Lübeck

Terug van een kort tripje naar de Noordduitse hanzesteden Hamburg, Lübeck en Lüneburg.
Lübeck, met zijn roodbakstenen gebouwen in hooggothiek, staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. J.S. Bach maakte in 1705 een reisje naar Lübeck om de beroemde organist Buxtehude te ontmoeten. Hij nam vier weken vakantie op en legde de weg vanaf Arnstadt - zo'n 470 kilometer - in tien dagen af. Het beviel hem zo in Lübeck dat hij pas een kwart jaar later weer thuis kwam. Lübeck is ook de geboortestad van Thomas en Heinrich Mann, het Buddenbrookhuis stelt echter niet veel voor.
Er zijn verbazend veel handwerkwinkels - met verbazend spraakzame eigenaressen. Leinen und Lavendel Wäscheantiquität is een heerlijk rommelig winkeltje waar je onder andere prachig geborduurde linten kan kopen. Er is nog maar een plek in Duitsland waar deze band geweven wordt. Na mijn opmerking 'graag ook wat van dit anti-emancipatielint' bij het afrekenen van Jede Gattin klug und Weise, kocht des Mannes Lieblingsspeise, kreeg ik een heel rverhaal over een mislukt huwelijk met een autoritaire man in het na-oorlogse, strenge Duitsland ...
Ook Annette Boysen van Bildweberei was snel om uitleg te geven over haar werk. Haar wandtapijten weeft ze met zelf gesponnen en geverfde wol van heideschapen. Haar specialiteit zijn wandtapijten gemaakt naar de Aquarellen van Herman Hesse bij het liefdessprookje 'Piktors Verwandlingen'.

En als je zelf naar Lübeck zou gaan, vergeet dan niet bij Niederegger koffie te drinken met marsepeintaart, marsepeinpannenkoek of marsepeinwafel. Ongetwijfeld kom je dan buiten met een tas vol heerlijke lekkernijen. Het hoeft geen hele marsepeinen kerk te zijn zoals in de etalage met een marsepeien 'skyline' van de stad ...

Uit eten

Uit eten gaan is tegenwoordig niet meer zo simpel. Soms ligt er tussen de glazen wijn en de borden met heerlijke spijzen een batterij aan telefoons, camera's en tomtoms ...

Kalender: Augustus

Het fijne van pessimist zijn, is dat je altijd, of gelijk hebt of aangenaam verrast wordt. George F. Will
De weerberichten voor de rest van de maand augustus zijn slecht, werd mij gisteren verteld. Daarom ben ik vandaag dubbel zo blij met elk straaltje zon ...
Maar ik ben eigelijk een optimist en hoop dat de wind niet zo gek wordt als de weerspreuk op de Calendrier du Temps qu'il fait van Bé Courtadet (SAL 2006) voorspelt ...

Col 1e categorie

T geeft een feestje. Zij heeft alle reden tot vieren. Vorig jaar toen ze op punt stond op vakantie te vertrekken, kreeg ze volkomen onverwacht, te horen dat ze borstkanker had. Geen kamperen in Frankrijk maar twee zware operaties. En dan: chemotherapie en hormoontherapie. Zoals ze zelf zegt: 'een col van de eerste categorie'. Nu is ze helemaal genezen verklaard - je zou al voor minder een feestje geven. En in dit Olympisch jaar vind ik dat zij een medaille verdient. Want genezen, dat is topsport. Dus heb ik voor haar een speciaal ereteken gemaakt. De inspiratie hiervoor deed ik hier op.

Gudrun!

De herfstcatalogus van Gudrun Sjödén is uit. Een catalogus om bij weg te dromen: kleding in de mooiste stoffen - vaak met fraai borduursel - en foto's als schilderijen. Gudrun Sjödén is een Zweedse ontwerpster met een missie. Zij ontwerpt wat ze zelf mooi vindt - ver van de catwalks in Parijs en Milaan. Ze werkt daarbij steeds rond een thema: voor de herfstcatalogus 2008 koos ze voor Guatemala, eerder bijvoorbeeld voor de Zijdenroute en Frida Kahlo.
Bij haar materiaalkeuze en tijdens de productie probeert ze zo duurzaam mogelijk te werken. Als het enigszins kan, gebruikt ze ecologisch geproduceerde katoen, wol, bamboe, lyocell, linnen en zijde. Misschien vind je de kleren een beetje te hippie of de prijzen te hoog. Geeft niet. Gewoon bladeren in de papieren catalogus of wandelen door de website is al een feest voor het oog. En als je toch iets moois ziet: binnen een paar maanden is het opruiming ...

