Guerilla craft - Welke dromen bevliegen de vogels (2)

Een ballon loslaten met je adres aan het touwtje en hem zien wegdrijven naar de wolken in de blauwe lucht. En weken later een enveloppe met onbekend handschrift in je brievenbus en een kaartje met de melding dat je ballon honderd kilometer verderop werd gevonden. Ken je die verrukking?

De ‘moderne’ variant heet ‘guerilla craft’. Wildbreien is guerilla craft maar ook zelfgemaakte voorwerpen in de publieke ruimte achterlaten voor onbekenden. De vogeltjes uit mijn vorig bericht waren dus guerillavogeltjes, klaar om naar onbekende bestemmingen te vliegen. Ik knoopte een kaartje om hun staart, niet met mijn postadres - da's ouderwets - maar met een speciaal twitteradres: niceyoufoundme (vogeltjes twitteren tenslotte). En omdat mijn vogeltjes onzekere paden zullen volgen stempelde ik er een (zelf uit een grote gum gesneden) labyrint op.
Niet zonder schroom (waarom keek die meneer zo indringend in mijn richting?) liet ik mijn eerste vogel 'los' in de trein naar Den Bosch.

(Maar verstrooide oen die ik ben, liet ik een kaartje achter met @nicetoseeyou - twitteradres van iemand anders - in plaats van @niceyoufoundme - mijn twitteradres).
De tweede vogel landde op de grens tussen Nederland en België.

En de volgende op het terrein van De Warande in Turnhout - waar wildbreiers uitbundig hun gang waren gegaan.

Het gaf een kick een vogel los te laten op de Compelling Faces tentoonstelling, vlak voor een foto van Yan Xinfa die in de jaren '90 foto's nam van deelnemers van de Lange Mars in China van 1934. (Ondanks hun heldendaden leven ze in bittere armoede terwijl hun leiders belangrijke posten kregen.)

Mijn project ‘werkte’ al nog voor het begonnen was. Na de 'fotoshoot' voor het vorig bericht mistte ik tot mijn schrik een van de vogeltjes. Teruglopend vond ik het vinnige vogeltje: het was door een voorbijganger gevonden en met wat grassprietjes vastgebonden aan de reling van de brug!

Nog twee vogeltjes wachten om de wijde wereld in te vliegen. En ik vraag mij af of mensen die de vogeltjes vinden een vreugdeschokje krijgen, blij zijn met een vleugje aandacht, een klopje op de schouder (of denken ze: wie heeft zijn/haar troep hier laten rondslingeren). Zou een vinder hierover twitteren???

Welke dromen bevliegen de vogels? (1)

Pinksteren?
Euh, is dat niet
... de dag waarop mensen in lange files naar het strand rijden staan?
... het weekend van Pinkpop?
... het begin van de Antwerpse Sinksenfoor?
En is er ook niet iets met vogels, een duif of zo?
Hoeveel mensen kennen de betekenis van Pinksteren nog? (Lupineke wel, zij schreef er een mooi bericht over.)
Hier geen pinksterduif maar een hele zwerm Bluebirds klaar voor vertrek. Gemaakt met allerlei restjes stof - o.a. de groen-witte ruitjes van de wieg van Matti - volgens een patroon van Spool.

De vogels wachten op een vleugje wind en bespreken hun vlucht en hun dromen voor ze uitvliegen naar .... hun bestemming is voor een ander bericht. Wordt dus vervolgd.

pom-pom-pom ...

Ik heb rode schoenen gekocht! Verpakt in rood zijdevloeipapier. En toen zag ik Floral Pom-Poms bij Martha Stewart, Paper and Tull Flowers bij Mollie Makes, papieren PomPoms in de winkel. Het zijdevloeipapier werd snel uit de oudpapierbak gered, dat begrijp je wel. (Zo lukt het een mens nooit om dingen weg te gooien - is dat bij jullie ook zo??)
Een mooie dag als vandaag hoef je niet op te vrolijken. Maar een slimme meid is op alles voorbereid. Dit [KLIK] moet je altijd in je voorraadkast hebben maar een echt vooruitziende huisvrouw heeft naast bloem, suiker en olijfolie natuurlijk ook bloemenpompoms op voorraad voor feesten en regenachtige of sombere dagen. Ze zijn nog makkelijk in te maken ook ...

