2010 begint om 8.07 en verglijdt om 8.45 in de nieuwe dag. Maar eerst is er vannacht nog de Blauwe Maan.
Ondanks al dit blauw zie ik het leven op dit moment vooral en rose want 2010 wordt een jubeljaar voor ons! De kaboutertjes op de foto lezen de Blijde Boodschappen voor: in mei wordt er een baby'tje geboren bij J & J en in juni is er de bruiloft van J & A.
Er lag natuurlijk al een pakje onder de kerstboom voor ons eerste kleinkindje. Twee lieve slofjes van katoen uit Julija's shop waarover ik hier vertelde. Mijn breipennetjes zullen in 2010 aardig tikken want ik heb genoeg katoen gekocht voor nog een heleboel lieve kleertjes ...
Een paar weken na de geboorte van het nieuwe mensje moeten we de oceaan oversteken voor de Californische bruiloft van J met zijn Southern Belle uit Alabama. Dat het een stralend en gelukkig stel is kan je hier zien op de engagement foto's die hun fotografe op haar blog (bericht van 8 december) heeft gezet.
Wij beginnen 2010 met een blij hart. Ik wens ook jou & allen die jou dierbaar zijn een heel mooi nieuw jaar!

Het feesten gaat door ...

Heb je de feesten tot nu toe goed doorstaan? Wij hebben er vanavond weer eentje, hier thuis. Dus, koken, opruimen, logeerkamers in orde brengen. Weinig tijd voor blogs dus, maar tijdens een korte digitale wandeling zag ik deze toepasselijke animatie bij Just Something I Made.
Nu weer naar de 'echte' wereld - het wordt hier vast leuk vanavond. Ik wens jou ook een mooie winteravond ...

Kersttrui

Ho, ho, ho! Vanavond is het al kerstavond! Misschien had je niet voorzien dat het een witte kerst zou worden en heb je alleen een ragfijn kerstjurkje. Niet zo handig als het zo koud is. Maar geen nood, hier kan je snel een warme wintertrui omtoveren tot een kersttrui. Alles ligt klaar: patronen, borduurnaald, kleurig garen en een schaar om te corrigeren. Maar opgelet: laat het kerstdiner niet aanbranden terwijl je digitaal zit te borduren ....
Een fijne kerstavond gewenst!

KerstPopUpKaart

Er zijn genoeg kerstkaarten te koop in de winkel, zou je zeggen. Maar er is steeds die drang in mij om de dingen zelf te maken. En zeg nu zelf, het is toch heerlijk om - terwijl het buiten vriest en de tuin wit straalt onder een feestelijke kleed van sneeuw - met papier & schaar in de weer te gaan, denkend aan je dierbaren. Ik had aanvankelijk iets uitzinnigers bedacht met zelfgeschept papier maar dat leek geen succes te worden. Ik weet niet meer hoe ik bij de Christmas Tree Pop Up Card kwam, maar het simpele ontwerp beviel mij wel, tenslotte wil ik tientallen kerstkaarten maken. Op Internet zocht ik naar een afbeelding met een 'Victorian Christmas Tree' waarvan de afmetingen pasten bij het ontwerp. (Op de foto is het driemensionale niet helemaal duidelijk).De wensen heb ik geprint op halfdoorzichtig kalkpapier dat ik met een splitpen bevestigd heb aan de kaart. Zo krijgt de kerstboom meteen ook een gouden piek! Jou wil ik natuurlijk ook fijne feestdagen wensen en een mooi & duurzaam, niet 'druk, druk, druk' 2010 ...

{Geheim!}

Ik schrijf dit in het kleinste lettertje dat er is. Want ik weet een Geheim! En ik wil het alleen aan jou verklappen. De anderen mogen het niet weten. Dus SSSSTTT!
Het geheim zijn de boeken uit Frankfurt. Ken je de Frankfurter Buchmesse? Die vindt elk jaar in oktober plaats in de reusachtige jaarbeurshallen van Frankfurt. Uit de hele wereld komen uitgevers om rechten op boeken te kopen en te verkopen. De boeken in hun stands worden niet verkocht, ze staan er enkel om ze te laten zien. Maar wat te doen met de boeken na de Buchmesse? Ze zijn niet meer helemaal fris en de boeken weer naar huis versturen is een dure grap. De mensen van de Slegte wisten wel een oplossing: elk jaar kopen ze tonnen boeken op voor een appel & een ei en verdelen die over de verschillende filialen. En dus kan je, als je geluk hebt, enkele weken na de Frankfurter Buchmesse de allermooiste & allernieuwste handwerkboeken (en natuurlijk ook andere boeken) bij de Slegte kopen. Je moet er dan wel snel bij zijn! Een paar dagen geleden kocht ik in Utrecht Natural Nursery Knits (2009) en Stitch, Cloth, Paper & Paint (2009), allebei voor 5 euro en Machine Made Patchworks (zie foto hieronder) voor 2,50 eur0. Ik was vandaag bij de Slegte in Den Haag maar daar was ik kennelijk al te laat ...
Waag je geluk als je toevallig in de buurt van de Slegte bent. Maar: zoals afgesproken, niet sverklappen, he?!?!

Deel je mee in mijn CO2-uitstoot?

