Aan de rol!

Af & toe kom je ze tegen in de trein of in 't café: de Damesbende! Met als spil zo'n verpletterend hysterisch lachende vrouw. Een groep hangjongeren is er niets tegen. Gelukkig was 'onze' damesbende gisteren rustiger en beschaafder. Uit alle delen van het land waren ze naar Museum de Timmerwerf in De Lier gereden en gespoord. Van blog tot blog was het gerucht verspreid dat je toch echt Aan de rol moest. De expositie van oude handwerken die nieuw leven waren ingeblazen door Marcella en Trijnie moest je echt gezien hebben. Ik kan het nu bevestigen: in een klein dorpje midden in het Westland kan je tot 17 april driesterrenhandwerk bewonderen. Ik had de 'souvenir de jeunesse'-lap van Marcella al in onderdelen op haar blog gezien maar de echte lap is nog veel mooier en verbazingwekkender. Hoe een mens zo fijn kan handwerken is mij een raadsel. Nieuwsgierig? Kijk dan bij Saskia en José.
In museumcafe De Bongerd werd nog meer moois bovengehaald en bewonderd door José, Sjaantje, Corrie, Betty, Barbara, Ineke O., Annemieke, Sakia, Mien B., Ine en Wil - oude en nieuwe gezichten voor mij. Ken je bijvoorbeeld de kleine, fijne merklapjes van Sjaantje? Ik denk dat bij haar thuis een kaboutervrouwtje van de eerste zonnestralen 's ochtends tot de laatste 's avonds vlijtig met 1 draadje garen over 1 draadje stof huisjes, alfabetten en vogeltjes zit te borduren. En de poëtische lapjes uit de reeks 'Franse Tuin' van Betty die ik nu in het echt zag, bevestigden mijn vermoeden: zij is een echte fee!
Van Corrie kregen we een mooie engel. Ik had voor de deelnemers van de damesbijeenkomst lapjes uitgezocht & uitgeknipt om tasjes te maken naar een voorbeeld uit Rangements à coudre van Facile Cécile. Die klus was aanvankelijk te overzien maar toen het aantal dames zich vermeerderde na een oproep van Corrie werd het productie draaien! Ik had er gelukkig net genoeg bij. Ik was wel zo slim geweest om wat 'inhoud' voor de tasjes thuis te laten, zoals de heerlijke koekjes van Jules Destrooper. Daar ga ik nu in het zonnetje van genieten. Want jawel, het is zover! HET IS LENTE!!!!

Uitgezocht & uitgeknipt

Zo, de stofjes zijn uitgezocht en uitgeknipt. Je denkt altijd dat je genoeg in voorraad hebt maar toch blijkt het niet altijd eenvoudig bij elkaar passende lapjes te vinden. Daarom moest ook een babylakentje dat ik net bij de HEMA had gekocht - dat stofje op de foto met die vrolijke bolletjes - eraan geloven. Nog voor het een wiegje gezien heeft, is het och arme al in stukjes gesneden. En waarvoor? Dat is voor een latere blog ...
Nu lijken het nog waaiertjes of, met een beetje verbeelding, gezichtjes die jou - ja jou! - bemoedigend toelachen!

Teveel aantrekkingskracht ...

Gelukkig dat je mij nu niet ziet: ik lijk wel een bokser die net uit de ring is gestapt of een slachtoffer van huiselijk geweld. Een dikke, steeds blauwer wordende wang, rode schaafwonden rond de oogkas, een stramme manier van lopen. En hoe het kwam weet ik eigenlijk nog altijd niet. Ik liep gewoon, druk overleggend met een collega, door een oud, Leids straatje op weg naar een afspraak. Ineens, pats boem, verloor ik mijn evenwicht en 'stortte ter aarde' zonder mijn val te breken met mijn handen zodat ik keihard met mijn gezicht op de stenen viel. Het is ook niet de eerste keer dat ik zo spectaculair val. Anderhalf jaar geleden donderde ik bijvoorbeeld van de trap - helemaal van boven naar beneden - en brak daarbij alleen maar een pink (dankjewel, lieve engelbewaarder!).
Ik denk gewoon dat ik teveel aantrekkingskracht uitoefen op de aarde en dat de zwaartekracht daarom meer op mij werkt dan op anderen. Maar wat daaraan te doen? Misschien moet ik mij zo'n mooie, elegante wandelstok aanschaffen? Zo eentje van ebbenhout met zilver ingelegd en met een handvat van ivoor - o nee, dat maag niet meer, van been dan. Maar daar hoort dan natuurlijk ook een elegante wandeloutfit bij. En met zo'n smart walking gown ga je vanzelf voorzichtig schrijden ...

