Paris, je t'aime (slot) - tastbare liefde

En dan natuurlijk de buit! Daar gaat het toch om. De verkopers in de Souk van Marrakesh roepen als ze een Nederlands accent horen, 'kijken, kijken, niet kopen!'. Maar dat was zeker niet het geval in de Parijse Handwerksouk, ook wel bekend als 'l Aiguille en fête.
Daar gaan we: ik ging naar  Parijs en ik kocht ...
... de kit Mini boite  à fleures van Facile Cécile:

Foto: Cote passions

... de kit Leçon de points - débutant van Un chat dans l'aiguille - een stoffen boekje om verschillende borduursteken te leren.

... en natuurlijk een heleboel boeken. De keuze was moeilijk, in Frankrijk verkopen ze zooooveel mooie handwerkboeken. De keuze viel op:
Trésors chinés van Annie Feuillebois (nu kan ik helemaal geen snippertje stof of kant meer weggooien).

Bordures de perles au crochet et à l'aiguille. Een typisch Turkse techniek maar hier beschreven door Japanners. (De mooiste stand van Provençaalse boutis op de beurs was overigens ook van een Japanse, meer bepaald van Kumiko Nakayama.)

En Cadeaux Feutrés van Facile Cécile, een hors- serienummer van Quilt Country.

Tenslotte kocht ik nog mooie draadjes voor mijn nieuwe kantklospassie.
Een paar van deze prachtige strengen bij de stand van Scharlaeken uit Brugge.

En klosjes Fil au Chinois. Ik kende dit merk niet maar werd meteen verliefd op de mooie verpakking. Op de website lees ik dat dit garen tot het begin van de twintigste eeuw een van de bekendste garens was in Europa en handwerkofielen het mythisch mooi vinden. Nu ben ik nog blijer met mijn mythische Chineesjes!

Foto: Jookies

Tjonge, jonge zal je zeggen. Wat heb jij veel uitgegeven. Klopt. Ik schreef toch al dat mijn portemonnee na de beurs onrustwekkend dunner was? En het strafste is eigenlijk dat ik, weer in het centrum van Parijs, te gierig was om een euro (1 euro!!!) uit te geven bij de luxueuze Point WC - un espace de toilettes publiques « haut de gamme » met tientallen kleurtjes WC-papier in het winkelcentrum Carrousel du Louvre.

Een mens zit soms raar in elkaar ...

Nagekomen bericht
Sabine, die zelf geen blog heeft, was ook op de beurs en stuurde mij een heleboel mooie foto's, o.a. van dit elegante pakje dat ik zo zou willen hebben (eerst wat afvallen dan) ...

Paris, je t'aime (2) - kostbare liefde

Ach mijn duifjes, ik ben in het paradijs geweest. De vreugde bij het ontwaren van de eerste heerlijkheden was groot, het afscheid na vele uren smartelijk en mijn arme portemonnee onrustwekkend dunner.

Ja, zij en zij hadden het vermoed: ik ben tijdens mijn verblijf in Parijs naar de Aiguille en fête, een grote en grootse handwerkbeurs in La Grande Halle de la Villette geweest.
Ik zag veel borduurwerk - de Fransen zijn zoals bekend vooral dol op linnen met rode kruisjessteken.

Maar tot mijn vreugde was er toch ook behoorlijk wat kantwerk zodat ik mijn nieuwe liefde kon voeden.

Ik kon het niet laten een foto te maken van de stand van de winkel waar zij met overgave werkt.

En natuurlijk kocht ik wat bij Facile Cécile. Kennelijk ben ik niet te enige die erg van haar ontwerpen hou. Een groot deel van de kits was al uitverkocht - misschien maar goed ook voor mijn arme portemonneetje ...