Ik vrees dat ik een paar bomen moet planten om mijn CO2-uitstoot van de voorbije week te compenseren. Soms met de trein, soms met de auto, voor mijn werk of prive, was ik o.a. in Rotterdam, Maarn, Antwerpen en Leuven. Misschien is het goed mijn tijd te 'hergebruiken' door jullie een paar dingen te laten zien. Zou ik mijn CO2-uitstoot mogen delen door het aantal mensen dat zo meereist zonder kilometertjes te moeten doen????
OK, daar gaan we. Eerst naar Rotterdam. Bij Studio Hergebruik aan de Coolsingel zag ik aardige voorbeelden om bij te dragen aan een duurzame wereld:1. Stropdas van fietsband & stropdastasjes, 2. Kastjes van brooddozen, 3. Punaises met knopen, 4. Tasjes van sappakken, 5. Bakjes van LP's, 6. Muts van stropdassen, 7. Broche van gevilte truien, 8. Tafel/krukje van boeken
Dan naar het Oosten, naar Maarn want al enige tijd kriebelt het om weer te beginnen met kantklossen (alsof ik nog niet met genoeg dingen bezig ben!). Deze kriebels werden nog groter bij het zien van al dat moois op te kantmarkt, een initiatief van LOKK (Landelijke Organisatie Kant Kunst).Ben je er nog? Reis dan mee naar het Zuiden, om te beginnen naar Antwerpen. Ik had bij haar gelezen dat een deel van de schatkamer van La Droguerie, een van mijn lievelingszaken, nu ook te koop is in Antwerpen. Ik heb vrijdag meteen een tas vol bollen katoen in de kleuren 'klaproos' en 'moesson' gekocht in Julija's shop voor een project dat ik later wel eens laat zien. Voorlopig heb ik de heerlijke stoffen en verrukkelijke linten en knopen laten liggen ...We eindigen in Leuven. Net voor sluitingstijd kon ik gisteren even binnenglippen bij Doekjes en Broekjes om een cadeautje te kopen. Ik kreeg meteen inspiratie bij het zien van deze vrolijke vilten mobile's. Gisterenavond kwam ik uitgeput thuis maar het bladeren in het november/decembernummer van Selvedge Magazine, gekocht in de Leuvense International Magazin Store, monterde mij behoorlijk op. Ik had dit tijdschrift al vaak zien opduiken in Engelstalige blogs maar nog nooit een in 't echt gezien. 't Is wel een beetje duur, het zal voor mij bij waarschijnlijk dit ene nummer blijven. Gratis & voor niks rondneuzen op de website is ook leuk!
En nu ben ik weer thuis. Dadelijk rustig en bijna immobiel een paar centimeters breien aan mijn kerstrok ...

Hennepteelt

De hennepteelt staat in een 'kwade reuk'. Maar zoals met zoveel dingen is het niet het object zelf maar het gebruik dat de mens ervan maakt, dat kwaad kan berokkenen. Neem nu hennep. De Amerikaanse Grondwet is geschreven op papier dat van hennep is gemaakt. Hennep wordt ook meer en meer gebruikt voor duurzame kleding. En het zou mij niets verbazen als onder jouw aanrecht of in jouw schuurtje een bolletje henneptouw ligt. Misschien heb je ook nog wat restjes vilt die je eigenlijk wilde weggooien maar toch maar bijhield voor je-weet-maar-nooit. Waarom maak je dan geen kerstengeltje?
Zo doe je dat:
Een lang en een kort eind touw afknippen. Het lange steek je door een grote houten kraal, je laat de twee uiteinden hangen voor de beentjes. Voor het haar steek je drie kleine restjes touw onder het lusje bovenop de kraal. Het korte touw vormt de armen, knoop het onder de kraal vast aan het lange touw. Voetjes en handjes maak je met knoopjes in het touw. Het jurkje is snel gemaakt met een stukje vilt. Ik heb onderaan nog een restje frivolité aangenaaid - de combinatie stoer touw en verfijnde frivolité bevalt mij wel.
Ik verzeker je dat je ontroerd zal zijn door de aandoenlijke aanblik van dit simpele wezentje dat onder je handen is gegroeid ...

Instant satisfaction

Het moet een vlaag van verstandsverbijstering geweest zijn. Anders kan ik niet verklaren waarom ik alles waar ik mee bezig was liet vallen om aan deze rok te beginnen. Zeker is dat het een geval van instant satisfaction was – ‘ik wil het en ik wil het nu’. Een uur nadat ik het model hier had gezien, was ik onderweg om een tas vol bollen Drops Fabel te kopen. En ik moet zeggen, de wol is heerlijk en het patroon gemakkelijk. De rok wordt in één stuk overlangs en in ribbels gebreid, dat gaat moeiteloos in de trein, voor de televisie en druk babbelend op Sinterklaasavond. Als ik vier centimeter per dag brei duurt het … weken voor ik klaar ben. Nee, die stippeltjes vul ik niet in, ik ga mijn buikomvang niet in het publieke domein gooien! Ik heb al bedacht dat ik sneller klaar ben als ik afval. Maar ja, een centimeter breien gaat sneller dan een centimeter afvallen. En met de feestdagen voor de deur …