Maandagblues

Ochtend in de fietsenkelder van mijn stad. Levenskunst leunend tegen een blauwe muur.
Een uur later in een grote stad, op weg naar mijn werk:
Zoveel verbeelding en poëzie op een ochtend! 'De week kan niet meer stuk', denk ik.
's Avonds in het station op weg naar de trein die mij naar huis & lief moet brengen:Dus opeengepakt als vee omrijden :( . Maar kon dat de pret drukken? Nee! Gekneld tussen WC en medepassagiers droomde ik weg bij de nieuwe Flow en fantaseerde over mooie dingen, bladerend in Free and Easy Stitch Style.

En zo eindigde de maandag toch nog zonder blues ...

Heerlijke Herfst

Eigenlijk wilde ik vandaag naar de Handwerkbeurs in Rotterdam. Maar de herfstzon en de vermoeidheid na werkweek en twee dagen visites hielden mij thuis. Geen geschuifel langs (ongetwijfeld leuke) kramen. Geen schuldgevoel om nieuwe (heerlijke!) handwerkspullen terwijl mijn kasten & laden uitpuilen.
Wel genieten van openslaande tuindeuren, de tere kleuren van de laatste herfstbloemen en ... van eenvoudige maar culinaire geneugten. Liefde, aandacht en goede ingrediënten, de basisbenodigdheden voor een heerlijk maal. Deze middag een verrukkelijke Tomates Crevettes, pasta met zoute boter en grijze noordzeegarnaaltjes. Gisteren mosselen met selder, room en pastis bij vrienden. Eergisteren Risotto met verse funghi porcini bij andere vrienden. En vanavond, als apotheose de film Julie & Julia - voor de trailer klik hier ...
Vervolg:
De film was verrukkelijk!!
Tip 1: Kijk VOOR je naar de film gaat naar de echte Julia Child! Dan weet je dat je je hoed (als je die zou hebben) moet afnemen voor het zoveelste staaltje acteertalent van Meryl Streep ...

Tip 2: Zorg ervoor dat je thuis een kleine culinaire geneugte hebt voor NA de film ...
Bon Appétit!

Zeeschatten

De aquamarijne zee van ons Geheim Eiland spoelt fijngebeukte lavastenen aan op de zwarte, hete stranden. En zeeglas, in het Engels mermaids tears. De zeemeerminnen waren dit jaar heel gelukkig en huilden weinig tranen - tussen de rode en zwarte stenen schitterde maar hier en daar een kleine, gepolijste glasscherf. Op een ochtend vond ik twee vlindervleugels - door een Nereïde in de vloedlijn geblazen? En kijk op mijn pareo vond een wonderlijke metamorphose plaats ....

HekAlfabet

Ik sprak over Dolce far niente in mijn bericht van 25 september. Maar in niets doen ben ik niet zo goed. Ik heb het Boeddhistische stadium van ‘niet willen’ bepaald nog niet bereikt. Ook op vakantie stel ik mij allerlei doelen. Speuren naar zeeglas in de branding, uit het hoofd kraanvogels leren vouwen (leuk tijdens saaie vergaderingen!), elke dag een motief borduren, dikke boeken lezen. En kwam het door de zwarte schaduwcijfers op het witte pad naar zee? Of mijn obstinaat voortborduren aan de zwierige letters van de Grand Marquoir? Op het moment dat ik de eerste letter zag in een van de ijzeren poorten op het eiland, was ‘het hek van de dam’. Ik moest en zou een ‘hekalfabet’ samenstellen. Tot verbazing van toevallige passanten hield ik voor elk hek stil om aandachtig elke krul en elk versiersel te bestuderen. Innerlijk (en soms uiterlijk!) juichte ik bij elke nieuwe letter. En het is gelukt! Ik heb alle letters gevonden – sommige zijn beter dan andere. En jammer genoeg zijn bij het maken van de fotomozaïek hier & daar stukken van de foto’s en dus van de letters afgevallen. Maar daarover niet getreurd! Op naar het volgende doel!

