De laatste dagen en de laatste vragen

De laatste dagen

De laatste dagen 

en de laatste vragen
van het geleden jaar
staan voor de deur,
de bomen kouder
en de dromen ouder
maar de verwachting
nog vol gloed en kleur
want wij geloven:
het licht van boven
is niet te doven
stelt niet teleur
voor alle vragen
van alle dagen
achter de einder
achter de deur.
Anton van Wilderode (1918-1998)
uit: Op hoop van vrede (Altiora 1988)

Voor iedereen heel veel Goede Wensen voor het nieuwe jaar!!

Und März ist noch nicht Mai ...

Theodore Robinson, Apple Blossoms

Frühling
Nun ist er endlich kommen doch
In grünem Knospenschuh;
"Er kam, er kam ja immer noch",
Die Bäume nicken sich's zu.
Sie konnten ihn all erwarten kaum,
Nun treiben sie Schuss auf Schuss;
Im Garten der alte Apfelbaum,
Er sträubt sich, aber er muss.
Wohl zögert auch das alte Herz
Und atmet noch nicht frei,
Es bangt und sorgt: "Es ist erst März
Und März ist noch nicht Mai."
O schüttle ab den schweren Traum
Und die lange Winterruh:
Es wagt es der alte Apfelbaum,
Herze, wag's auch du.
Theodor Fontane (1819-1898)

We weten niet wat Mei zal brengen maar Maart was zoet & zonnig.  Ik wens iedereen nog twee zoete, zonnige maartdagen!
En: Durf te Dromen!

Maak van een mug geen olifant!

 

Een boodschap van le roi Babar

bij het begin van 't nieuwe jaar:

"Lezers uit Vlaanderen en Nederland,

maak van een mug geen olifant!"

Natuurlijk ook de allerbeste wensen van mij voor een heel mooi 2014! Ik wens jullie samen met Babar Bonté, Joie, Espoir, Intelligence, Santé, Bonheur, Travail, Savoir, Patience, Persévérance, Courage, Paresse oftewel Goedheid, Vreugde, Hoop, Intelligentie, Gezondheid, Geluk, Werk (niet onbelangrijk in deze Barre Tijden), Kennis (of beter nog: Wijsheid), Geduld, Doorzettingsvermogen, Moed en ... Luiheid (jawel, ook luiheid is af en toe wel eens op z'n plaats!). Dat deze deugden een leidraad mogen zijn voor de wereld om jullie heen EN voor jullie zelf. Of klinkt dat te stichtelijk?
Ik breide Babar als kerstcadeautje voor Elena naar dit patroon van Sara Elizabeth Kellner. Een geweldig patroon, en nog helemaal gratis ook!

Jammer dat ik Babar niet geklost heb, ander had ik dit gedicht van Kees Stip hier kunnen plaatsen:

Op een spin
Een spin vervaardigde als handwerk
een olifant van ragfijn kantwerk.
Natuurlijk kwam dat in de krant
als: Spin maakt olifant van kant.

Zo stralend van geluk

 

Zo wit als Kerstmis was

moge het jaar u wezen

dat uit de nevelbank

bijna komt opgerezen:

zo stralend van geluk

vrij van verdriet en vrezen

al de twaalf maanden lang

moge dit jaar u wezen!

Anton Van Wilderode

Zalig Kerstmis iedereen!!!

Ik ben nog even druk in de weer met honderdduizend dingen (zoals kerstkaarten maken!!) maar hoop in het nieuwe jaar weer snel op te duiken in de blogwereld...

Theodóra en het Geheime Eiland

Mevrouw l' Heure Bleue is druk bezig met koffers uitpakken, wassen, ondergelopen kelder leegscheppen, werkmail lezen, Oude Moeder bezoeken, verhuisdozen Verre Zoon inpakken, enz... Ik denk dat ze nog even geen tijd heeft om te bloggen. Maar het is hier al zo lang stil en ik (Theodóra, je kent mij toch wel?) heb zo'n zin om wat met jullie te babbelen over mijn vakantie op het Geheime Eiland. Bijvoorbeeld over een wandeling tussen vulkaanwand en aquamarijnblauwe zee.

Overal bloeide wilde venkel, bougainvillea en kappertjes. En blauwe, witte en gele bloemen waarvan ik de naam niet ken. Ik heb een mooi boeketje geplukt en bij de Madonna in haar kapelletje gelegd. Ze lijkt er blij naar te kijken.

 

Tijdens de wandeling zakte de zon steeds dieper in het water. Zo'n postkaartachtige ondergaande zon blijft magisch en prachtig. Ik had daar lang kunnen zitten dromen.