Zijdevloeipapieren PomPomBloem - {Tutorial}

Nodig
- 4, 5 of 6 rechthoeken zijdevloeipapier
- stukje draad
- schaar
Werkwijze
1 leg de stukken zijdevloeipapier op elkaar en vouw ze 'harmonicagewijs' op;

2 vouw de strook dubbel en bindt een stukje touw om het midden;

3 knip een punt aan beide kanten van de strook;

4 trek de laagjes heel voorzichtig los - al snel ontvouwt zich een bloem.

Da's alles! Je kan bloemen maken van verschillende grootte ...

... en in verschillende kleuren.

Een slinger in de (rodebessen)struik en schenk de prosecco maar in ...

 

Pom-pom-pom

 Het rijmt, dat scheelt, dan is het poëzie

hoewel er mensen zijn die dat betwisten.

Zij rekenen de lagen en de listen

van rijm en metrum tot een parodie

op wat er waarlijk in een vers moet gisten.

Alsof niet ooit een dichterlijk genie

in een met kroos bedekte vijver viste,

met overdaad aan rijm en prosodie

Maar mooi! Zo mooi, dat ik mijn exegeten

per ommegaande graag wil laten weten

dat ik mij niet met pom-pom-pom wil meten.

Dus daarom, ter vermijding van de schijn,

laat ik dit vers, al is het ook met pijn,

mijn onvoltooide pom-pom-pom-pom zijn.

Nico Scheepmaker (1930-1990)

 

dingetjes op dingetjes geplakt ...

Eerst & vooral wil ik iedereen bedanken voor de bemoedigende woorden bij mijn vorige blog. Eigenlijk hadden die mij moeten aansporen om gezwind verder te gaan met kantbreien maar de werkelijkheid was kennelijk weerbarstiger.
Teveel andere dingen te doen of teveel onduidelijk bezig geweest. Je kent dat wel: van die dagen die ineens voorbij zijn en waarbij je je afvraagt: 'wat heb ik nu eigenlijk gedaan???'. Uren die wegglijden als zandkorrels tussen je vingers.
Ik heb nog wel 'dingetjes op dingetjes geplakt'. Bloemetjes van Pipoos op magneetjes van Tiger. Goed om boodschappenlijstjes in het zicht te hangen of wijze levenslessen ...

Het idee vond ik op de blog van Mollie Makes. Dat is ook een wijze les: waarom een duur tijdschrift kopen als er zoveel gratis op internet te vinden is? Maar ja ...

een fata morgana breien?

Het is hier niet altijd van Hallelujah! als je dat misschien zou denken. Zo is het resultaat van uren breien aan een kanten sjaal: 0 steken en 0 rijen, oftewel 0,0 cm sjaal. Ik ben tientallen keren met Goede Moed begonnen. Maar na een paar naalden ging het telkens weer hopeloos mis. Ik ben geen onervaren breister maar kantbreien lijkt een brug te ver.
Het begon allemaal zo mooi. Ik kocht de wol, 100% royal baby alpaca van Atelier Zitron, bij Wolhalla, en het patroon is van Die Wollust. Maar nu bevind ik mij allerminst in een Breiwalhalla en veel Lust heeft het breien van de sjaal Madame Ninette niet gebracht ...

Terwijl ik toch een Eenvoudig Patroon had gekozen. Met maar 1 speciale steek die ook nog eens zo'n mooie lentenaam heeft: de Tulpsteek. Misschien komt het wel omdat breien zo'n meditatieve bezigheid is en kantbreien geen werkje voor dromers die vergeten op te letten ...
'U kunt kiezen uit wel 20 kleuren voor uw prachtige shawls, stola's en andere ragfijne breisels' juicht de website van Wolhalla over de baby alpaca. Het kiezen van de kleur lukte nog wel, maar dat ragfijne breisel is vooralsnog een fata morgana ...
Wat denk je, zal deze fata morgana ooit werkelijkheid worden?????

Ik heb een bloemeke geplukt al in de wei

Ik heb een bloemeke geplukt al in de wei, 

’t Is dat van mij. ’t Is dat van mij …  

Sterker nog, ik heb 366 bloemekes geplukt, voor elke dag van het jaar 1. Volgens het recept moesten het er 365 zijn, maar ’t is dit jaar een schrikkeljaar, dus werden het er 366. En om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat meneer l’ Heure Bleue de meeste geplukt heeft. Op Koninginnedag, die majesteitelijk mooie lentedag, stonden we daar met onze plastieken zakken in een geelbedrupte weide.