Zoals je imperfecties charmant moet vinden ...

Het is duidelijk. Als je wil 'vrijborduren' met de naaimachine moet je van jezelf houden. Anders is het een frustrerende bezigheid. De dingen gaan niet zoals je wilt, bij de minste bibbering van je hand schiet de draad naar links of naar rechts of naar waar dan ook. Maar dat moet je aanvaarden en zelfs charmant vinden zoals je ook de imperfecties van je gezicht en je lijf moet aanvaarden en charmant vinden. Dat bedacht ik bij mijn eerste poging tot machinaal vrijborduren vandaag. Ik begon met de blauwe, evenwijdige lijntjes. En beetje bij beetje kreeg ik de slag iets te pakken. Ik moet wel eerlijk bekennen dat de achterkant een slagveld is - ik heb mijn gebroddel daarom snel verstopt achter een fleurige voering. (Zoals je al te ronde heupen onder een juist gesneden jasje verhult). Ik ben nooit een held met naaimachines geweest en hoe je de spanning van de draden goed instelt is voor mij nog een diep mysterie. Zoals ook de vele mogelijkheden van mijn nieuwe superdeluxe naaimachine voor mij alleen nog maar raadsels zijn. De letterfunctie heb ik al wel onder de knie en ik was verrukt als een klein kind toen mijn masjientje het hele woord 'Gezondheid!" uit zichzelf borduurde. Pure magie! (En wie ziet de fout?)Ah ja, het ding is bedoeld om zakdoekjes in te bewaren - vandaar de tekst ...

De koningin breit

Op de grond lag een grote stapel boeken en een beetje verder stonden een aantal collectebussen. Een spandoek nodigde treinreizigers uit boeken uit te zoeken en op vrijwillige basis geld te doneren. Mijn blik viel meteen op een onooglijk blaadje met kruisjessteekmotieven. Het bleek Ariadne nr. 244/15 april 1967/90 cent/Belgie 15 F te zijn. Dat kon ik niet laten liggen!In de bus naar huis las ik op de intropagina een bericht van de redactie dat mij, althans ten dele, zeer actueel in de oren klonk:
{Het hieronder afgedrukte artikeltje vonden wij in de Telegraaf van 18 maart jl.; geen schokkende informatie, maar ... ook wij zijn een tikje teleurgesteld.
Een tikje teleurgesteld is koningin Juliana geweest, toen prinses Beatrix haar zei, dat zij geen behoefte had aan eigengebreide babykleertjes.
Anders dan prinses Beatrix, die in het geheel niet houdt van de kunst van breiwerken e.d., is de Koningin er bijzonder op gesteld. Vooral in dagen van kabinetscrisissen, zoals we nu beleven, breit de Koningin heel graag, het biedt haar de gelegenheid om na te denken over de problemen, die aan zulk een crisis verbonden zijn en het ontspant haar.
Koningin Juliana begreep de wens van haar oudste dochter, die uit het hele land babykleertjes krijgt toegezonden en er dus al meer heeft dan een baby kan gebruiken, maar zij is ondanks de wens van prinses Beatrix dapper voortgegaan met breien.}

Arme Juliana: getrouwd met een schavuit van Oranje en dan een dochter die haar huisvlijt niet op prijs stelt! Maar het toont haar karakter dat ze gewoon dapper verderging ...
Wat denk je, zou Beatrix, op haar oude dag, in Lech toch niet stiekem hebben zitten breien voor haar kleinkinderen om te bekomen van het bericht dat het kabinet Balkenende IV demissionair was?
Vooruit, nog een paar foto's uit de Ariadne, eentje voor haar, omdat ze zo van uiltjes houdt (klik erop om het te vergroten). En eentje (reclame voor DMC), zomaar, omdat die er zo sympathiek ouderwets uitziet. Zit jij ook wel eens zo parmantig te borduren op de knie van je DH? Jij met je benen elegant in elkaar gedraaid en hij ook thuis netjes in pak ...

