Theodóra en het Geheime Eiland

Mevrouw l' Heure Bleue is druk bezig met koffers uitpakken, wassen, ondergelopen kelder leegscheppen, werkmail lezen, Oude Moeder bezoeken, verhuisdozen Verre Zoon inpakken, enz... Ik denk dat ze nog even geen tijd heeft om te bloggen. Maar het is hier al zo lang stil en ik (Theodóra, je kent mij toch wel?) heb zo'n zin om wat met jullie te babbelen over mijn vakantie op het Geheime Eiland. Bijvoorbeeld over een wandeling tussen vulkaanwand en aquamarijnblauwe zee.

Overal bloeide wilde venkel, bougainvillea en kappertjes. En blauwe, witte en gele bloemen waarvan ik de naam niet ken. Ik heb een mooi boeketje geplukt en bij de Madonna in haar kapelletje gelegd. Ze lijkt er blij naar te kijken.

 

Tijdens de wandeling zakte de zon steeds dieper in het water. Zo'n postkaartachtige ondergaande zon blijft magisch en prachtig. Ik had daar lang kunnen zitten dromen.

Maar naar het vulkaanspektakel kijken terwijl je rustig van een biertje geniet is ook niet slecht.

't Is ook niet slecht om weer thuis te zijn. Maar toch heb ik alweer heimwee naar het Geheime Eiland waar tijdens het Blauwe Uur een rozerode horizon de blauwe omhelzing van zee en hemel doorweeft.

Hoe groot kan een verlangen groeien
opdat het niet sterft
van honger of van dorst
onder een onverschillige hemel?
Nog hangen er flarden licht in de lucht
vreemde vormen, transfiguraties
en een duizeling van blauw
overrompeld door het rood

- onaangetast nog?

© Germain Droogenbroodt
uit: Tegenlicht
Point nr. 66

l' ora blu

Dank voor alle lieve reacties op mijn vorige bericht! Mooi om over al die verlangens te lezen. Ik hoop dat er vele uitkomen.
Ik las even een kleine blogpauze in.
Genieten jullie van mooie, blauwe nazomeravonden en -ochtenden. Onverwachte cadeautjes in deze herfstmaanden. Geniet van de blauwe uren, de momenten dat de tijd even stil lijkt te staan. Wanneer de hectiek van de dag voorbij is maar de dingen nog niet in duisternis zijn verdwenen. Of van de wondere tijd wanneer de nacht bijna voorbij is en de ochtend nog niet aangebroken. Dat korte moment van stilte wanneer de nachtvogels plots zwijgen en de dagvogels nog even de adem inhouden. Van l' heure bleue wanneer alles, zoals Francoise Hardy zingt, mooier, zachter en glanzender wordt alsof gehuld in een sluier van dromen ...

Francoise Hardy - 1969 - l'ora blu

c'est l'heure que je préfère,

on l'appelle l'heure bleue

où tout devient plus beau, plus doux, plus lumineux

c'est comme un voile de rêve

qu'elle mettrait devant les yeux

cette heure bien trop brève

et qui s'appelle l'heure bleue

c'est une heure incertaine, c'est une heure entre deux

où le ciel n'est pas gris même quand le ciel pleut

je n'aime pas bien le jour:

le jour s'évanouit peu à peu

la nuit attend son tour

cela s'appelle l'heure bleue

le jour t'avait pris

et tu te promènes

dans le soir de Paris

l'heure bleue te ramène

c'est l'heure de l'attente quand on est amoureux

attendre celui qu'on aime, il n y a rien de mieux

quand on sait qu'il va venir

c'est le moment le plus heureux

et laissez-moi vous dire

que ça s'appelle l'heure bleue

oui laissez-moi vous dire

comme j'aime l'heure bleue

Ook in mijn blogpauze zullen mijn breipennetjes tikken - met heerlijk blauwe wol ...
Tot over een paar weken!