Soms zie je dat wel eens, zo’n koppel langs de weg gebogen naar de grond onduidelijke dingen verzamelend. En nu waren wij dat koppel, gebogen over paardenbloemen midden in het jubelende land. Verboden toegang stond er op een bordje. Maar 1 meter voorbij de draad mag toch wel? En wie mist 366 paardenbloemen tussen die duizenden en duizenden wuivende lentedames?

1885 - Jean-Baptiste-Camille Corot - Geknield paardenbloemenplukkend boerinnetje

2012 - Gebogen paardenbloemenplukkende meneer l'Heure Bleue

En waarom al dat gepluk?
Om paardenbloemenjam te maken volgens het recept dat ik hier al beschreef: [KLIK].
En het resultaat?
Pottenvol gouden 'wilde' jam ...

Kan kunst de wereld redden?

Zou het echt zo zijn dat het tij weer keert? Dat weer meer gekeken wordt naar wat mensen bindt dan naar wat hen scheidt?
Recent dieptepunt was misschien wel die onheilsdag dat Anders Breivik op het idyllische Utoya -  terwijl de zomerzon scheen boven het blauwe meer en de vogels zongen in de groene bomen - zoveel jongeren met berekenende haat doodde en verwondde. Maar het geeft moed te horen hoe tienduizenden Noren deze week samen met Lillebjørn Nilsen als protest Barn av Regnbuen, de Noorse versie van My Rainbow Race van Pete Seeger, zongen. Heel ontroerend - ik krijg telkens weer tranen in de ogen als ik ernaar luister.

Kan Kunst de wereld redden? Ik weet het niet, maar misschien moeten we verandering niet aan anderen overlaten en 'zelf de verandering zijn die we in de wereld willen zien' zoals Mahatma Gandhi zei.

Foto: Motherhood your way via Rainbow Museum

Dit zat ik te overdenken, regenbogen hakend volgens dit patroon [KLIK]. Heel verrassend kreeg ik deze link toegestuurd van Simon, de conservator van het Rainbow Museum, die mij bedankte voor de aandacht die ik hier aan zijn museum gaf. Het Regenboogmuseum is nu ook op Facebook en Pinterest, er is zelfs een Kinder Regenboogmuseum geopend. (De musea zijn zonder museumjaarkaart en ook buiten kantooruren gratis toegankelijk.) 
Ik vind dat je je eigen lot in handen moet nemen, je eigen hoop moet vormgeven - inderdaad: zelf de verandering zijn die je in de wereld wilt zien. Daarbij kan een regenboog haken terwijl je naar My Rainbow Race [KLIK] luistert misschien een beetje helpen. Ik geef 10 kaartjes met de benodigde katoen weg (het patroon dus hier). Mail mij je adres als je er eentje wil (mijn mailadres vind je bij 'about me' in de rechterkolom). 

Met de regenboog op een kaartje kan je iemand sterkte, succes, hoop, geluk wensen.

En een regenboogbroche op je jas of boodschappentas kan bemoedigend glimlachen naar de mensen op straat en in de winkel.

MY RAINBOW RACE

Chorus:
One blue sky above us
One ocean lapping all our shore
One earth so green and round
Who could ask for more
And because I love you
I'll give it one more try
To show my rainbow race
It's too soon to die.

1.    Some folks want to be like an ostrich,
Bury their heads in the sand.
Some hope that plastic dreams
Can unclench all those greedy hands.
Some hope to take the easy way:
Poisons, bombs. They think we need 'em.
Don't you know you can't kill all the unbelievers?
There's no shortcut to freedom.
(Repeat chorus)

2. Go tell, go tell all the little children.
Tell all the mothers and fathers too.
Now's our last chance to learn to share
What's been given to me and you.
(Repeat chorus one and a half times)

Words and Music by Pete Seeger (1967)

Een jurkje gemaakt door ‘opa weg’

Sinds kort heb ik een negatieve identiteit. Ik wist niet dat zoiets bestond maar ik moet constateren dat ik ‘het-ontbreken-van-iemand-anders’ ben. Klinkt dat ingewikkeld? Ik leg het even uit.

