Zingende restjes

Wat te doen met restjes stof? Weggooien of bijhouden? Als je ze bijhoudt verstoppen ze doosjes, blikjes, potjes en laden - of zelfs je hoofd. Als je ze weggooit heb je net dat kleurtje of dat motiefje nodig. Moeilijk, moeilijk ...
Dank zij haar hoef ik mij geen zorgen meer te maken over de restjes vilt die overbleven van de 'spaceman' uit mijn vorige bericht. Een paar snippertjes hier, een paar steekjes daar en ze zingen mij nu vrolijk toe ...

Ruimtelijke opdracht (2)

Ta, ta ... Hier is dan het echte astronautenpopje -helemaal gemaakt volgens de werktekening die ik kreeg van de heren filmmakers. © J-M
"Elle est super la poupée! Génial!!!", mailde mijn Franse schoonzoon. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat de snelle kladversie die ik in mijn vorige blog liet zien, een lievere uitstraling heeft, misschien door de zwarte ogen van deze pop.
Ik worstel nog met de bevestiging van de ruimtehelm - maar daar moeten de heren opdrachtgevers zelf maar iets vernuftigs voor verzinnen. Voor mij is de mission accomplished, ik kan nu weer aan de slag met dameszaken ...

Ruimtelijke opdracht (1)

Soms krijgt een mens wonderlijke opdrachten. Zoals de vraag van mijn schoonzoon of ik een 'cosmopop' kon maken.
Het zit namelijk zo: J wil samen met z'n vriend J-M een film maken. En om het moeilijk te maken wordt het meteen een SF-film, gelukkig wel met een happy end. Het verhaal gaat - in het kort - over een astronaut-vader die tot ieders verdriet niet naar het verjaardagsfeestje van zijn dochtertje kan. Na veel avonturen komt hij uiteindelijk toch op tijd thuis en kan hij zijn dochtertje een verjaardagscadeautje te geven. Je raadt het al: een astronautenpopje. Een romantische SF-film dus waar ik mijn kleine bijdrage aan lever.
Het is een hobby-project maar J en J-M nemen het hartstochtelijk serieus. Alles wordt minutieus gepland. En zoals het echte bèta's betaamt, maakten ze zelfs voor het popje een werkplan waarvan de ingenieurs van de Amsterdamse Noord-Zuidlijn heel wat zouden kunnen leren. Frivoliteiten van mijn kant worden natuurlijk niet op prijs gesteld. Daarom heb ik voor ik met het echte werk begin, eerst een maquette, een ruw probeerselpopje gemaakt. Tijdens een werklunch heeft J die inmiddels welwillend maar streng besproken. Zo kreeg het rode halsbandje dat ik eigenzinnig verzonnen had, pas na overleg met J-M goedkeuring. De helm - bij PiPo's gekocht - kon dan weer meteen op bijval rekenen.Zo, dus nu aan het 'echte' werk. Het European Space Agency (ESA) roept ...

Onder wolken vogels varen

Tot voor kort dacht ik dat alleen sommige mensen last van stotteren hadden. Maar nu blijkt dat ook mijn naaimachine aan deze vervelende aandoening lijdt. Hier struikelde mijn zelfbordurende masjientje over de 'h' en nu weer over de 'n'. Want natuurlijk zit ik er voor niks tussen ... Of toch wel?
Ik maakte het kapstokje voor mijn dochter-aan-zee die smoorverliefd is op het wolkenstofje. Maar eigenlijk is het bestemd voor het nieuwe baby-tje. En dat kan (voorlopig) toch niet lezen! En misschien zie zelfs jij niet dat er een lidwoord teveel staat in de prachtige zin uit het gedicht van Lucebert. ...

visser van ma yuan
onder wolken vogels varen
onder golven vliegen vissen
maar daartussen rust de visser.

golven worden hoge wolken
wolken worden hoge golven
maar intussen rust de visser
Lucebert

Uit: Van de afgrond en de luchtmens, 1953.
Ma Yuan (1155-1235) was een Chinese landschapsschilder, op een van zijn werken zie je een eenzame visser op een rivier.

Aan de rol!