Lenteambities

Het gaat de goede kant op. De zon doet haar best maar de ijzige wind smoort nog alle lenteambities. De sneeuwklokjes trekken zich daar niks van aan en veroveren brutaal wiegend de bosbodem.En een enkele dappere crocus heeft zich al naar het licht geworsteld.Ik weet het zeker: een paar mooie dagen en de natuur barst juichend open ...
Dit schreef ik gisteren, na een wandeling in de Amelisweerd. Vanochtend vielen in Utrecht weer vette vlokken uit de lucht. Maar in Den Haag zag ik aan het Lange Voorhout een gele zweem van een beginnende crocusweelde.
Hoe is het bij jou? Lente of geen lente, dat is de vraag ...

Switi Sranan

Terug uit Switi Sranan. Weer wennen aan de kou na de tropische hitte, aan de kale bomen na het uitbundige groen, aan orde & regelmaat in plaats van improvisatie ...
Suriname: een Nederlandstalige enclave in Zuid-Amerika waar naast Nederlands 20 talen worden gesproken. Waar mensen met verschillende achtergronden vredig samenleven maar elkaar in eerste instantie indelen naar etniciteit: Hindoestanen, Javanen, Boscreolen, Stadscreolen, Chinezen (oude en nieuwe) en Boeroes (afstammelingen van Nederlanders) en Indianen. Met houten krotten naast stenen, gerieflijke huizen.Met katholieke kerken, protestantse kerken, moskeeën, synagogen en hindoetempels op een steenworp afstand van elkaar.Waar tijdschriften die wij achteloos weggooien begeerlijk bezit zijn.Met vreemde wezens
en zeer bekende producten in de supermarkt.Suriname: ver weg, soms vreemd en vaak zeer vertrouwd ...

Over de Diepe Oceaan

Lieve Luitjes, ben even de Diepe Oceaan over. Een Verre Dienstreis brengt mij weer naar Suriname (nee, ik klaag niet over mijn baan). 't Wordt wel aanpassen van druilerig, grijs laagland naar de warme, veelkleurige tropen ...
Ik hoop dat ik maandag, tussen de afspraken door, tijd heb om Holi Paghwa mee te beleven, een Hindoefeest dat in Suriname (meer dan een kwart van de Surinamers is Hindoestaans) uitbundig wordt gevierd met dans, zang, lekker eten en het strooien met gekleurd poeder, parfum en gekleurd water.
Tot in maart!

Het Tierelierseizoen is begonnen ...

Foto: Daniel Berehulak / Getty
Regen, regen, regen.
Gebogen mensen onder grote paraplu’s, springend over plassen maar dan toch natgespetterd door voorbijrijdende auto’s.Maar mij hoor je niet klagen …
Want deze ochtend klonk in de tuin het eerste vogelconcert van het jaar. De ekster opende met een kwetterende ouverture, de merel zette eerst aarzelend maar dan jubelend zijn zuiverste aria in, de duiven roekoeden hun basso continuo en kleine vogeltjes weefden kleine accentjes door de muzikale lijn. Gisterenavond had ik ze ook al even gehoord toen ze een korte generale repetitie hielden. Zou in de vogelkalender staan dat 21/22 februari het begin is van het tiereliereseizoen? En houden de vogeltjes in jouw buurt zich aan deze kalender?
Het ochtendconcert was gauw voorbij maar duurde lang genoeg om mij helemaal blij te maken en ik verlang alweer naar het concert van morgenochtend. Uit pure vreugde ben ik aan ’t knutselen geslagen. Naar dit voorbeeld maakte ik een kooitje met een zingend (althans in mijn verbeelding) vogeltje. De bodem is het deksel van een doosje la-vache-qui-rit (met jute beplakt!). En als morgen de eerste noten in de tuin klinken, zit er een 'l heure-bleue-qui-rit aan de ontbijttafel …