Als ik zonder meneer l’heure bleue bij mijn dochter-aan-zee aanbel, komt Elena breed lachend (o, wat een verrukking) en ‘oma!!’ roepend, naar de deur gevlogen. Om dan meteen te zeggen ‘opa weg!’. Ze is blij mij te zien maar haar echt idool & held is toch opa (‘m'n opa m'n opa m'n opa in heel Europa was is er niemand zo als hij’ muziek: KLIK). Als ze mij alleen bij de deur ziet staan, ziet ze meteen dat er iemand ontbreekt: opa!

Maar een ding weet ze wel heel goed: oma kan mooie dingen maken. Zoals dit lieve meisjesjurkje - 'oma gemaakt'. Het is genaaid naar een heel eenvoudig patroon, Lilette, van Citronille. Het sprookjesstofje kocht ik in Julija’s shop.

De contrasterende stof komt uit een patchworkwinkel, Carol Cox, in Utrecht.

Ik had nog knoopjes liggen die ik ooit bij Xenos (?) kocht en die wonderwel bij de stof passen.

Het is een overslagjurkje dat makkelijk aan te trekken is (geen pijnlijk getrek aan armen en hoofd), lekker zit en mooi valt.

Mijn dochter heeft daarom al gevraagd nog zo eentje te naaien. Dat zal ‘opa weg’ met heel veel plezier doen …

Lof voor eigenzinnigheid

 Gedicht: Hermann Hesse

De Liebster Blog Award kwam mijn kant opgevlogen! Een 'award' is een klopje op de schouder, een aai over de bol, een streling van het ego. Zeker als die van Marcella van Nuttig en Fraai komt, een door mij zeer bewonderde superhandwerkster - een echte handwerkfee.
Ik ben niet zo van het doorgeven van awards, ik vind kiezen tussen al die mooie blogs veel te moeilijk. Maar nu heb ik een selectiecriterium bedacht dat mij een beetje kan helpen: 'eigenzinnigheid'. En dan bedoel ik niet koppigheid of eigengereidheid maar positieve eigenschappen als je eigen kompas volgen, dingen op je eigen wijze durven doen. Ik heb 5 blogs gekozen van vrouwen - ja het zijn allemaal vrouwen - die 'hun eigen ding doen' of een eigen wereld scheppen.
1) Landanna, de blog van Elizabeth (een Nederlandse ergens bij de Deense zee) die steeds weer volledig en onvoorwaardelijk in een nieuw onderwerp duikt. Nu eens verwerkt ze speels verschillende materialen in een textielboek over haar haar queeste naar Richard Plantagenet. Dan weer prikt ze haar vingers bont & blauw & rood bij het verwerken van oude spijkerstof voor haar project Something old, something new, nothing borrowed but still blue.
2) Grethilde post maar af en toe een nieuw bericht. Maar in die tussentijd creëert ze steeds weer een wonderlijke wereld vol muizen, eekhoorns, konijnen enz. Ja, dieren zijn net mensen.  Het bericht Muizenbaby's bij familie muis kwam net op het goede moment: van de prachtige foto's en begeleidende tekst maakte ik een boekje om Elena te laten wennen aan haar nieuwe broertje Matti. (Maar ze was vooral geïnteresseerd in de geboortemuisjes die muisjes kennelijk ook eten).

3) De wereld van @nne van Les Choses de la vie, leek van de een op de andere dag kleiner te worden toen ze hoorde dat ze kanker had. Terwijl haar wereld tot dan toe zowel Vlaanderen (in haar blog Ambrozijn en oude kant) als Kreta (in haar blog Amaltheia) omspande. Maar in haar "blog van hoop" schrijft ze niet alleen over haar ziekte schrijft maar ook over de mooie dingen van het leven. En dan besef je dat de innerlijke wereld onbegrensder kan zijn dan de geografische ruimte.

4) Als er iemand haar passies eigenzinnig volgt, is het Annita van Zij maakt het wel. De rode draad daarbij is De Draad zelf. Ik denk dat Annita genoeg draad gesponnen, geverfd en gebreid heeft om de wereld te omspannen. De draad kan dun, veelkleurig of heel dik zijn. En alles kan aangewend worden om die draad te maken, tot zelfs een boormachine om dikke draad te punniken. Maar het bijzonderst is natuurlijk wat zij met die draad doet. Annita is hoogst persoonlijk verantwoordelijk voor een massa-immigratie van gekleurde medelanders (wel met vertrouwde namen als Joris, Jacobus en Karel). Nog even wachten en dan verschijnt haar boek met die kleurige creaturen ...