Af & toe kom je ze tegen in de trein of in 't café: de Damesbende! Met als spil zo'n verpletterend hysterisch lachende vrouw. Een groep hangjongeren is er niets tegen. Gelukkig was 'onze' damesbende gisteren rustiger en beschaafder. Uit alle delen van het land waren ze naar Museum de Timmerwerf in De Lier gereden en gespoord. Van blog tot blog was het gerucht verspreid dat je toch echt Aan de rol moest. De expositie van oude handwerken die nieuw leven waren ingeblazen door Marcella en Trijnie moest je echt gezien hebben. Ik kan het nu bevestigen: in een klein dorpje midden in het Westland kan je tot 17 april driesterrenhandwerk bewonderen. Ik had de 'souvenir de jeunesse'-lap van Marcella al in onderdelen op haar blog gezien maar de echte lap is nog veel mooier en verbazingwekkender. Hoe een mens zo fijn kan handwerken is mij een raadsel. Nieuwsgierig? Kijk dan bij Saskia en José.
In museumcafe De Bongerd werd nog meer moois bovengehaald en bewonderd door José, Sjaantje, Corrie, Betty, Barbara, Ineke O., Annemieke, Sakia, Mien B., Ine en Wil - oude en nieuwe gezichten voor mij. Ken je bijvoorbeeld de kleine, fijne merklapjes van Sjaantje? Ik denk dat bij haar thuis een kaboutervrouwtje van de eerste zonnestralen 's ochtends tot de laatste 's avonds vlijtig met 1 draadje garen over 1 draadje stof huisjes, alfabetten en vogeltjes zit te borduren. En de poëtische lapjes uit de reeks 'Franse Tuin' van Betty die ik nu in het echt zag, bevestigden mijn vermoeden: zij is een echte fee!
Van Corrie kregen we een mooie engel. Ik had voor de deelnemers van de damesbijeenkomst lapjes uitgezocht & uitgeknipt om tasjes te maken naar een voorbeeld uit Rangements à coudre van Facile Cécile. Die klus was aanvankelijk te overzien maar toen het aantal dames zich vermeerderde na een oproep van Corrie werd het productie draaien! Ik had er gelukkig net genoeg bij. Ik was wel zo slim geweest om wat 'inhoud' voor de tasjes thuis te laten, zoals de heerlijke koekjes van Jules Destrooper. Daar ga ik nu in het zonnetje van genieten. Want jawel, het is zover! HET IS LENTE!!!!

Uitgezocht & uitgeknipt

Zo, de stofjes zijn uitgezocht en uitgeknipt. Je denkt altijd dat je genoeg in voorraad hebt maar toch blijkt het niet altijd eenvoudig bij elkaar passende lapjes te vinden. Daarom moest ook een babylakentje dat ik net bij de HEMA had gekocht - dat stofje op de foto met die vrolijke bolletjes - eraan geloven. Nog voor het een wiegje gezien heeft, is het och arme al in stukjes gesneden. En waarvoor? Dat is voor een latere blog ...
Nu lijken het nog waaiertjes of, met een beetje verbeelding, gezichtjes die jou - ja jou! - bemoedigend toelachen!

Teveel aantrekkingskracht ...

Gelukkig dat je mij nu niet ziet: ik lijk wel een bokser die net uit de ring is gestapt of een slachtoffer van huiselijk geweld. Een dikke, steeds blauwer wordende wang, rode schaafwonden rond de oogkas, een stramme manier van lopen. En hoe het kwam weet ik eigenlijk nog altijd niet. Ik liep gewoon, druk overleggend met een collega, door een oud, Leids straatje op weg naar een afspraak. Ineens, pats boem, verloor ik mijn evenwicht en 'stortte ter aarde' zonder mijn val te breken met mijn handen zodat ik keihard met mijn gezicht op de stenen viel. Het is ook niet de eerste keer dat ik zo spectaculair val. Anderhalf jaar geleden donderde ik bijvoorbeeld van de trap - helemaal van boven naar beneden - en brak daarbij alleen maar een pink (dankjewel, lieve engelbewaarder!).
Ik denk gewoon dat ik teveel aantrekkingskracht uitoefen op de aarde en dat de zwaartekracht daarom meer op mij werkt dan op anderen. Maar wat daaraan te doen? Misschien moet ik mij zo'n mooie, elegante wandelstok aanschaffen? Zo eentje van ebbenhout met zilver ingelegd en met een handvat van ivoor - o nee, dat maag niet meer, van been dan. Maar daar hoort dan natuurlijk ook een elegante wandeloutfit bij. En met zo'n smart walking gown ga je vanzelf voorzichtig schrijden ...

