Welk vierjarig meisje wil nu niet het meisje zijn met de
meeste taart? Een Elena wil dat zeker wel. Zoals ze het meisje wil zijn met de
meeste legoblokjes, de meeste treintjes, de meeste uitgeknipte paaseitjes, de
meeste kleurpotloden (ja, ook met dat ene rode potlood dat broertje Matti nog aarzelend in zijn handjes houdt).
En dus maakte ik een
Ik-wil-het-meisje-met-de-meeste-taart-zijn-jurk voor haar verjaardag volgende
week. Het meisje moest een prinses zijn en het rokje een tutuutje. Het
prinsesje vond ik op Internet – met wat computergegoochel en transferpapier werd het plaatje
precies hoe ik het wilde.
Het jurkje groeide organisch – zonder patroon. Een T-shirt
van de Hema, een lapje rode stof uit de la, een stuk oude vitrage, wat lintjes.
In het tutuutje wilde ik toverballetjes verstoppen zoals ik bij haar zag.
Dus toen ik op een handwerkmarkt bakjes vol kleurige, Nepalese
viltballetjes zag, wilde ik best het vrouwtje-met-de-meeste-viltballetjes
zijn.
Puur toeval overigens dat de balletjes en de stof zo goed bij elkaar passen ...
Denk je niet dat je met zo’n jurkje dansend door het leven
gaat? Zeker als je rokje zwiert en kleurige balletjes pirouettes maken. (PS: de foto's zijn niet van superieure kwaliteit, ik maakte ze snel met mijn i-phone 's morgens om 7 u bij het licht van de ochtendzon voor ik naar mijn werk vertrok).
Misschien dat destijds in het kamertje van die arme baby-prins
Charles gouden fluwelen gordijnen hingen (in het Vlaams 'floeren' van 'velours'). Maar het zou mij zwaar verwonderen als dat ook zo is in de kinderkamertjes van de prins(es)jes Amalia, Alexia en Ariane, Elisabeth, Gabriël, Eléonore en Emmanuel. [En nee, ik ben geen royalitywatcher: ik moest even googlen om die namen bij elkaar te sprokkelen].
Dus toen (nichtje) L & M mij vroegen om met de gouden fluwelen stof die zij ooit op een rommelmarkt kochten, gordijntjes te maken voor het kamertje van hun verwachte gewone-mensen-baby'tje, dacht ik: 'l'heure bleue, verzin een list!'.
Sowieso een uitdaging om iets te maken voor een kamertje dat je alleen via videochat gezien hebt. Maar de kleur van de muren, fris lentegroen en turquoise, brachten mij meteen op een idee. Met een couponneke stof (Forest Life van Michael Miller) dat ik nog had liggen en meters en meters satijnen lint was het eigenlijk een fluitje van een cent om van de gouden floeren stof vrolijke babykamerordijntjes te maken.
(Op de foto lijkt het fluweel groen - maar de kleur is toch echt bruingoud)
Het kindje - verwacht in de kersttijd - mag komen ...
Ik ontken niet dat het veel tijd, werk en geld kan kosten om een vliegmasjien te maken. Maar eigenlijk hoeft dat niet: wat restjes flanel, knopen, belletjes, vulsel en een uurtje tijd volstaan.
Je hebt ook geen ingewikkelde manuals nodig, met dit plaatje kom je een heel eind.
De Pieten waren dus snel klaar waren met dit cadeautje voor Matti. Toch werd het productieproces stilgelegd nadat het rode vliegmasjien van de assemblageband was gerold. Volgens de Pieten hadden ze al langer gewerkt dan de Pieten-CAO toeliet. Ja, ja - ook Sint moet rekening houden met arbeidsomstandigheden en werktijdenregelingen. Met wat mandarijntjes kon Sint toch nog een Piet omkopen om wasknijpers, koffieroerstaafjes, oliekrijtjes en plakband uit het fabriekskantoortje in een verzenddoos te steken voor de Grote Sintenzak. Elena moet nu maar zelf haar vliegmasjien assembleren ...
En kijk, in zo'n blauwe dozen lijken het rode vliegmasjien en het
wasknijpervliegmasjien allebei uit de echte Sintfabriek te komen ...
Een fijne avond voor iedereen die vanavond Sinterklaas viert - en voor alle anderen ook!