Uiteraard was er ook hier een stand voor een Goed Doel:

Het nut van deze recordsjaal is mij eerlijk gezegd een beetje ontgaan. Hij lijkt mij niet zo praktisch ...
Uiteraard bestond het publiek voornamelijk uit vrouwen - een enkele pakezel uitgezonderd.

Een aparte kanttentoonstelling was om te smullen. Ik pleit voor algemene invoer van kanten hesje voor klaarovers:

De patchworks van Lucile Dupeyrat zijn adembenemende sprookjes.

En de breisels van Sophie dalla Rosa glimlachen je toe.

Ik wierp nog een laatste blik - figuurlijk dan - op de beurs en moest daarna het paradijs weer verlaten ...

Met een heerlijke buit - dat gelukkig wel!

Paris, je t'aime (1) - gevaarlijke liefde ...

Gisteren heb ik in Le Grand Colbert - ja, ja mijnheer & mevrouw 'l Heure Bleue waren in Parijs - het glas geheven op iedereen met een groot valentijnshart voor andere mensen ...
Eerder bezochten we de grote Cranachtentoonstelling in Le Musée du Luxembourg. Alwaar we gewaarschuwd werden voor het gevaar van teveel liefde.
Zo hoef ik je niet te vertellen dat het slecht afliep met Adam en Eva, het eerste liefdespaar in de christelijke geschiedenis. Overigens verbazend hoe modern de Adam en Eva van Lucas Cranach aandoen. Je zou het vijgenblad van Adam zo door een jeans kunnen vervangen.

Lucas Cranach de Oude - Adam en Eva (1526)

Adam moest bitter boeten voor zijn liefde voor Eva, het teveel aan liefde maakte Heracles dan weer tot een zot. Nadat hij in een bui van razernij Iphitus had vermoord, moest hij namelijk als straf een jaar als slaaf werken aan het hof van Omphale, de koningin van Lydia. Als de koningin te weten komt wie die slaaf is, trouwt ze met hem. Herakles is zo verliefd op Omphale dat hij zich niet verzet als zij en haar slavinnen hem vrouwenkleren laten dragen, wol laten spinnen en andere vrouwendingen doen.

Lucas Cranach de Oude - Herakles bij Omphale (1537)

Een man die zich met vrouwenzaken bezighoudt? Ridicule in het klassieke wereldbeeld! Alhoewel, ik kan mij het commentaar of de blikken zo voorstellen als een man nu in de trein zou zitten breien of borduren. Misschien wordt het schilderij Herakles bij Omphale ooit nog eens door een actiegroep (met culturele achtergrond, dat wel) tegen de metroman- en voor de retroman gebruik. 
Ik had na de tentoonstelling even genoeg stof tot nadenken. Voor een ander onderdeel van het bezoek - waarover later meer - stuurde deze Omphale haar Herakles uit wandelen ...

Hari Kuyo - Eerbied voor de dingen ...

Aandacht en liefde. Of je nu kinderen opvoedt, het eten kookt of handwerkt, aandacht en liefde zijn de belangrijkste 'benodigdheden'. En daarbij hoort ook eerbied voor de dingen. In onze wegwerpmaatschappij is dat niet zo evident. Wij springen nonchalanter om met spullen dan onze ouders en onze kinderen achtelozer dan wij. In Japan zal het wel net zo zijn. Maar vandaag in de Sensoji temple in hartje Tokyo niet. Al 400 jaar komen kimonomaaksters op 8 februari naar die tempel om Hari-Kuyo te vieren, het ‘Festival van de Gebroken Naalden’. Ze danken hun naalden voor het harde werk door ze in brokken tofu te steken. Deze  traditie heeft zijn wortels in het Boeddhisme maar stoelt op het oude Shintoistische animistisch geloof dat alle dingen een ziel en een geest hebben. 

