Popje-zonder-naam is een beetje zenuwachtig

Popje-zonder-naam is een beetje zenuwachtig. Zenuwachtig voor morgen en voor haar toekomst.
Vandaag was nog een gewone dag waarom Popje-zonder-naam gewoon naar school ging. Ze zong, maakte sommen en kleurde met de potloodjes uit haar rode boekentas.

Na school ving ze kleurige vissen en stopte die in haar emmertje. Daarna speelde ze met haar oranje bal in een zee van roze bloemblaadjes.

Ze ging vroeg slapen. Eerst ruimde ze haar kleren en spulletjes netjes op.

 Ze sloot het geheime luik,

 legde er een matrasje op

 en een zacht hoofdkussentje met een lief gehaakt randje.

In haar onderbroek kroop ze met haar knuffeltje - Beertje-zonder-naam - in bed,

 lekker warm onder een dekentje

 met een zachte voering.

Deurtje dicht en laat het zandmannetje nu maar komen. Met zo'n makkelijke magnetische sluiting zal dat vast wel lukken.

Maar nu ligt Popje-zonder-naam toch nog even te tobben: morgen is het de Grote Dag dat ze naar haar nieuwe moeder vertrekt: de jarige Elena. Dan krijgt ze eindelijk een Echte Naam, hoopt ze. Om een goede indruk te maken, trekt ze morgen haar feestjurk aan, een jurk met toverballetjes - net als de jurk van haar nieuwe mamma.

En in haar mandje zit lekkere fruit voor de jarige. Natuurlijk neemt ze haar knuffeltje mee zodat ze niet helemaal alleen is bij de nieuwe mamma in het nieuwe huis.

Nu ik er goed over nadenk, ben ik eigenlijk de overgrootmoeder van Popje-zonder-naam. Maar als maker toch ook een beetje de 'biologische' moeder. Beetje gek eigenlijk: hoe kan je nu de moeder zijn van het kind van je kleinkind???
Nu hoop ik maar dat het nieuwe moedertje een beetje lief zal zijn voor Popje-zonder-naam en haar niet achteloos onder in een speelgoedmand laat verpieteren. Ik heb Popje-zonder-naam alvast gerustgesteld en gezegd dat ze altijd weer bij mij terecht kan ...
[Voor Popje-zonder-naam en haar attributen heb ik - met grote vrijheid (zoals een gewoon hoofd in plaats van een waterhoofd) - gebruik gemaakt van het boek van Isabelle Kessedjian]

Slimmer dan een sluwe vos ...

Op de eerste lentedag van dit jaar stond Meneer Vos net wat te dromen tussen de bedwelmende geur van hyacinten toen hij ineens een luid getok hoorde. Het was Mevrouw Kip die trots haar nieuwste ei stond te bewonderen

Het water liep Meneer Vos meteen in de bek: 'wat een lekker brokje zeg, wat een mollig kippetje'. In gedachten liep hij al met Mevrouw Kip in zijn armen door het groene bos, op weg naar de grote kookpot van Mevrouw Vos.

Voetje voor voetje sloop hij dichterbij.

Maar tussen de gele viooltjes lag alleen nog maar een kakelvers ei. 'He? Waar is dat kippetje nou?'

Ja, die Mevrouw Kip is ook niet van gisteren: ze had meteen begrepen dat Meneer Vos haar ronde vormen niet om erotische maar om culinaire redenen bewonderde en had zich snel onder zijn staart verstopt. Als je niet sterk bent moet je slim zijn - slimmer dan een sluwe vos!

Handig hoor, als je een topys turvy doll bent - een omkeerpop. Het kan je leven redden!

{Het patroon komt uit Susan Anderson, Topsy-Turvy Inside-Out Knit Toys: Magical Two-in-One Reversible Projects}

Voor een winter die vergat winter te worden

 

Tijdens deze winter die per ongeluk vergat winter te worden, waren sjaals natuurlijk niet nodig.  Maar ik breide er toch twee, een rode voor Elena en een groene voor Matti.

Ik breide ze niet in mei maar in februari. Een rode voor Elena omdat rood past bij een vurig meisje, dat van vliegen houdt en als een vogel op haar schommel - helemaal niet bang - de zon wil plukken van de hemel.

Dat meisje wil ook een prinsesje zijn. Daarom huppelt op haar sjaal een prinsesje met blonde haren op hennepen beentjes. En aan de randen van de sjaal wappert een regenboog aan kleuren.