Een ballon loslaten met je adres aan het touwtje en hem zien wegdrijven naar de wolken in de blauwe lucht. En weken later een enveloppe met onbekend handschrift in je brievenbus en een kaartje met de melding dat je ballon honderd kilometer verderop werd gevonden. Ken je die verrukking?
De ‘moderne’ variant heet ‘guerilla craft’. Wildbreien is guerilla craft maar ook zelfgemaakte voorwerpen in de publieke ruimte achterlaten voor onbekenden. De vogeltjes uit mijn vorig bericht waren dus guerillavogeltjes, klaar om naar onbekende bestemmingen te vliegen. Ik knoopte een kaartje om hun staart, niet met mijn postadres - da's ouderwets - maar met een speciaal twitteradres: niceyoufoundme (vogeltjes twitteren tenslotte). En omdat mijn vogeltjes onzekere paden zullen volgen stempelde ik er een (zelf uit een grote gum gesneden) labyrint op.
Niet zonder schroom (waarom keek die meneer zo indringend in mijn richting?) liet ik mijn eerste vogel 'los' in de trein naar Den Bosch.
(Maar verstrooide oen die ik ben, liet ik een kaartje achter met @nicetoseeyou - twitteradres van iemand anders - in plaats van @niceyoufoundme - mijn twitteradres).
De tweede vogel landde op de grens tussen Nederland en België.
En de volgende op het terrein van De Warande in Turnhout - waar wildbreiers uitbundig hun gang waren gegaan.
Het gaf een kick een vogel los te laten op de Compelling Faces tentoonstelling, vlak voor een foto van Yan Xinfa die in de jaren '90 foto's nam van deelnemers van de Lange Mars in China van 1934. (Ondanks hun heldendaden leven ze in bittere armoede terwijl hun leiders belangrijke posten kregen.)
Mijn project ‘werkte’ al nog voor het begonnen was. Na de 'fotoshoot' voor het vorig bericht mistte ik tot mijn schrik een van de vogeltjes. Teruglopend vond ik het vinnige vogeltje: het was door een voorbijganger gevonden en met wat grassprietjes vastgebonden aan de reling van de brug!
Nog twee vogeltjes wachten om de wijde wereld in te vliegen. En ik vraag mij af of mensen die de vogeltjes vinden een vreugdeschokje krijgen, blij zijn met een vleugje aandacht, een klopje op de schouder (of denken ze: wie heeft zijn/haar troep hier laten rondslingeren). Zou een vinder hierover twitteren???
Pinksteren?
Euh, is dat niet
... de dag waarop mensen in lange files naar het strand rijden staan?
... het weekend van Pinkpop?
... het begin van de Antwerpse Sinksenfoor?
En is er ook niet iets met vogels, een duif of zo?
Hoeveel mensen kennen de betekenis van Pinksteren nog? (Lupineke wel, zij schreef er een mooi bericht over.)
Hier geen pinksterduif maar een hele zwerm Bluebirds klaar voor vertrek. Gemaakt met allerlei restjes stof - o.a. de groen-witte ruitjes van de wieg van Matti - volgens een patroon van Spool.
De vogels wachten op een vleugje wind en bespreken hun vlucht en hun dromen voor ze uitvliegen naar .... hun bestemming is voor een ander bericht. Wordt dus vervolgd.
Sinds kort heb ik een negatieve identiteit. Ik wist niet dat zoiets bestond maar ik moet constateren dat ik ‘het-ontbreken-van-iemand-anders’ ben. Klinkt dat ingewikkeld? Ik leg het even uit.
Als ik zonder meneer l’heure bleue bij mijn dochter-aan-zee aanbel, komt Elena breed lachend (o, wat een verrukking) en ‘oma!!’ roepend, naar de deur gevlogen. Om dan meteen te zeggen ‘opa weg!’. Ze is blij mij te zien maar haar echt idool & held is toch opa (‘m'n opa m'n opa m'n opa in heel Europa was is er niemand zo als hij’ muziek: KLIK). Als ze mij alleen bij de deur ziet staan, ziet ze meteen dat er iemand ontbreekt: opa!
Maar een ding weet ze wel heel goed: oma kan mooie dingen maken. Zoals dit lieve meisjesjurkje - 'oma gemaakt'. Het is genaaid naar een heel eenvoudig patroon, Lilette, van Citronille. Het sprookjesstofje kocht ik in Julija’s shop.