En zeg nu zelf, je hebt vast al wel eens gefoeterd op naalden die braken of die plots vielen en nooit meer gevonden werden. Maar kan je je een leven zonder naalden voorstellen? Nee toch? Dus een beetje meer eerbied voor die schijnbaar nederige objecten is toch wel op zijn plaats - al was het maar een dag of zelfs maar een uur.
Dat vond zij ook en ze riep daarom iedereen op om op 8 februari een uurtje of zo op een of andere manier bezig te zijn met naalden. Dat heb ik dan ook gedaan. Eindelijk, eindelijk heb ik een naaldenmapje afgewerkt dat al jaren op de laatste steekjes lag te wachten.

't Was vandaag een drukke dag - ik treinde kriskras door het jubelende land - het binnenwerk verdient daardoor niet de precisiehoofdprijs maar daar ging het dan ook niet om. De bedoeling was een diepe buiging te maken voor Zuster Naald.

Dat wij nog lang mogen genieten van deze uitvinding van onze zusters/broeders uit lang vervlogen tijden ....

Oudste (benen) naalden,

ongeveer 12.500 jaar oud,

gevonden in Frankrijk

Vroeger deed ik het met Thérèse, nu met Joe Tjoep

Hier liet ik al mijn kantklosschat zien. Inmiddels heb ik al een hele rij kantjes geklost. Lang, lang geleden - in het pre-Internettijdperk - waagde ik ook al eens een poging tot kantklossen. Toen was de Encyclopédie des ouvrages de dames van Thérèse de Dillmont - meer bepaald het exemplaar dat ik van mijn oma had geerfd - mijn (uitstekende!) gids.

En nu is er Joe Tjoep - je kan je een leven zonder You Tube bijna niet meer voorstellen. Het lijkt wel of alles daar te vinden is: muziek, documentaires, instructies. Vooral die instructies zijn zo waardevol. Je hoeft je huis niet te verlaten om de meest wonderlijke dingen te leren. Bijvoorbeeld kantklossen. Ik heb een aantal boeken over kantklossen maar het is toch bijzonder handig om iemand bezig te zien om de knepen van het vak te leren. Hieronder het moderne leren in een notedop: mijn kantkloskussen, mijn computer en een boek.

Hoe meer JoeTjoep-instructiefilmpjes ik zie, hoe meer dit 'genre' mij verbaast. Wie zijn die mensen die deze instructies geven? Sommigen willen echt hun kennis delen, sommigen lijken vooral zichzelf in de kijker te zetten en soms kijkt een vrouw zo schichtig in de camera dat ik mij afvraag of ze niet gedwongen worden door haar man-met-cineastenambities. En heb je al op de vingernagels gelet? Het lijkt wel of opgeplakte, afgevlakte witte nagelranden verplicht zijn.

Je hebt ook mensen die maar niet to-the-point kunnen komen. De minuten tikken weg maar zij zitten maar, lijzig babbelend, te friemelen met draadjes, kraaltjes, naalden, tangen, stoffen enz... 'Komt er nog iets van?' wil ik hen dan toeroepen.
Maar ik dwaal nu zelf af. 
Ik wil hierbij Meneer Joe bedanken dat hij mij in 7.43 minuten de basissteken van het kantklossen heeft geleerd. Zelfs 'simultaanklossend': rennend tussen verschillende kussens klost hij alle steken op twee verschillende manieren. En dat zonder een manicure vooraf ;) En ik ga niet zeuren over een gebrekkige verlichting of over het feit dat zijn kamer eens opgeruimd mag worden ...

Thank you Joe and Happy Lacing!

Wat in de toekomst ligt weten de goden

Giorgio de Chirico (1888-1978) - The Soothsayer's Recompense

Ik ken niemand in of uit Egypte, ik was er nooit, maar wat nu gebeurt in dat oude land aan de Nijl houdt mij hevig bezig. Daar is niet zomaar een volksopstand aan de gang. Daar wordt geschiedenis geschreven. En die kan zoveel kanten uit. Nu kunnen we enkel hopen dat het de goede kant op zal gaan - voor de Egyptenaren maar ook voor ons. Wat die goede kant ook moge zijn. Of zoals Kavafis, de Griekse Egyptenaar uit Alexandrië, schreef:

'Verborgenheden' - (Leiden)

De mensen merken dat wat gaande is.