5) Door de blogwereld paradeert een eigenzinnig dametje dat wars van SAL's, KAL's enz... haar eigen ding doet. En dat ding heeft vaak met getallen te doen. Juist, het gaat om Saskia's sporen, de blog die bewijst dat zacht handwerken en harde wetenschap samen kunnen gaan. In Saskia's wereld gaat geen Pi-dag voorbij zonder kruisjessteekaandacht, Draadjes en scheikundige symbolen kunnen dikke vrienden zijn en een kerstbal in haar kerstboom is niet zomaar een bal, het is een kubo-oktaeder.

Aan het aanvaarden van de Liebster Blog Award zijn een aantal voorwaarden verbonden: 

- Regel 1: geef uitleg over de Liebster Blog Award. Dus: ‘Het is een onderscheiding voor 'nieuwe' bloggers met minder dan 200 volgers om die blogs onder de aandacht te brengen’. Opdracht 1 = vervuld.
- Regelt 2: bedank degene die je de Award heeft gegeven. Ik heb Marcella natuurlijk meteen bedankt maar doe het hierbij nog eens van harte: Marcella, bedankt!!! Opdracht 2 = vervuld.
- Regel 3: vertel 5 dingen over jezelf. Doe ik lekker niet, hou ondanks het bloggen teveel van mijn privacy. Bovendien ben ik te eigenzinnig (anarchistisch?) om zomaar aan alle regeltjes te gehoorzamen ... Opdracht 3 = niet vervuld.

Zo, nu tijd voor een zondagmiddagkoffietje, kijkend naar de lucht die soms donkergrauw kleurt en dan weer wordt opengebroken door warme lentestralen ....

Een laptop voor het ontwakende IK (van Elena)

Elena is vandaag jarig. Twee jaar wordt ze vandaag. En net deze week heeft ze een van de allerbelangrijkste dingen in het leven ontdekt: het IK. Niet langer 'Lena wil' of 'Lena wil niet'. Maar 'ikke wil' en 'ikke wil niet'. De start van het Zelfbewustzijn zogezegd. Helemaal zelf gevonden in haar kleine hoofdje en hartje.

Als je het IK kent, kan je die wereld beter begrijpen en de wereld leer je kennen als je om je heen kijkt of in boeken 'leest'. En natuurlijk ook via je computer. Dat snapt mijn geleerde zoon, die werkt in het hartje van Silicon Valey, de bakermat van Apple, Facebook, Google, Intel, eBay, maar al te goed. Daarom maakte hij zelf voor zijn petekindje haar eerste, custom made Apple laptop.

Ik liet al eerder zien dat mijn Verre Zoon computers naar de next level - of beter: de previous level -  brengt. Nog even een plaatje van de Steampunk computer die hij fabriceerde:

De laptop van Elena is heel revolutionair: hij werkt zonder elektriciteit en zelfs zonder batterijen. De muis werkt als deleteknop: met de vilten bodem wis je alles in een keer uit! Nog een extra hoogtechnologisch snufje: speciale holtes om krijt in te bewaren. En als je het nog niet wist: wie met wit krijt op zo'n zwart bord werkt, kan tot revolutionaire ideeen komen ...

Om dit te illustreren zocht ik tijdens het schrijven van dit bericht een foto van Einstein voor een bord. En wat zag ik tot mijn grote verbazing: de letters IK in de formule (ik heb ze met rood omcirkeld). Kortom: de laptop is een uitstekend cadeau voor een tweejarig ikje ...

Voor een kleine wereldburger

Babyvoetjes zijn bloot het poezeligst, het liefst en het schattigst. Een mens moet zich inhouden om er niet in te bijten. Maar soms moeten voetjes een warm nestje hebben. Dan komen zo'n babyslofjes goed van pas. Ik haakte ze voor Matti met een restje van de wol waarmee ik deze nid d'ange breide. Het model was heel eenvoudig maar wel een beetje saai. Twee spiegeltjes en twee flochkes/kwastjes waren genoeg om er een exotisch tintje aan te geven.
Zo wordt een baby een echte wereldburger ...
De kleine wereldburger is overigens half Frans. Zijn compatriot Robert Doisneau zou vandaag 100 jaar zijn geworden. Die leeftijd heeft hij niet gehaald. Maar gelukkig hebben zijn iconische foto's eeuwigheidswaarde ...

Robert Doisneau - Kiss by the Hotel de Ville (1950) - © Estate of Robert Doisneau