Max Havelaar

De GoogleDoodle van vandaag gezien?
Volgend jaar is het 150 jaar geleden dat Multatuli Max Havelaar publiceerde.
De uitleg bij de doodle:
{Max Havelaar: Of de koffieveilingen van de Nederlandse Trading Company (Nederlands: Max Havelaar, van de koffij-veilingen der Nederlandsche Handel-Maatschappij) is een cultureel en maatschappelijk belangrijke 1,860 roman van Multatuli (de pen naam die was van Eduard Douwes Dekker) spelen een belangrijke rol in het vormgeven en aanpassen van Nederlandse koloniale beleid in Nederlands-Indië in de negentiende en vroege twintigste eeuw. In the novel, the protagonist, Max Havelaar, tries to battle against a corrupt government system in Java, which was a Dutch colony at the time. In de roman, de hoofdpersoon, Max Havelaar, probeert de strijd tegen een corrupte regering systeem in Java, die een Nederlandse kolonie in die tijd. }
Waarom vandaag die doodle? En wat een rare tekst, half Nederlands en half Engels (door de automatische vertaling?).
Maar het boek is, ook na 150 jaar, nog even schitterend & vlammend!

Dolci Ricordi: Giallo [Geel]

En de zon? Waar is de zon gebleven????????? Die koesterende, omhullende warmte ...
Ruik je het 'profumo' van gele saffraanrijst?

(Nodig: risottorijst, ui (cipolla), bouillon (brodo), saffraan, olijfolie, witte wijn, versgeraspte parmesan, peper en zout, ik denk dat in het plastic zakje zo'n fabriekskaas zit, in de plaats daarvan kan je wat room of boter gebruiken.
Het geheim van een goede risotto: laten pruttelen, niet koken en de bouillon lepel per lepel toevoegen en laten uitdampen. Het eindresultaat moet crèmeus zijn.)

Dolci Ricordi: Blu [Blauw]

Pas terug en ik mis haar nu al, de Méditerranée, zo blauw, zo blauw ...

Dolce far niente

Glimmende kastanjes op natte keien, de geur van herfstbladeren en spectaculaire wolkenhemels die Jacob van Ruisdael zouden verrukken. Het heeft zijn charme, maar nu nog even niet. Een beetje herfst en winter is goed maar men mag er niet mee overdrijven. Geef mij maar lente en zomer. Als de weerfabriek van het KNMI haar najaarsstormen weer uit de voorraadkast haalt, vertrekken wij naar ons Geheim Eiland waar tot diep in de herfst de schaduwen zich fel aftekenen tegen de witte muren en de bougainvillea’s en oleanders onbekommerd schitteren. Ah! het heerlijke dolce far niente ….

Viva la influenza!

Mijn kennis van het Spaans is niet verbeterd. Het zal dus niet de Mexicaanse griep geweest zijn waardoor ik geveld werd. Zaterdag voelde ik mij erg beroerd maar de volgende dagen waren een cadeautje. Zomaar uren en uren zonder verplichtingen, hoelang was dat geleden? Mijn vingertjes waren gelukkig niet te ziek en kriebelden om aan het belle avonture van de mystère du Grand Marquoir te beginnen.Ik had hier net bij haar over gelezen. Een beetje schuldbewust was ik wel - er liggen nog zoveel onafgwerkte dingen te wachten. Maar uiteindelijk kon ik toch niet aan de lokroep van de Grand Marquoir van Isabelle Haccourt Vautier - magnifique ouvrage de 33 000 points de croix - weerstaan. De sampler, een SAL, bestaat uit 6 delen, om de 2 maanden wordt een stuk gepubliceerd. Deel 5 is net uit, ik loop dus al flink achter. Maar daarover niet getreurd. Ik werk op mijn eigen ritme. Net als zij gebruik ik verschillende kleuren.
Inmiddels ben ik weer aan 't werk, maar mijn hoofd blijft bij de Marquoir mystère ...

... en druiven met hun purper prijkend ...

{ .. Maar als de Herfst zijn hoofd, gesierd met rijke appels,
uit de boomgaard hoog verheft, dan plukt hij blij de peren die veredeld zijn
en druiven met hun purper prijkend, ...}
uit Horatius, Epode 2, vertaling Piet Schrijvers

De nazomer verglijdt aarzelend in de herfst. De laatste gouden, door bladeren gefliterde zonnevlekken. Zoemende bijen in de klimop en een lome atalanta op de warme balkonballustrade.Oogsttijd. Zelfs in onze kleine stadstuin. Tien kilo purperen druiven van slechts één gulle druivelaar. Met appels, suiker, prosecco, limoen, tijm en jeneverbessen gekookt tot meer dan veertig potten jam. De kelders worden gevuld, de barre tijd kan komen ... (maar, lieve weergoden: festina lente, haast je langzaam!).
Het recept voor de druivenappeljam gaf ik hier.