Maar naar het vulkaanspektakel kijken terwijl je rustig van een biertje geniet is ook niet slecht.

't Is ook niet slecht om weer thuis te zijn. Maar toch heb ik alweer heimwee naar het Geheime Eiland waar tijdens het Blauwe Uur een rozerode horizon de blauwe omhelzing van zee en hemel doorweeft.

Hoe groot kan een verlangen groeien
opdat het niet sterft
van honger of van dorst
onder een onverschillige hemel?
Nog hangen er flarden licht in de lucht
vreemde vormen, transfiguraties
en een duizeling van blauw
overrompeld door het rood

- onaangetast nog?

© Germain Droogenbroodt
uit: Tegenlicht
Point nr. 66

Laat de meisjes hun veertjes nog schikken en glimlachen

Nazomer

ik heb in het gras mijn wapens gelegd

en mijn wapens gaan geuren als gras

ik heb in het gras mijn lichaam gelegd

mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet

dit liggen dit nietige luchtige liggen

als een gele foto liggend in het water

glimmend gekruld op de golven

of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw

oh grote adem laat de stenen nog niet opstaan

maak nog niet zwaar hun wangen hun ogen

kleiner gebrilder en grijzer

laat ook de minnaars nog liggen en stilte

zwart tussen hun zilveren oren en ach

laat de meisjes hun veertjes nog schikken en glimlachen

Lucebert

uit: “Van de afgrond en de luchtmens”

 Twee meisjes liggend op het gras, 1889, John Singer Sargent

Mijn paspoort zegt anders, maar in mijn hoofd ben ik nog een meisje. En dat meisje maakte van restjes stof en stukjes bloemendraad luchtige veertjes om de lichtheid van de zomer nog even vast te houden. 

Ik hoop dat je erom kan glimlachen ...

2013: Een Lied & Een Weggevertje & Wat Wensen

Nog 75 dagen en het is Lente! En weer lentezon (hoop ik) en zwellend groen aan de bomen. Maar vooral weer zingende vogels. Ik verlang al naar de betovering van het eerste merellied in de lentetuin.
Toch hoef ik niet zo lang te wachten: dit vogeltje, neergefladderd op een takje en omringd door een krans van bloemetjes en een rand van (smaragdgroen?) frivolité zingt vandaag al lustig het jaar van de Schoonheid & Harmonie in. Het vogeltje kwinkeleert nu nog in mijn huisje maar wil graag uitvliegen naar een van jullie. De vogeltjesbroche ('made by me') is een Weggevertje - giveaway - om mijn lezers (jullie!!) te bedanken voor de aandacht en al die lieve commentaren (bij elk commentaar maakt mijn hart een blij sprongetje). Op 19 januari verloot ik de vogeltjesbroche tussen mijn volgers en de mensen die hieronder reageren (en eerlijk is eerlijk: volgers die reageren hebben 2 kansen).
Maar vandaag, de 5de dag van dit nieuwe jaar,  wens ik u ....

2013: Weet gij wat de sterren zijn?

 Die Sterne, die begehrt man nicht,
man freut sich ihrer Pracht,
und mit Entzücken blickt man auf
in jeder heitern Nacht.

Johann Wolfgang von Goethe

Het blijft merkwaardig die fascinatie voor de jaarwisseling. De rituelen, de voornemens, de collectieve opwinding. Terwijl het enige dat verandert het jaartal is. Ook ik ontsnap niet aan de jaarwisselingsroes: de champagne staat koud en ik heb een heus Voornemen. Ik wil mijzelf iets minder 'laten' leven en zelf iets meer het roer in handen houden. Een roer zonder koers is vrij nutteloos - gelukkig zijn er de sterren die ons kunnen leiden. Ik zou Mijn Eigen Ster wel willen vinden en daar dan koers op varen in plaats van te zwalpen op toevallige golven. Misschien lukt het zo wel iets beter de balans te houden en misschien zelfs om iets wijzer te worden. Een Goed Voornemen, dunkt me ...

Bateau ivre d'univers - ABOUSEKKE Marwan

Als opmaat vouwde ik alvast een zestienpuntige origami 'zakjesster' (Zackenstern) volgens de tutorial van Sinnenrausch (of nog: KLIK). De volgende stappen naar het vinden & volgen van Mijn Eigen Ster zijn wellicht minder eenvoudig ...
Ik wens iedereen een mooi 2013 - een jaar vol schoonheid & wijsheid & liefde & vriendschap & creativiteit & gezondheid. En natuurlijk dat jouw voornemens (heb je die?) realiteit worden! (Maar kom eerst heelhuids uit deze vuurwerksterrennacht ...)