Elck syn waerom

Wat is de waarheid? Bestaat er wel zoiets als "DE Waarheid"?
Misschien zijn er wel meerdere 'waarheden'. Dat bedacht ik toen ik vanochtend die verbeten koppen van onze heren politici zag na de aankondiging van de val van het kabinet. Elk voor zich geloven ze heilig in hun eigen 'waarom'. En in hun eigen belevingswereld hebben ze het grootste gelijk van de wereld. Zie je ze daar al zitten in de Trêveszaal, uren lang verschanst in hun de eigen stellingen? Zo kom je niet tot een uitweg natuurlijk.
Ik doe even een beroep op je verbeeldingskracht. Neem dat beeld van de drie heren, Jan-Peter, Wouter en André in gedachten. Verzacht de mondhoeken een beetje. Plooi de oren in de luisterstand. Maar vooral: doe iets met de handen. Stop er breipennen in. Tik, tik, tik, klinkt het in de Trêveszaal. Al gauw vormen zich de hielen van herensokken. Of nee, beter nog: ze breien samen voor de vrede:Foto: hier gevonden
Zie je het voor je? De spanning ebt weg, een gevoel van gemeenschappelijkheid keert terug en verbaasd vragen de heren zich af waarom ze daarnet zo'n ruzie hadden. Een oplossing vinden zou toch niet zo moeilijk geweest zijn?
Wat zou het mooi zijn als binnen 'DE Waarheid' ruimte was voor 'elck syn waerom' ...

Maken vele vogels de lente?

Bij de eerste rol stof van het eerste kraam van de lapjesmarkt in Utrecht, was ik verkocht. Voorgedrukt patchwork met rood-witte vichyruitjes, rood-met-witte stippen en vrolijke vogeltjes, kon ik iets beters vinden voor mijn babyquiltje? Bijpassende rode stof kopen, bleek dan weer niet zo eenvoudig. Geen enkel kraam bleek simpele, gekleurde katoen te verkopen. Dan maar naar Carol Cox waar ik meteen ook stof voor de achterkant (zie vorige blog) en de eco-katoenen tussenvulling (alles puur natuur voor het beebje!) kocht.
Een quilt maken met voorgedrukte patchworkstof is natuurlijk een beetje valsspelen. Dat heb ik goedgemaakt door alles door te quilten en vogeltjes te laten rondhuppelen langs de boord.
'Eén vogel maakt nog geen lente', zeggen ze - maar met zoveel vogeltjes moet het nu toch gaan opschieten ...

Gevulde orderportefeuille

Uit onze folder:
{De crisis lijkt voorbij te zijn gegaan aan 'l Heure Bleue bv. De orderportefeuille zit door de aanstaande bruiloft en geboorte van een eerste kleinkind, boordevol. De verwachtingen van de analisten voor resultaten, omzet, en dividend zijn dan ook positief. Het dividend wordt in mei-juni uitbetaald in de vorm van Blijdschap & Geluk.
Ter illustratie van het onderhanden werk, de achterkant van een bijna-affe babyquilt.
Graag ook uw aandacht voor een belangrijk productiemiddel, een prachtig speldenkussen, aangeschaft bij een van onze toeleveranciers: Atelier Prins. Atelier Prins past perfect in onze ondernemingsstrategie: een maatschappelijk verantwoord ondernemer (de inkomsten met betrekking tot het speldenkussen gingen linea recta naar Hulp voor Haïti) met een subliem vakmanschap (bewonder de stoffen- en kleurenharmonie en de subtiele details!).}

In een volgende blog de affe voorkant van de babyquilt ...

Zoen van Valentoen!

Koud sneeuwhartje, zomaar op straat, op weg naar mijn werk.
Warme hartjes van Lil Fish Studios:Digitaal hart, met Shape Collage automatisch gemaakt van foto's op mijn blog (wat een leuk speeltje!):Hier willen sommige mensen Valentijn niet vieren, want te commercieel. In Pakistan mogen sommige mensen Valentijn niet vieren, want te Westers.Hoe dan ook - voor iedereen een Zoen van Valentoen!