Software on demand

Vaak refereren wij aan ons huis als Hotel N**straat. En in ons hotel is de crisis nog niet voelbaar: onze logeerkamers kennen een 'hoge boekingsgraad'. De vorige week was het bijvoorbeeld topdrukte. Gelukkig vond ik toch de tijd om 'bestellingen' af te werken. Het iPhonehoesje dat ik voor mijn dochter maakte [klik hier], blijkt fel begeerd. Zoon en schoonzoon vinden dat ik het in serie moet gaan produceren maar dat doe ik lekker niet. Tenzij ik arme Chineesjes zou gaan uitbuiten, kan het ook niet rendabel zijn: het vraagt teveel uren werk. Kortom, alleen mijn dierbaren mogen pronken met hun 'custom made iPhone pouch', een gebreid tasje met daarop dezelfde icoontjes geborduurd als op hun iPhone en iPod Touch. Bijvoorbeeld het icoontje van Le Monde voor mijn Franse schoonzoon en van de New York Times voor mijn 'Amerikaanse' zoon. Zo kunnen ze de blitz maken met unieke software voor hun in serie geproduceerde hardware ...

Kleurige Klossen

Tijdens de middagpauze in de nazomerse stad zag ik dit moois. Grote rollen met kabels in de vrolijkste kleuren - rood, blauw, geel, violet, oranje, groen enz... Een vrachtwagen vol. Wat zullen de stadsmuizen en -ratten blij zijn met die kleurige ondergrondse kabels. Een paar lampionnen eraan en het feest kan beginnen. En een reuzenmoeder zou met die dikke draden zeker iets moois kunnen breien voor haar reuzenkind ...

Keri Smith

Er zijn boeken die je leven kunnen veranderen. Maar ook blogs kunnen een grote invloed hebben. Voor mij was dat een paar jaren geleden Wish Jar van Keri Smith. Geen cursus mindfullness had mij beter kunnen leren aandacht te hebben voor het hier en nu, voor de betekenis van kleine, schijnbaar onbenullige dingen om je heen. Vroeger liep ik als een robot, met mijn gedachten bij werk of thuis, van het station naar mijn werk. Nu wandel ik door een wondere wereld waar steeds zoveel te zien is dat het een mirakel is dat ik nog op mijn werk aankom. Een snippertje papier met lieve woordjes in uitgelopen inkt, een gele vergeten ananas op de groene bank, wollige zwaantjes in het water, de slapende zwerver en zijn eindeloze hoeveelheid dichtgebonden plastic tassen, een glanzende kastanje in de vorm van een hartje, een cirkeltje van kleurige bierdopjes ...
Op haar blog en in haar boeken geeft Keri Smith, als guerilla artist, ook ideeën om de verwondering bij mensen aan te wakkeren, bijvoorbeeld door iets kleins te veranderen in de omgeving.
Of hoe je anoniem mensen kan blij maken door briefjes met aardige complimentjes achter te laten op publieke plaatsen of in bibliotheekboeken. En eigenlijk is er ook niet veel voor nodig om jezelf op te vrolijken. Klik eens op [play] in de rechterkolom van haar blog. Daar vind je suggesties zoals hieronder: Inmiddels zijn er al verschillende boeken van haar verschenen en ik zag dat ze ook geen onbekende is van de FLOW-redactie.
Maar zij kan het beter uitleggen dan ik, lees wat ze over zichzelf vertelt als gastblogger bij Penguin: [klik].

Zouden ze het redden?

Ik ben steeds verbaasd als ik zie dat er weer een nieuw tijdschrift is toegevoegd aan het reeds immense assortiment. Je zou denken dat het aantal kopers toch eindig is. Zeker in de huidige Barre Tijden. Maar ik heb de indruk dat Flow het goed doet. En vandaag zag ik nummer 01 van Quilt & Zo liggen. Ik heb het gekocht en er met veel plezier in gekeken. Nieuwsgierig? Op de website kan je zelf in het blad bladeren. Zouden ze het redden?

AlfabetSjaal

Bij haar las ik over de sjaal-along die op 15 september van start gaat. Weinig tijd, veel te doen, dus geen 'alongs' voor mij. Wie weet maakte ik anders een Alfabetsjaal. Nu beperk ik mij tot het bewonderen van de Uppercase scarf (Hoofdletter sjaal) en Lowercase scarf (kleinelettersjaal), beide met een laser uit microvezel suede gesneden.
Misschien is deze letterwaterval wel geschikt voor een juf of meester die nu weer een nieuwe klas kindertjes mee op reis neemt naar de wondere wereld van het lezen ....
En mooi toch de Helvetica, de vijftigjarige letter die je vast al duizenden keren hebt gezien maar waar je wellicht nooit echt op hebt gelet ...