Weet gij waar de wind geboren

Weet gij waar de wind geboren,
waar de dauw geboren is?
Weet gij kunstig op te sporen
wat hierbij, hierboven is?
Weet gij wat de sterren zijn, en
wat de zon, de mane? Wat
in de bergen, in de mijnen
ligt en in de zee bevat?
Weet gij iets klaar uit te leggen
van al 't geen men u vragen kan?
Antwoord dan en wil mij zeggen:
Dichten...wat is dichten dan? 

Guido Gezelle

Papieren Kerst 4 - De Kerstkrans

De wereld is gisteren – 21-12-2012 – niet vergaan. De winter is gewoon zoals in alle voorbije eeuwen weer begonnen. Niet mijn lievelingsseizoen. Het enige voordeel is dat er na de winter weer een lente komt. Gewoon die paar donkere maanden uitzitten. De oude Germanen vonden dat kennelijk ook: ze vierden midden in de winter het feest van de zonnewende, de terugkomst van de zon. Ze haalden winters groen - hulst, maretak, spar en den - in huis en schikten dit in een krans, rond als de zon, een zonnewiel. De zonnewielen rolden verder in de roosvensters van Christelijke kerken.

 Bron: Wikimedia: achtspakig Romaans roosvenster San Silvestro, Trieste, Italië, 12e eeuw.

En nu komen ze elke winter aangerold om onze voordeuren te sieren. Ik hoop dat ze nog steeds even krachtig zijn als vroeger en ervoor zorgen dat kwade geesten en demonen (en inbrekers!!) aan ons huis voorbij gaan.
Ook mijn krans is gemaakt van winters groen. Gewoon wat takken klimop uit de tuin - symbool van nieuw leven - tot een krans gebogen en er wat gelukbrengende maretak in gevlochten. Maar ik heb wat elementen toegevoegd die de Oude Germanen niet kenden: de takken zijn verstevigd met Japanese masking tape en

versierd met papieren bloemen die vastgeplakt zijn op WC-papierrollen (die de Germanen vast nog niet hadden!).

De bloemen (rolled paper flowers) maakte ik volgens deze tutorial [KLIK] met papier.

Niet zomaar papier: met pagina's uit de Gesamtausgabe - Gedichte van Nicolaus Lenau. Het zijn poëtische bloemen dus. Als eerbetoon en om goed te maken dat ik zijn boek verknipt heb (het was al stuk) een Wintergedicht van Lenau, te gebruiken als het onverhoopt een Witte Kerst (en niet zo'n druilerige dag als vandaag) zou worden:

Winternacht

Vor Kälte ist die Luft erstarrt,
Es kracht der Schnee von meinen Tritten,
Es dampft mein Hauch, es klirrt mein Bart;
Nur fort, nur immer fortgeschritten!

lees verder

Aloha!

Soms witte, soms grijze wolken, soms - heel even - een streepje blauw, meer lijkt er niet in te zitten dit weekend/deze week/maand/zomer in de Lage Landen. Maar mij deert dat niet: ik verkeer in tropische sferen met de  Hawaiian Flowers van Sarah London. Mirakel! Gewoon Cataniakatoen transformeert onder mijn vingers tot een paradijselijke tuin met tropische bloemen!

 Hulamuziek zorgt voor de juiste lome stemming,

en een glas versgeperste sinaasappelen achter regenruiten proeft als een glas verkoelende Mai Tai in de schaduw van wuivende palmen (waar o waar vind ik hier schaduw??) ...
De Hawaiian flowers zijn zo'n 14 cm hoog en 14 cm breed. Om een  plaid voor een eenpersoonsbed te maken zijn 14 rijen van 8 bloemen - in totaal 112 bloemen - nodig. Wat een werk in deze lome hitte ;)  Ik groet jullie dus maar snel want er zijn nog 104 bloemen te gaan ...

Naschrift 
Lees net dat Rutger Kopland overleden is. Ik kijk naar de plek in het gras waar zoeven de Hawaiian flowers lagen en fluister dit mooi gedicht:

Welke dromen bevliegen de vogels? (1)

Pinksteren?
Euh, is dat niet
... de dag waarop mensen in lange files naar het strand rijden staan?
... het weekend van Pinkpop?
... het begin van de Antwerpse Sinksenfoor?
En is er ook niet iets met vogels, een duif of zo?
Hoeveel mensen kennen de betekenis van Pinksteren nog? (Lupineke wel, zij schreef er een mooi bericht over.)
Hier geen pinksterduif maar een hele zwerm Bluebirds klaar voor vertrek. Gemaakt met allerlei restjes stof - o.a. de groen-witte ruitjes van de wieg van Matti - volgens een patroon van Spool.