De contrasterende stof komt uit een patchworkwinkel, Carol Cox, in Utrecht.
Ik had nog knoopjes liggen die ik ooit bij Xenos (?) kocht en die wonderwel bij de stof passen.
Het is een overslagjurkje dat makkelijk aan te trekken is (geen pijnlijk getrek aan armen en hoofd), lekker zit en mooi valt.
Mijn dochter heeft daarom al gevraagd nog zo eentje te naaien. Dat zal ‘opa weg’ met heel veel plezier doen …
En hoe ging het verder met het bekleden van de wieg voor Secundo?
Bij het nadenken over het HOE, was een ding belangrijk. Baby'tjes zijn lief, zoet, schattig en aandoenlijk - maar ze willen wel eens plassen, poepen en spugen. De wiegbekleding moest dus makkelijk te verwijderen en te wassen zijn. En ja - dan is klittenband heel handig! Ik laat de stappen hier even de revue passeren - dat kan toekomstige MaMa's en oma's (en PaPa's en opa's???) heel wat hoofdbreken besparen ... Stap 1: het omwikkelen van randen & bogen liet ik in het vorige bericht zien. Stap 2: de 'klittenbandlapjes'
Het zou natuurlijk het makkelijkst zijn als je de stof gewoon over de rand kon heenvouwen. Maar met al die obstakels - handvatten, bogen - moest een list verzonnen worden. Dat werden lapjes met klittenband.
Stap 3: tuigage
Een wieg is een beetje als een zeilschip: er is een ingewikkeld systeem van linten nodig om de kap op te zetten of neer te laten. Hier gebeurt dat met twee linten die vooraan met klittenband worden vastgezet, door ringen onder de eerste boog doorgaan, op de volgende bogen met klittenband worden vastgezet en samen komen in een ring achteraan de wieg - waar ze ook met klittenband verankerd worden. Slim, nietwaar ;)
Stap 4: binnenwieg
Voor de binnenwieg gebruikte ik witte piquestof met een boord van groen-wit-geruite stof. Om de stof strak te trekken stikte ik elastiek in de hoeken onderaan. En natuurlijk gebruikte ik klittenband - meters alweer - om de binnenwieg aan de rand te bevestigen. De binnenwieg wordt (vertikaal) gesloten aan het voeteneind zodat hij makkelijk verwijderd kan worden.
Stap 5: het buitenrokje
Een beetje frivoliteit kan wel - maar je mag natuurlijk niet overdrijven. Daarom een simpel buitenrokje voor de buitenkant van de wieg. Alweer met meters klittenband aan de rand vastgemaakt. Bovenaan een lief lintje voor een lief accentje en onderaan een contrasterend lintje voor de afwerking.
Het rokje wordt aan de achterkant met klittenband gesloten.
Stap 6: de kap
Over die kap moest ik lang nadenken. Hoe doe je dat??? Tot ik doorhad dat ik een halve cirkel moest knippen en de kap dan maar - op hoop van zegen - over de bogen-met-klittenband heen draperen en met klittenband over de eerste boog heen vastzetten. Met een rokje onderaan tegen de tocht.
En ter versiering wat 'frummeltjes' aan de opening. Met dank aan mijn Berninaatje dat mij werkelijk bijzonder tot steun is geweest bij dit uitdagende wiegavontuur.
Stap 7: borduurseltje
En toen ontbrak er nog iets. Iets dat het geheel zou afmaken. Juist: een borduurseltje. Een PaPa, MaMa en baby'tje uit het Dierenrijk. Gemaakt uit wolvilt en geinspireerd op een lapje stof.
Misschien zou ik nog verder gewerkt hebben. Je kent dat wel - eens je bezig bent, blijven de invallen komen - maar de PaPa en MaMa van Secundo kwamen de wieg ophalen. Niet verwonderlijk na de vroegtijdige komst destijds van Prima Elena.
Dus: ziehier het afgewerkt product: de wieg van Secundo - klaar voor de zachte landing in dit aardse bestaan ...
Al bij al heeft het bekleden van de wieg heel wat uurtjes gekost. Maar ik was niet alleen. Leonard Cohen de oude bard zong met zijn lage stem Lullaby in mijn oor, een van de liederen op zijn nieuwe CD, Old Ideas - terwijl buiten de mensen schaatsten maar de stenen en de bomen zuchtten van de kou.