Zoals je imperfecties charmant moet vinden ...

Het is duidelijk. Als je wil 'vrijborduren' met de naaimachine moet je van jezelf houden. Anders is het een frustrerende bezigheid. De dingen gaan niet zoals je wilt, bij de minste bibbering van je hand schiet de draad naar links of naar rechts of naar waar dan ook. Maar dat moet je aanvaarden en zelfs charmant vinden zoals je ook de imperfecties van je gezicht en je lijf moet aanvaarden en charmant vinden. Dat bedacht ik bij mijn eerste poging tot machinaal vrijborduren vandaag. Ik begon met de blauwe, evenwijdige lijntjes. En beetje bij beetje kreeg ik de slag iets te pakken. Ik moet wel eerlijk bekennen dat de achterkant een slagveld is - ik heb mijn gebroddel daarom snel verstopt achter een fleurige voering. (Zoals je al te ronde heupen onder een juist gesneden jasje verhult). Ik ben nooit een held met naaimachines geweest en hoe je de spanning van de draden goed instelt is voor mij nog een diep mysterie. Zoals ook de vele mogelijkheden van mijn nieuwe superdeluxe naaimachine voor mij alleen nog maar raadsels zijn. De letterfunctie heb ik al wel onder de knie en ik was verrukt als een klein kind toen mijn masjientje het hele woord 'Gezondheid!" uit zichzelf borduurde. Pure magie! (En wie ziet de fout?)Ah ja, het ding is bedoeld om zakdoekjes in te bewaren - vandaar de tekst ...

De koningin breit

Op de grond lag een grote stapel boeken en een beetje verder stonden een aantal collectebussen. Een spandoek nodigde treinreizigers uit boeken uit te zoeken en op vrijwillige basis geld te doneren. Mijn blik viel meteen op een onooglijk blaadje met kruisjessteekmotieven. Het bleek Ariadne nr. 244/15 april 1967/90 cent/Belgie 15 F te zijn. Dat kon ik niet laten liggen!In de bus naar huis las ik op de intropagina een bericht van de redactie dat mij, althans ten dele, zeer actueel in de oren klonk:
{Het hieronder afgedrukte artikeltje vonden wij in de Telegraaf van 18 maart jl.; geen schokkende informatie, maar ... ook wij zijn een tikje teleurgesteld.
Een tikje teleurgesteld is koningin Juliana geweest, toen prinses Beatrix haar zei, dat zij geen behoefte had aan eigengebreide babykleertjes.
Anders dan prinses Beatrix, die in het geheel niet houdt van de kunst van breiwerken e.d., is de Koningin er bijzonder op gesteld. Vooral in dagen van kabinetscrisissen, zoals we nu beleven, breit de Koningin heel graag, het biedt haar de gelegenheid om na te denken over de problemen, die aan zulk een crisis verbonden zijn en het ontspant haar.
Koningin Juliana begreep de wens van haar oudste dochter, die uit het hele land babykleertjes krijgt toegezonden en er dus al meer heeft dan een baby kan gebruiken, maar zij is ondanks de wens van prinses Beatrix dapper voortgegaan met breien.}

Arme Juliana: getrouwd met een schavuit van Oranje en dan een dochter die haar huisvlijt niet op prijs stelt! Maar het toont haar karakter dat ze gewoon dapper verderging ...
Wat denk je, zou Beatrix, op haar oude dag, in Lech toch niet stiekem hebben zitten breien voor haar kleinkinderen om te bekomen van het bericht dat het kabinet Balkenende IV demissionair was?
Vooruit, nog een paar foto's uit de Ariadne, eentje voor haar, omdat ze zo van uiltjes houdt (klik erop om het te vergroten). En eentje (reclame voor DMC), zomaar, omdat die er zo sympathiek ouderwets uitziet. Zit jij ook wel eens zo parmantig te borduren op de knie van je DH? Jij met je benen elegant in elkaar gedraaid en hij ook thuis netjes in pak ...