Op de groene sjaal van broertje Matti bestuurt een beertje (Matti is eigenlijk zelf een klein beertje) een rode auto met echt wielen (zwarte knopen voor de wielen en witte als wieldoppen).

{Makkelijk werkje overigens. Gewoon 42 steken opzetten en in ribbelsteek breien met aan beide zijden kantsteken. Voor een sjaal heb je vier bollen wol nodig, bijvoorbeeld in verschillende tinten van dezelfde kleur.
Ik tekende figuurtjes in de juiste grootte op papier, knipte de onderdelen eerst uit het papier en dan uit verschillende kleuren vilt. Vervolgens appliceerde ik ze op een groter stuk vilt in een kleur zo dicht mogelijk bij de kleur van de sjaal.

Ik breide het laatste stuk van de sjaal pas na het appliceren zodat ik een vierkant/rechthoek ter grootte van de applicatie in tricotsteek kon breien. Het oogt beter als de applicatie op een plat vlak wordt vastgezet.}
Nu maar hopen dat de sjaals niet in de tram blijven liggen ...
En als de lente in de lucht lentekolder in je hoofd brengt, aarzel niet als je ook wil schommelen en de zon plukken van de hemel. Gewoon doen!

 

Illustratie: Theresa Huse

Maak van een mug geen olifant!

 

Een boodschap van le roi Babar

bij het begin van 't nieuwe jaar:

"Lezers uit Vlaanderen en Nederland,

maak van een mug geen olifant!"

Natuurlijk ook de allerbeste wensen van mij voor een heel mooi 2014! Ik wens jullie samen met Babar Bonté, Joie, Espoir, Intelligence, Santé, Bonheur, Travail, Savoir, Patience, Persévérance, Courage, Paresse oftewel Goedheid, Vreugde, Hoop, Intelligentie, Gezondheid, Geluk, Werk (niet onbelangrijk in deze Barre Tijden), Kennis (of beter nog: Wijsheid), Geduld, Doorzettingsvermogen, Moed en ... Luiheid (jawel, ook luiheid is af en toe wel eens op z'n plaats!). Dat deze deugden een leidraad mogen zijn voor de wereld om jullie heen EN voor jullie zelf. Of klinkt dat te stichtelijk?
Ik breide Babar als kerstcadeautje voor Elena naar dit patroon van Sara Elizabeth Kellner. Een geweldig patroon, en nog helemaal gratis ook!

Jammer dat ik Babar niet geklost heb, ander had ik dit gedicht van Kees Stip hier kunnen plaatsen:

Op een spin
Een spin vervaardigde als handwerk
een olifant van ragfijn kantwerk.
Natuurlijk kwam dat in de krant
als: Spin maakt olifant van kant.

Op expeditie!

Herkennen jullie dit? Vroeger vertrok ik zorgeloos op reis. Ik stond 's ochtends op, propte wat kleren en toiletgerief in mijn rugzak, nam met een vriendin de tram naar het station en trok voor een maand de Wijde Wereld in. Nu bereid ik mij voor als de Victoriaanse Alexandrine Tinne op haar expeditie naar de bronnen van de Nijl (correctie: ik pak geen servies of ijzeren bed in).

Weken op voorhand maak ik lijsten van wat mee te nemen, wat nog te kopen, wat nog te doen. Stresserend! 't Is moeilijk te bedenken welke boeken ik wil lezen maar nog moeilijker welk handwerk ik moet inpakken. Stel je toch voor dat je vingertjes ineens werkloos worden. Een schrikbeeld!
Natuurlijk overschatte ik - alweer - de tijd. Ik moest gedisciplineerd breien om slechts 1 van mijn handwerkplannen te realiseren: een zeejurkje voor Elena, het zeemeisje. Ik zag het model op haar pinterestpagina - makkelijk en geraffineerd, zoals de naam al zegt: Simply Sublime Stripes.

Maar ik had mijzelf nog meer vakantiewerk gegeven. Wij zijn al zo vaak op het Geheim Eiland geweest dat ik alle soorten postkaartjes die ze daar verkopen, al eens verstuurd had. In mijn expeditiebagage zaten dus prints, stevig papier, lijm, vouwbeen enz.. voor een zelfgemaakt kaartje (vermoeiend een origineeltje zijn!). Ik moest alleen nog lavazand en puimsteentjes verzamelen.