Wat in de toekomst ligt weten de goden,
de enigen die volledig verlicht zijn.
Uit wat in de toekomst ligt nemen de wijzen waar
wat op handen is.
  (Uit: ‘Wijzen wat op handen is’)
en

Later in een volmaakter samenleving

zal stellig iemand anders, zoals ik geschapen,

verschijnen en handelen in vrijheid.

  (Uit: ‘Verborgenheden')

George Moustaki, ook een in Alexandrië geboren Griek, zong:

Nous traçons des frontières

Nous nous faisons la guerre

Pour défendre un drapeau

Ou sauver notre peau

Mais parmi le vacarme

Les ruines et les larmes

(...)

Mais nos enfants vont faire

L'amour ensemble

Faire des choses tendres

Que l'on fait sans apprendre

(Uit: "Espérance")

Nu is het bang afwachten wat deze (beslissende?) dag zal brengen ...

De nachtegaal van de Nijl

[Een langer fragment van dit optreden hier: [KLIK]
Rumoer in de Arabische wereld. Democratie moet niet uit geweren maar uit de harten van de mensen komen. Vandaag massademonstraties met een schreeuw om verandering en democratie in Egypte - een land met 85 miljoen inwoners, een derde van de Arabische bevolking ....
Daarom een Lied van Oum Kalthoum, de nachtegaal van de Nijl, de ster van het Oosten. Omar Sharif zei ooit over haar: "Elke morgen wordt zij opnieuw geboren in de harten van 120 miljoen mensen. In het Oosten zou een dag zonder Oum Kalthoum geen kleur hebben."
Nu, bijna 36 jaar na haar dood is zij nog even levend en staat haar muziek ongetwijfeld op de MP3-spleler van veel demonstrerende jongeren.

Ga ik leren goochelen?

Heb ik nu - op mijn leeftijd - een goocheldoos gekregen van mijn moeder? Welnee! Dit is het deksel van een van de dozen met kantbrieven en kantklosjes die ik vorige week van haar kreeg.

Toen mijn moeder met pensioen ging, schreven zij en haar zus zich in voor een cursus kantklossen. En het werd een grote passie. Zoals dat al gaat, kreeg mijn moeder het na haar pensionering drukker dan ooit maar in de (zeldzame) rustige uurtjes kloste ze kilometers kant.
Met de typische zuinigheid van haar generatie zijn de kantbrieven op oud karton en gebruikt papier geplakt - zelfs op afgekeurde aquarellen ...

Maar nu is ze te oud en krijg ik haar schat. Alleen al met je vingers te woelen door de doos met klosjes is een lust.

Ik ben weliswaar nog niet met pensioen maar wil nu snel ook aan de slag met kantklossen. Ik heb alvast twee kankloskussens opgeduikeld. Eentje waarvan ik vergeten ben waar ik het ooit kocht.

En een heel mooie, voor een prikje gekocht op een van de laatste uitverkoopdagen van de legendarische handwerkwinkel De Vlijt.

Toch eigenlijk niet zo gek dat die kantbrieven in een goocheldoos zaten. Als je kantwerk(st)ers bezig ziet, lijken ze toch wel een beetje te toveren. Zou het mij lukken om de trucs te leren???