Jute Bruiloft / Burlap Wedding (2): servetring/napkin ring

Bij een Jute Bruiloft horen jute servetringen. Dat spreekt voor zich. A. vroeg of ik een ideetje had. Een uitdaging! Denken, denken, denken dus over een eenvoudig te maken, goedkoop ontwerp - het gaat hier tenslotte om massaproductie! Dit voorbeeld spoorde mij aan om in de gereedschapskist te duiken. En ja hoor! Ooit repareerde DH een oude bureaustoel en moest daarvoor een hele rol singelband (jute!) kopen. Na jaren mag die nu - zij het in stukjes geknipt - mee op reis. Dat was dus al een goed begin. Nu nog een ornament. Natuurlijk met de initialen van het bruidspaar - kunnen die mooier zijn dan J + A = JA? En voor de ondergrond viel mij Sonnet 116, het prachtige 'huwelijksgedicht' van Shakespeare te binnen ...
{SONNET 116
Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.
Shakespeare}
(Verschillende vertalingen hier)
Ik printte de tekst uit op stof, verstevigde die met vliesoline en knipte met een zigzagschaar vignetten uit. Het vignet bevestigde ik met splitpennen - vind je niet dat die een chique 'vintage' uitstraling hebben? - op een opgerolde stuk singelband. En om het af te maken plukte ik een takje eucaliptus uit de vaas. Mijn bijdrage voor de servetringen is nu geleverd. Ik stuur het materiaal nu als DIY-pakket naar de tortelduifjes. Kunnen ze lekker in hun nestje samen zitten fröbelen ...
Decorating on a shoestring, heet dat zo mooi in het Engels. Aan materialen heb ik nu dus niets uitgegeven. Maar morgen ga ik naar het Postkantoor om het pakket op te sturen. En dat zal wel weer buitensporig duur zijn ...

Zwart wolkje

Soms koop je een perfect kledingstuk. Zacht van stof en elegant van snit. Eentje dat je nooit meer wilt uitdoen en waar je wel in kan wonen. Zo eentje was het zwarte jurkje in ragfijne, gebreide katoen dat ik bij Gudrun Sjöden bestelde. Er was echter een probleem: eigenlijk was het te kort. Maar ja, zo'n jurkje waar je in kan wonen, stuur je natuurlijk niet terug! De oplossing was gauw gevonden: een strookje gebreid met Kid-Silk van Drops! (Zij had het goed geraden!) Dat dat sneller gezegd is dan gedaan, vertelde ik hier al. Eigenlijk had ik het wel kunnen weten - als ik tenminste een beetje had nagedacht. Als je met verkorte naalden plooitjes maakt (zoals bij deze rok) betekent dat heel wat metertjes breien ... Dat is dus geen snel 'tussendoortje' meer! Maar het resultaat is een hemels jurkje zwevend op een zwart wolkje ...
Heb jij ook zo'n kledingstuk waar je in kan wonen?

Tijgertje

Op 14 februari is het Chinees nieuwjaar. Dan begint het jaar van de tijger. De tijger is een beest waar je best een gezonde schrik voor hebt. Volgens sommigen moeten we ook een beetje bang zijn voor China. Maar de Chinezen zijn gewone mensen zoals wij. En Chinese kindertjes als Tan Hong Ming kunnen heel aandoenlijk zijn ...

En dan is het Februari ...

Foto: Kim Carney
Februari moeten we afschaffen, vind ik. Die maand is er werkelijk teveel aan. Kou en sneeuw zijn OK in december en januari maar dan wordt het toch echt tijd voor de lente. Het allerergste vind ik die ene dag in februari waarop ineens de lente in de lucht hangt. Onaangekondigd blaast de wind voorjaarsverwachting door de bomen en langs de huizen. Je droomt al van groen aan de takken en zon op je wintervel. Maar dan slaat februari toe in al zijn ongenadigheid en boort je droom met sneeuw, ijzel en kille oostenwind de bevroren bodem in.
In het gedicht Februarie schrijft Paul Van Ostaijen over bomen die nog niet groen zijn maar niet langer 'winterdood'.
{Dat is het eerste van de lente in de havenstad: een volle bries van de
stroom,
zo vol als het gelaat van een boerejongen die in een mondharmonika
blaast,
een bries die over de stad vaart en even onvermoeid is als die
dorpsmuziekant.
De wind die de eerste maal dit jaar een zelfstandige vreugde heeft
gevonden.
Enkel wind te zijn, tomeloos, mateloos, ongebonden.
Wind te zijn, te waaien in de boom, in al de bomen. Geen enkele vertoont groen
en toch is geen enkele nog winterdood. Tijd van de blijde
boodschap,

[lees verder]}
Ik moest aan dit gedicht denken toen ik het Tender Tendril alfabet van Kim Carney zag op haar blog Something to say - het resultaat van een middagje hortensia's snoeien ...
En vandaag was het zeker NIET die ene voorjaarsdag in februari …