De vogels wachten op een vleugje wind en bespreken hun vlucht en hun dromen voor ze uitvliegen naar .... hun bestemming is voor een ander bericht. Wordt dus vervolgd.

pom-pom-pom ...

Ik heb rode schoenen gekocht! Verpakt in rood zijdevloeipapier. En toen zag ik Floral Pom-Poms bij Martha Stewart, Paper and Tull Flowers bij Mollie Makes, papieren PomPoms in de winkel. Het zijdevloeipapier werd snel uit de oudpapierbak gered, dat begrijp je wel. (Zo lukt het een mens nooit om dingen weg te gooien - is dat bij jullie ook zo??)
Een mooie dag als vandaag hoef je niet op te vrolijken. Maar een slimme meid is op alles voorbereid. Dit [KLIK] moet je altijd in je voorraadkast hebben maar een echt vooruitziende huisvrouw heeft naast bloem, suiker en olijfolie natuurlijk ook bloemenpompoms op voorraad voor feesten en regenachtige of sombere dagen. Ze zijn nog makkelijk in te maken ook ...

Zijdevloeipapieren PomPomBloem - {Tutorial}

Nodig
- 4, 5 of 6 rechthoeken zijdevloeipapier
- stukje draad
- schaar
Werkwijze
1 leg de stukken zijdevloeipapier op elkaar en vouw ze 'harmonicagewijs' op;

2 vouw de strook dubbel en bindt een stukje touw om het midden;

3 knip een punt aan beide kanten van de strook;

4 trek de laagjes heel voorzichtig los - al snel ontvouwt zich een bloem.

Da's alles! Je kan bloemen maken van verschillende grootte ...

... en in verschillende kleuren.

Een slinger in de (rodebessen)struik en schenk de prosecco maar in ...

 

Pom-pom-pom

 Het rijmt, dat scheelt, dan is het poëzie

hoewel er mensen zijn die dat betwisten.

Zij rekenen de lagen en de listen

van rijm en metrum tot een parodie

op wat er waarlijk in een vers moet gisten.

Alsof niet ooit een dichterlijk genie

in een met kroos bedekte vijver viste,

met overdaad aan rijm en prosodie

Maar mooi! Zo mooi, dat ik mijn exegeten

per ommegaande graag wil laten weten

dat ik mij niet met pom-pom-pom wil meten.

Dus daarom, ter vermijding van de schijn,

laat ik dit vers, al is het ook met pijn,

mijn onvoltooide pom-pom-pom-pom zijn.

Nico Scheepmaker (1930-1990)

 

Zo'n dag ...

En elk jaar is hij er weer onverwacht: de eerste rokjesdag. Zo'n dag met strakblauwe lucht en warme zonnestralen tussen boomtakken - kaal nog maar al met een zweem van lentegroen. Het lijkt alsof iedereen maandenlang de adem heeft ingehouden en nu eindelijk weer vrij & vrolijk flaneert, fietst, rozen snoeit, nikst in de zon, gewoon het voorjaar inademt.
Maar ook zo'n dag dat je voor de eerste keer met blote benen naar buiten wil. En denkt: had ik nu maar zo'n olijfbruine benen als Oriëntaalse vrouwen. Die heb ik niet, maar ik ken wel een Oriëntaals schoonheidsgeheim ...

Le bain Maure - Jean-Léon Gérôme - 1889-1890

Dus roerde ik rietsuiker, amandelolie en essentiële rozenolie tot een suikerscrub. (Zoals ik hier beschreef vorig jaar.) Zodat ik zorgeloos met blote benen kan fietsen door de oplichtende lentestad ...

Zo'n dag
Zo'n dag,
waarop de lucht vol luchtigheid is,
lentewind plagerig achterom sluipt,
van zoveel niet benoembaars bol staat,
Parijs vlakbij is, Granada om de hoek.
Zo'n dag,
waarop het frisgerokte meisje
van de buren hoog moet reiken
naar knoppen in hun kersenboom,
wind de verleiding niet weerstaat.

Zo'n dag,
waarop ik gebukt mijn tuin spit,
op harde resten winter stuit,
ijs vind in verborgen hoeken,
wat was toegedekt weer bloot leg.

© Atze van Wieren

Niets gebeurt tweemaal ...