Vrij machine borduren

Leuke omslag van de VPRO-gids deze week! Elke keer ben ik weer blij verrast als ik dit soort borduurwerk van kunstenaars zie. Zo zag ik een tijd geleden op Crafster een blog over het 'machine embroidered work' van de Utrechtse Marloes Duyker.Meer werk is te zien op haar Flickrsite.
Ik zou zelf ook graag 'free machine embroidery' proberen. Na wat rondsurfen heb ik begrepen dat je een speciale naald nodig hebt en dat de voet van de naaimachine vrij moet kunnen bewegen zodat je de stof zelf onder de naald heen en weer kan bewegen. Maar meer weet ik niet. Heeft iemand ervaring hiermee of goede suggesties?

Stoere laptop sleeve

Lange jaren waren mijn zoon J. en zijn houthakkershemd onafscheidelijk. Nu zijn J. en zijn laptop dikke maatjes. Het sleetse, afgeschenen hemd hing hier al een hele tijd eenzaam & doelloos in de kast (overigens ook een heleboel andere dingen die niet meereisden naar de andere kant van de oceaan). Ik kon het niet over mijn hart krijgen het weg te doen en heb er een nieuw leven voor bedacht. Geinspireerd door Instructables leek een laptop sleeve mij wel een toepasselijk cadeau ...
(PS: Hierboven mijn eerste poging om een mosaic van foto's te maken - met dank aan haar)
Ik vond de stof met handschriftmotief voor de voering (niet helemaal duidelijk op de foto) wel een aardige knipoog naar de digitale inhoud. Stevige klittenband zorgt voor een veilige verpakking. In de zakken van het hemd kunnen de muis en oplader bewaard worden. En eindelijk kon ik een van die vele conferentietassen die je steeds ongevraagd in handen gestopt krijgt, hergebruiken voor handvat en riem.
Hoe vaak zou ik dit hemd niet gewassen hebben? En nooit is mij het grappige etiket opgevallen. Ik heb het losgetornd en op de voorklep genaaid.

Een stoere laptoptas toch?

You can never leave

Nog twee nachtjes slapen en ik zie mijn Verre Zoon weer!
Ra, ra, waar woont hij?
Heeft deze stoomboottrui - die ik ooit breide naar een model uit 100 Idées de Marie Claire - bijgedragen aan zijn drang tot steeds weer Nieuwe Verten?Toen was hij een blond knulletje met 'jommekes'-kapsel. Nu een grote vent met lange blonde manen - en de trui is iets te klein ...Mijn hart maakt sprongetjes van blijdschap bij de gedachte hem weer te zien. Bij het afscheid dat onvermijdelijk volgt, zal ik aan de laatste woorden van Hotel California denken:

'You can checkout any time you like,
But you can never leave!'

Aan zee

Een paar daagjes oppassen op het huisje van mijn dochter-aan-zee. In plaats van te forensen met de fiets naar het werk en 's avonds een duik in de milde augustuszee. Tijdens het blauwe uur vis eten op het strand en met een glas koele wijn genieten van de ondergaande zon.
In een mandje lag dit ringenkussentje dat ik voor de bruiloft van J&J maakte, geïnspireerd door Le monde de Léa van Léa Stansal.
Nu weer thuis met het gevoel alsof ik vakantie heb gehad ...

Hope is the thing with feathers

En dit is dan het eindresultaat van de Broderie de Juin van Brodons facile, de SAL van Facile Cécile. (Scrol omlaag voor de vorige stappen). Een tasje in de vorm van een vogel. Ik geniet er altijd van om zoekend in mijn voorraad en snuisterend in winkeltjes naar een resultaat toe te werken. Het zigzagband en de voering had ik nog liggen. De rode rits met kantjes vond ik tot mijn blijde verrassing in een fourniturenwinkel.

Dit vogeltasje had ik graag aan Emily Dickinson gestuurd, als dank voor haar wondermooie, troostende gedicht 'Hoop is het ding met veren dat zich neervlijt in de ziel ...'

Hope is the thing with feathers
Hope is the thing with feathers
That perches in the soul,
And sings the tune without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.

I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me.

Emily Dickinson