Ik heb behoorlijk wat uurtjes zitten vouwen & plakken en was dus best wel trots toen ik met het resultaat door de warme middagzon naar een van de weinige brievenbussen wandelde.

Er hing gelukkig geen papier met 'Guasta' op zoals vorig jaar.

Ik vroeg een oud mannetje dat op een muurtje zat of de brievenbus inderdaad nog functioneerde. Hij knikte. Maar toen de kaartjes onherroepelijk in de bus zaten, mompelde hij 'una volta ogni tanto' ('nu en dan'). De kaartjes zijn gelukkig aangekomen. Mijn Verre Zoon uit Amerika mailde: 'Wat krijgen we nu toch weer een kunstwerkje in de bus!! Ik stel me een Hans-en-Grietjespoor van zand voor langs de lange postroute van daar tot hier. "
Dit was het laatste bericht met tussen de woorden flarden van zon, zee en zomer. Ook mij daagt het dat de herfst is begonnen.

привет дамочки - Dag Dametjes! [Spitsuur]

Pas nu ze af zijn, besef ik hoe symbolisch het is dat ik die Matroesjka's gehaakt heb. Zoals veel leeftijdgenoten voel ik mij een sandwichvrouw: mee verantwoordelijk voor 4 generaties.  In dezelfde week mijn moeder en mijn kleindochter naar de WC helpend. En daarnaast een drukke baan. Voor veel 50+vrouwen is ook deze levensfase een 'spitsuur in het leven'. Druk bezig om alles - zoals Matroesjka's - in elkaar te passen.
Als je de dingen neemt zoals ze komen, lukt het allemaal wel. Zoals het heel eenvoudig was deze Matroesjka's te haken volgens het patroon van Crochet at Home via Petals to Picots.
Gewoon eerst de onderkant, de bovenkant, de gezichtjes en het haar haken.

Oogjes en mondjes borduren en de dametjes met vilt wat bollere wangen geven.

Dan liefdevol versieren: een sjaaltje hier, een bloemetje daar. En dan passen de dametjes - zoals de Dingen des Levens - moeiteloos in elkaar.

Soms zijn er prettige toevalligheden (bestaat toeval?). Zoals dit Matroesjka-setje dat mijn dochter van vakantie meebracht - niet wetend dat ik die popjes aan het haken was ...

Dus dames - just go with the flow ...

Koloniaal blauw, terracotta, magenta, varen, mosterd en veenbes

Foto: Petals to picots

Sweet ladies (men?) of the crochet hook, lieve haakdames! Opgelet! Vandaag begint bij Petals to picots een onweerstaanbare CAL, een crochet along (zie de foto hierboven die ik van haar blog overnam). Elke maandag in augustus komt een patroon van een Matroesjka op de blog. Leuk leuk - alleen die grijns op de gezichtjes mag wel wat anders.
Vandaag patroon 1: grote Matroesjka.
Gaat het kriebelen? Rommel even door je laden en manden. Je vindt vast nog wat restjes katoen in de kleuren koloniaal blauw (nooit van die kleur gehoord!), terracotta, magenta, varen, mosterd en veenbes. Of een van de vele andere kleuren van de regenboog. En haaknaalden liggen natuurlijk overal in je huis ;)

Foto: Petals to picots

Dan nog een schaduwrijke boom en een glaasje koele, zelfgemaakte citroenlimonade. Wat wil een mens nog meer?

Charles Courtney Curran - Tatting Lace

Een vriendinnetje voor 'muis'

Elena kan niet zonder haar muis. 'Muis' is een knuffeldoek met muizenkopje. Elk uitje met Elena betekent naast pret ook nerveuze angst dat 'muis' onderweg het hazenpad kiest met een vriendje of vriendinnetje. Natuurlijk met een ontroostbaar kind als gevolg.

Voor Elena's derde verjaardag heb ik dus maar een vriendinnetje gebreid. De avond voor het feest legde ik haar in een bedje.

 

Maar toen ik 's avonds laat in de keuken kwam, kreeg ik zowat een hartaanval. Madam zat daar rustigjes kaas te eten. Dat beloofde wat ...

 

Gelukkig eindigde alles goed. Muis en 'muis' vonden elkaar meteen aardig.

Illustratie: Lindsay Barrett George

En ze leefden nog lang en gelukkig ...

NB: Het patroon komt uit een boekje dat ik bij De Slegte kocht en dat ik nu even niet kan vinden. Als ik het weer vind, zal ik de titel hier geven.

Enne: GENIET VAN DE ZON!!!!