Koekje van eigen deeg

Een heleboel mensen hebben de jongens van Neveneffecten en hun programma Basta op de Vlaamse televisiezender Een (of via De Wereld draait door) misschien al gezien. Vooral de uitzending waarin helpdesks op de korrel worden genomen is hilarisch en onvergetelijk!
Heb je de uitzending gemist? Kijk dan onmiddellijk naar Koekje van eigen deeg [KLIK]. 't Zal lang geleden zijn dat je nog zo gelachen hebt! Neem even de tijd want je MOET tot het einde kijken! De bazen van helpdesks zullen niet gelachen hebben. Maar ik hoop dat de schrik er nu zo in zit dat ze hun werkwijze gauw aanpassen ...
(Enne: maandagavond is er een nieuwe aflevering van Basta)
Nagekomen bericht:
De uitzending is wegens groot succes nu ook ondertiteld in het Engels:

Help U Zelven - Winterpakket

En ja, ook ik moest eraan geloven. Van de een op de ander werd ze doorgegeven: de griep. En ook ik kwam aan de beurt. Het ergste is voorbij maar de zakdoeken blijven in de buurt. Tijd voor een tegenoffensief - een 'Help U Zelven-pakket' tegen de/een kou. En mijn strijdmakker is de Eucalyptus.
Uit de bladeren van de Eucalyptus wordt olie gewonnen die bij inhalatie helpt om de luchtwegen vrij te maken als je verkouden bent. En laten er nu in mijn vazen takken met uitgedroogde eucalyptusbladeren staan als overgebleven getuigen van Kerstmis. In plaats van ze in de biobak te gooien heb ik de bladeren fijngeknipt. Samen met een flesje essentiële eucalyptusolie zijn ze belangrijke ingrediënten van de Antikou-aanvalswapens uit mijn 'Help U Zelven-Winterpakket' met
- eucalyptusbadzout;
- eucalyptusbadbruisballen;
- eucalyptuszakdoeken;
- eucalyptusdoppen;
- eucalyptuszuigtabeletten.
Hoe je badzout maakt, schreef ik eerder hier [KLIK]. Het recept voor de badballen volgt hieronder. De zakdoeken zijn gewone tissues die ik met een paar druppels eucalyptusolie besprenkelde. Een potje met eucalyptusdoppen (met een paar druppels olie besprenkeld) op je nachtkastje, helpt ook 's nachts je luchtwegen open te houden.
De volgende zieke in mijn familie krijgt het 'Help U Zelven - Winterpakket'. Zoals je misschien op de foto bovenaan ziet, heb ik geprobeerd om een kartonnen verzenddoos met wat gekleurd papier en verf hier en wat op Internet gevonden plaatjes daar een beetje te laten lijken op zo'n kabinet van een wonderdokter uit het Verre Westen.
Het plaatje op de buitenkant is 'Lisbeth maakt het bad klaar' van Carl Larsson (toepasselijk, niet?).

Ik hoop nu dat het 'Help U Zelven - Winterpakket' even effectief is als Mustang Liniment (lees de onderste regel op het plaatje!!) en de zieke - en zijn/haar paard - beter zijn na twee dagen ... 

En dan hier de bereidingswijze van badbruisballen. Als je ze in het badwater gooit beginnen ze te bruisen en komt de Eucalyptusolie vrij - pure wellness!!

BadBruisballen

Nodig

• 4 eetlepels citroenzuur ('ouderwetse' drogist)
• 4 eetlepels bakpoeder
• 2 eetlepels maïzena
• 2 eetlepels olie (zonnebloemolie, olijfolie, amandelolie, kokosolie, avocado-olie …)
• een paar druppels etherische olie
• eventueel bloemblaadjes, lavendel, kruiden enz...
• eventueel kleurstof
• mengkom
• eventueel vormpjes

Werkwijze

1. Meng alle droge elementen (citroenzuur, maïzena en bakpoeder) in een mengkom. Ik voegde nog wat gedroogde eucalyptusbladeren bij;
2. Voeg langzaam de olie, etherische olie (ik gebruikte eucalyptusolie) en eventueel kleurstof toe. Meng goed. Het mengsel moet de consistentie van nat zand hebben.
3. Doe het mengsel in de vormpjes of vorm ballen met de hand en leg ze te drogen. De badballen wordt na 2 a 3 uur semi-hard maar laat ze 24 tot 48 uur drogen voor je ze opbergt.