Lenteambities

Het gaat de goede kant op. De zon doet haar best maar de ijzige wind smoort nog alle lenteambities. De sneeuwklokjes trekken zich daar niks van aan en veroveren brutaal wiegend de bosbodem.En een enkele dappere crocus heeft zich al naar het licht geworsteld.Ik weet het zeker: een paar mooie dagen en de natuur barst juichend open ...
Dit schreef ik gisteren, na een wandeling in de Amelisweerd. Vanochtend vielen in Utrecht weer vette vlokken uit de lucht. Maar in Den Haag zag ik aan het Lange Voorhout een gele zweem van een beginnende crocusweelde.
Hoe is het bij jou? Lente of geen lente, dat is de vraag ...

Switi Sranan

Terug uit Switi Sranan. Weer wennen aan de kou na de tropische hitte, aan de kale bomen na het uitbundige groen, aan orde & regelmaat in plaats van improvisatie ...
Suriname: een Nederlandstalige enclave in Zuid-Amerika waar naast Nederlands 20 talen worden gesproken. Waar mensen met verschillende achtergronden vredig samenleven maar elkaar in eerste instantie indelen naar etniciteit: Hindoestanen, Javanen, Boscreolen, Stadscreolen, Chinezen (oude en nieuwe) en Boeroes (afstammelingen van Nederlanders) en Indianen. Met houten krotten naast stenen, gerieflijke huizen.Met katholieke kerken, protestantse kerken, moskeeën, synagogen en hindoetempels op een steenworp afstand van elkaar.Waar tijdschriften die wij achteloos weggooien begeerlijk bezit zijn.Met vreemde wezens
en zeer bekende producten in de supermarkt.Suriname: ver weg, soms vreemd en vaak zeer vertrouwd ...

Over de Diepe Oceaan

Lieve Luitjes, ben even de Diepe Oceaan over. Een Verre Dienstreis brengt mij weer naar Suriname (nee, ik klaag niet over mijn baan). 't Wordt wel aanpassen van druilerig, grijs laagland naar de warme, veelkleurige tropen ...
Ik hoop dat ik maandag, tussen de afspraken door, tijd heb om Holi Paghwa mee te beleven, een Hindoefeest dat in Suriname (meer dan een kwart van de Surinamers is Hindoestaans) uitbundig wordt gevierd met dans, zang, lekker eten en het strooien met gekleurd poeder, parfum en gekleurd water.
Tot in maart!

Het Tierelierseizoen is begonnen ...

Foto: Daniel Berehulak / Getty
Regen, regen, regen.
Gebogen mensen onder grote paraplu’s, springend over plassen maar dan toch natgespetterd door voorbijrijdende auto’s.Maar mij hoor je niet klagen …
Want deze ochtend klonk in de tuin het eerste vogelconcert van het jaar. De ekster opende met een kwetterende ouverture, de merel zette eerst aarzelend maar dan jubelend zijn zuiverste aria in, de duiven roekoeden hun basso continuo en kleine vogeltjes weefden kleine accentjes door de muzikale lijn. Gisterenavond had ik ze ook al even gehoord toen ze een korte generale repetitie hielden. Zou in de vogelkalender staan dat 21/22 februari het begin is van het tiereliereseizoen? En houden de vogeltjes in jouw buurt zich aan deze kalender?
Het ochtendconcert was gauw voorbij maar duurde lang genoeg om mij helemaal blij te maken en ik verlang alweer naar het concert van morgenochtend. Uit pure vreugde ben ik aan ’t knutselen geslagen. Naar dit voorbeeld maakte ik een kooitje met een zingend (althans in mijn verbeelding) vogeltje. De bodem is het deksel van een doosje la-vache-qui-rit (met jute beplakt!). En als morgen de eerste noten in de tuin klinken, zit er een 'l heure-bleue-qui-rit aan de ontbijttafel …