In de NRC stond dat Doeschka Meijsing en  Wisława Szymborska door hun bijna gelijktijdig sterven, nu op een vreemde manier verenigd zijn. En dat ze op weg naar het Andere Leven zeker een borreltje met elkaar drinken.  Dat denk ik ook - 'lachend en elkaar omhelzend'.
Twee vrouwen met een uniek talent en een bewogen leven maar toch gestorven als onervaren senioren want zoals Wisława_Szymborska schreef: niets gebeurt tweemaal. Hoe oud we ook worden: geen enkele dag, geen enkele nacht is gelijk aan een voorgaande. Dat is eigenlijk een opwekkende gedachte: de dagelijkse treinreis naar het werk, de fietstocht naar de supermarkt, het wandelingetje in de buurt zijn eigenlijk 1 Groot Avontuur. Altijd iets nieuws te zien, altijd iets nieuw te leren. Het leven - zelfs het 'gewoonste' is best spannend!!

Niets tweemaal

Niets gebeurt tweemaal en niets

zal tweemaal gebeuren. Geboren

zonder kundigheden, sterven we

dus als onervaren senioren.

Ook al zijn we nog zo hardleers

op de grote school van ’t leven,

geen winter, geen zomer wordt ons

nog een keertje opgegeven.

Niet één dag keert ooit terug,

twee nachten zijn nooit identiek,

geen kus is als een andere,

elke oogopslag is weer uniek.

Gisteren noemde iemand plots

in mijn bijzijn luid jouw naam

- het leek alsof een rode roos

naar binnen woei door het raam.

Nu we samen zijn vandaag,

haal ik mijn blik van je gezicht.

Een roos? Hoe ziet een roos eruit?

Is dat een bloem? Een steen wellicht?

Onzalig uur, onnodige vrees,

waarom bemoei jij je ermee?

Je bent – je moet voorbijgaan.

Je gaat voorbij – en alles is oké.

Lachend en elkaar omhelzend

verzoenen we ons met elkaar,

ook al zijn we zo verschillend

als twee druppels zuiver water.

[Uit: Roepen naar Yeti (1957), vertaling Gerard Rasch]

Als je eens een uurtje de tijd hebt is Einde en begin een filmportret van haar en de Poolse geschiedenis aan de hand van haar gedichten, een aanrader. Hier te bekijken: [KLIK]
Als afscheid aan een Grote Dame een passend gedicht:

Metafysica
Het was, het is voorbij.
Het was, dus is het voorbij.
In altijd onomkeerbare volgorde,
want zo luidt de regel van dit verloren spel.
Een banale slotsom, het noteren niet waard,
ware er niet het onbetwistbare feit,
een feit tot in eeuwen der eeuwen,
voor de hele kosmos, zoals hij is en zal zijn,
dat iets werkelijk was,
zolang het niet voorbij is,
zelfs
dat je vandaag noedels met kaantjes at.

Wislawa Szymborska, 2009
Nederlandse vertaling © Karol Lesman en De Geus bv, Breda 2009

En of ze er was! Maar nu is haar leven voorbij maar gelukkig dat scripta manent - wat geschreven is, blijft ...

Viva la Poesia!

Foto: Flickr-Silvu1

Poëziedag vandaag. Maar eigenlijk zou elke dag poëziedag moeten zijn. En je hoofd vol gedichten en liederen die woorden kunnen geven aan jubel, tranen, twijfel, troost, eenzaamheid, verliefdheid, woede, tevredenheid, geluk, verdriet, verliefdheid, afschuw, uitbundigheid, pijn, verbondenheid, verwarring, vrolijkheid, zorgen, trots, schaamte, aanvaarding. Die je vergezellen als je wandelt, poetst, fietst, handwerkt, tuiniert, wacht, strijkt, kookt ...
Een gedicht over aanvaarding dat daar zeker bij hoort, werd geschreven door Paul Van Ostaijen.

Gedicht

Zo ook gaat de geliefde
Mitri Karamasoff
dood

Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan

Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden

Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn vingers
lag

Het is een verre weg
naar de passieloze berg
van het blote schouwen
Logos
Tao

Bron: Path to Tao

Dit gedicht is jammer genoeg te moeilijk voor Hayat, een Marokkaanse die onder immense zorgen gebukt gaat. Zij vertelde mij dat ze naar de rivier rijdt als alles haar weer teveel wordt. Dan zit ze daar en vertelt wat haar bedrukt aan het grijze water, aan de bomen en aan de bloemen. En dat beeld van die bedroefde Marokkaanse vrouw aan die Hollandse rivier is voor mij pure – maar treurige - poëzie …