Bewaar de badballen in een goed afgesloten doosje, blik of bokaal op een vochtvrije plek. Voor het Winterpakket verpakte ik een paar in een organza zakje.
Je kan de instructies ook op You Tube bekijken, bijvoorbeeld hier en op het einde (de bloopers) van dit filmje zie je hoe (ongewild) machtig de ballen kunnen borrelen ...
Hatjie!

Waardeloze halskettingen - {bankpapieren 5}

Ken je dat, dat je helemaal bezeten raakt van een nieuwe techniek? Dat heb ik nu met het maken van papieren kralen - en dan met name kralen gemaakt met security paper. Hoe eenvoudig het is ze te fabriceren, liet ik hier zien - kinderspel zoals sommigen als reactie opmerkten. Misschien is het mijn kinderlijke geest, maar de laatste tijd denk en droom ik alleen maar over papieren kralen en elk vrij moment rol of vernis ik er een paar. Dat vernissen is een verhaal op zich - misschien schrijf ik daar nog eens een aparte blog over.
Het meisje van de Seine, een buste uit het ouderlijk huis van mijn vader, draagt op de foto hierboven een groene ketting met dank aan ABN-AMRO en een blauwe ketting met dank aan de California Tax Service Center (mijn Verre Zoon was zo aardig een paar enveloppen mee te brengen). Met wat extra kralen en bedeltjes worden waardeloze waardepapierenenveloppen echte juweeltjes - toch? From rags to riches kortom ...

Eens je erop let is het trouwens spannend te zien in hoeveel motieven en kleurentinten veiligheidspapier voorkomt. In de ketting hieronder die ik haakte volgens de instructies van Auntie's beads zijn er kralen met drie verschillende soorten blauwe motieven gebruikt.

Maar genoeg geschreven nu - ik wil weer aan de rol ;)

Komt tijd, komt raad ...

Dankjewel voor alle positieve reacties op mijn Grand Marqouir in het vorige bericht. Borduren is leuk, een af werkje is leuk, een inbox vol positieve commentaren is leuk, een zonnige dag is leuk. Mijn hartje wat wil je nog meer?
Eigenlijk wil ik nog wel iets: Goede Raad ...
Want: heeft er iemand iets gemist aan mijn Grand Marquoir? Hij is namelijk niet echt af. In het oorspronkelijk ontwerp hoort er nog een gouden 'schaduw' bij de letters. Dat is heel goed te zien op de merklap van haar hieronder.

In het ontwerp hebben alle motieven dezelfde kleur, op mijn lap hebben ze elk een andere kleur. Ik wist daarom niet welke kleur ik best als 'schaduw' kon kiezen (zilver?) en dacht dat de keuze makkelijker zou zijn als mijn lap af is. Ik twijfel nu echter of een extra kleur toevoegen eenheid zou scheppen dan wel het geheel te druk zou maken. Wat vinden jullie????
En dan nog die andere vraag die verschillende mensen gesteld hebben: 'wat ga je nu met je lap doen?'. Geen flauw idee! Eerst dacht ik aan een kussen, maar dat wordt te snel vuil en is dus zonde. Inlijsten misschien? Weet iemand een goede inlijster in Midden-Nederland? Of zijn er nog suggesties????

Dan tot slot het papierenkralenhalskettingweggevertje. Mijnheer 'l Heure Bleue, die alleen maar aandacht had voor een 'Uitzending gemist' op zijn i-pad, trok met opgetrokken wenkbrauw het papiertje met de naam van de winnaar. En dat was zij - ik ben er zeker van dat zij de Geheime Opdracht die erbij hoort zal vervullen. Het pakje (met de ketting die ik opnieuw, nu wat gevarieerder gerijgd heb) is al onderweg.