Het wordt tijd om Het Mysterie achter de Klittenband te onthullen. Dat mysterie is het tweede kindje van onze dochter-aan-zee en tevens ons tweede kleinkind - voorlopige werktitel: Secundo. Secundo wordt midden maart verwacht, de voorbereidingen zijn in volle gang.
Elena sliep als babytje in de familiewieg van vaders kant maar op Kerstdag werd haar nichtje geboren en de wieg verhuisde naar Parijs.
Weken voor Elena verwacht werd, kocht ik in de kringloopwinkel een wieg zodat ze ook in ons huis een warm nestje zou hebben. Ik was nog druk bezig met het strippen van een oneindig aantal 'affreuze' gele ruches, toen de kleine dame 6 weken te vroeg geboren werd.
Toen kwam het er natuurlijk niet meer van de wieg af te werken. Een babytje kan ook slapen in een mand met een wolkjesstof gewoon over de rand gedrapeerd. Gemakkelijk kan tenslotte ook.
Maar de mand wordt nu de 'hoofdwieg' van Secundo. Da's een serieuzere klus. Dat doe ik wel even, dacht ik. Niet dus. Het koste veel meer werk dan gedacht. Vooral het nadenken over een slimme 'architectuur' kostte veel tijd.
Zelfs de eerste stap, het bekleden van de rand en de bogen duurde uren. Eindeloos lange banden stikken, en alles netjes omwikkelen - aan de randen ook met fiberfill zodat het tere hoofdje van Secundo niet geblutst wordt bij eventueel botsen.
En waar blijft nu dat klittenband? Dat lees je in een volgend blog ...
April 2010 was een dramatische maand. Op 16 april was een groot deel van het Europese luchtverkeer gesloten door vulkaanuitbarstingen onder de IJslandse gletsjer Eyjafjallajökull. Maar veel belangrijker voor ons was dat op die dag Elena geboren moest worden - zeven weken te vroeg omdat haar MaMa acute zwangerschapsvergiftiging had. Vandaag was het feest - we hebben champagne gedronken op de jarige Elena, een klein maar kerngezond, blozend en lachend meisje ....
Bij zo'n gebeurtenis hoort een bijzondere slinger - gemaakt met jute die nog over was van de jute bruiloft van J&A vorig jaar. De foto is niet erg duidelijk maar voor de letters gebruikte ik liberty- en libertyachtige stoffen.
Elena kan wel een speelgoedwinkel beginnen met de cadeautjes die ze op haar eerste partijtje kreeg. Ik hoop dat ze blij is met de slaappop die ik naaide van een oude pyama van haar MaMa. De pop (foto bovenaan) lijkt een beetje op Elena - die houdt haar armen ook altijd wijd gespreid. En wat zat er in dat andere pakje? Een blousje - dit keer in de juiste maat!
Zonder jullie aansporingen in de reacties op mijn vorige bericht had ik vast niet de moed gehad om te herbeginnen - een dikke merci dus!!!!
B.J. Blommers - Haar eerste stapjes in de branding
Elena woont in een stad-aan-zee en met een MaMa die dol is op zee zal ze deze zomer vaak te vinden zijn aan het strand. Daarom breide ik voor dit zeemeisje een zeeblauw jurkje van bamboe (Kaleïdo) die ik kocht bij Julija's shop.
En naaide dit bloesje van libertystof ...
... dat ze onder het zeejurkje kan dragen als ze na een stranddag weer deftig de stad in gaat. En met zo'n lintbloemetje van libertylint kan het zeejurkje zelfs een feestjurkje zijn.
Het model van het jurkje is van La Droguerie, het patroon van het bloesje komt uit het hors-serie bébé-nummer van Marie Claire Idees.
Gisteren bleek het bloesje te krap hoewel het patroon voor een baby van 1 jaar was en Elena (gisteren 1 jaar min 5 dagen) een klein & fijn dingetje is. Vandaag - op zoek naar een link voor dit bericht - lees ik op de site van Marie Claire Idees: Vous avez été plusieurs à le constater, certains patrons du hors série bébé ne sont pas à la bonne échelle dans le cahier d’explication. De schaal van het patroon klopte dus niet! I'm not amused ...
De correcte patronen zij hier: [KLIK] te vinden.
Zou ik voldoende moed hebben om te herbeginnen???