Elck syn waerom

Wat is de waarheid? Bestaat er wel zoiets als "DE Waarheid"?
Misschien zijn er wel meerdere 'waarheden'. Dat bedacht ik toen ik vanochtend die verbeten koppen van onze heren politici zag na de aankondiging van de val van het kabinet. Elk voor zich geloven ze heilig in hun eigen 'waarom'. En in hun eigen belevingswereld hebben ze het grootste gelijk van de wereld. Zie je ze daar al zitten in de Trêveszaal, uren lang verschanst in hun de eigen stellingen? Zo kom je niet tot een uitweg natuurlijk.
Ik doe even een beroep op je verbeeldingskracht. Neem dat beeld van de drie heren, Jan-Peter, Wouter en André in gedachten. Verzacht de mondhoeken een beetje. Plooi de oren in de luisterstand. Maar vooral: doe iets met de handen. Stop er breipennen in. Tik, tik, tik, klinkt het in de Trêveszaal. Al gauw vormen zich de hielen van herensokken. Of nee, beter nog: ze breien samen voor de vrede:Foto: hier gevonden
Zie je het voor je? De spanning ebt weg, een gevoel van gemeenschappelijkheid keert terug en verbaasd vragen de heren zich af waarom ze daarnet zo'n ruzie hadden. Een oplossing vinden zou toch niet zo moeilijk geweest zijn?
Wat zou het mooi zijn als binnen 'DE Waarheid' ruimte was voor 'elck syn waerom' ...

Maken vele vogels de lente?

Bij de eerste rol stof van het eerste kraam van de lapjesmarkt in Utrecht, was ik verkocht. Voorgedrukt patchwork met rood-witte vichyruitjes, rood-met-witte stippen en vrolijke vogeltjes, kon ik iets beters vinden voor mijn babyquiltje? Bijpassende rode stof kopen, bleek dan weer niet zo eenvoudig. Geen enkel kraam bleek simpele, gekleurde katoen te verkopen. Dan maar naar Carol Cox waar ik meteen ook stof voor de achterkant (zie vorige blog) en de eco-katoenen tussenvulling (alles puur natuur voor het beebje!) kocht.
Een quilt maken met voorgedrukte patchworkstof is natuurlijk een beetje valsspelen. Dat heb ik goedgemaakt door alles door te quilten en vogeltjes te laten rondhuppelen langs de boord.
'Eén vogel maakt nog geen lente', zeggen ze - maar met zoveel vogeltjes moet het nu toch gaan opschieten ...

Gevulde orderportefeuille

Uit onze folder:
{De crisis lijkt voorbij te zijn gegaan aan 'l Heure Bleue bv. De orderportefeuille zit door de aanstaande bruiloft en geboorte van een eerste kleinkind, boordevol. De verwachtingen van de analisten voor resultaten, omzet, en dividend zijn dan ook positief. Het dividend wordt in mei-juni uitbetaald in de vorm van Blijdschap & Geluk.
Ter illustratie van het onderhanden werk, de achterkant van een bijna-affe babyquilt.
Graag ook uw aandacht voor een belangrijk productiemiddel, een prachtig speldenkussen, aangeschaft bij een van onze toeleveranciers: Atelier Prins. Atelier Prins past perfect in onze ondernemingsstrategie: een maatschappelijk verantwoord ondernemer (de inkomsten met betrekking tot het speldenkussen gingen linea recta naar Hulp voor Haïti) met een subliem vakmanschap (bewonder de stoffen- en kleurenharmonie en de subtiele details!).}

In een volgende blog de affe voorkant van de babyquilt ...

Zoen van Valentoen!

Koud sneeuwhartje, zomaar op straat, op weg naar mijn werk.
Warme hartjes van Lil Fish Studios:Digitaal hart, met Shape Collage automatisch gemaakt van foto's op mijn blog (wat een leuk speeltje!):Hier willen sommige mensen Valentijn niet vieren, want te commercieel. In Pakistan mogen sommige mensen Valentijn niet vieren, want te Westers.Hoe dan ook - voor iedereen een Zoen van Valentoen!