A vos aiguilles, mes filles!

En ik dacht dat met handwerken geen cent te makken viel. Of netter gezegd: niets te verdienen. Maar nu weer ik beter! Op Etsy zag ik simpele netjes te koop voor 105 (honderdenvijf!!!) dollar - kijk zelf maar [klik]. Ik heb al heel wat netjes onder de pennen gehad - eerder schreef ik al over mijn netjesbevlieging [klik] - ik weet dus hoeveel tijd & garen nodig is ...
En wat te denken van deze tas van 300 dollar? Volgens de maakster is ze er wel een week mee bezig geweest. Maar ja, hoeveel uren zijn dat, en wat is de uurprijs? En de belangrijkste vraag: zijn er kopers, wie is bereid zoveel te betalen??? Tja, wij zijn natuurlijk gewend aan hongerlonen in de lageloonlanden. Als je uren doorrekent aan 'onze' tarieven, kom je op deze hoge bedragen ...

lekker alfabet

Op warme dagen gebeuren er in de keuken soms ongewenste dingen. Zoals in de keuken van Danillo Di Cuia. Op zijn blog tezzutezzu vertelt hij over de kikkererwten die hij te weken had gezet om hummus te maken. En vervolgens vergeten was. Het resultaat inspireerde hem - als typograaf - meteen tot het maken van bovenstaand alfabet.
Hummus is een van de populairste dipsauzen uit het Midden Oosten. Lekker en makkelijk te maken. Je kan de kikkererwten zelf weken en koken maar als je gehaast bent kan je ook geweekte kikkererwten uit een blikje gebruiken.

Hummus bi tahina
Ingrediënten:

• 150 gr kikkererwten een nacht geweekt in water (ze zijn dan in volume verdubbeld)
  
• sap van 2 citroenen of naar smaak
• 2-3 teentjes knoflook
• zout
• 4 el. tahin (pasta van sesamzaad te koop in natuurwinkels en Islamitische winkels)
• olijfolie
• peterselie, gehakt
• eventueel chilipoeder, paprikapoeder, komijn
  

Bereiding

1. Laat de kikkererwten uitlekken en kook ze (zonder het zout) ongeveer 1 uur in ruim vers water of tot ze gaar zijn;
2. Giet af en bewaar het kookvocht;
3. Pureer de kikkererwten in de keukenmachine tot een puree;
4. Voeg de overige ingrediënten toe met wat kookvocht - zoveel dat een romige pasta ontstaat;
5. Breng op smaak. Voeg zo nodig wat meer citroensap, knoflook of zout toe;
6. Dien op met Arabisch brood of tacochips.

Mogelijke garneringen

• besprenkel met 2 el. olijfolie en 1 tl. paprikapoeder of fijngesneden peterselie;
• garneer met een snufje chilipoeder en 1/2 tl. gemalen komijn - bijvoorbeeld in stervorm;
• strooi er wat hele gekookte kikkererwten overheen die je voor het pureren apart hebt gelegd.

Uit: Tamarinde en Saffraan van Claudia Roden

I.M. Martje

Gisteren was het een treurige dag: Martje werd begraven. Zij is 19 jaar geworden - vier jaar woonde zij thuis, vijftien jaar in een tehuis. Martje was zeer zwaar en meervoudig gehandicapt. De ouders hebben nooit geweten of Martje hen herkende, maar hun verdriet bij haar overlijden werd daar niet minder door. Op het overlijdensbericht stond een stuk uit het gedicht
De mislukte fee van Annie M.G. Schmidt

(...)

De koning zei: Dit is een spree.
Iets héél bijzonders. Geef haar thee
en geef haar koek. En geef haar ijs.
Ze blijft hier wonen in 't paleis.

Nu woont het feetje al een tijd
aan 't hof van koning Barrebijt
en niet als keukenmeid, o nee!
Ze is benoemd tot opperspree.

Ze heeft een gouden slaapsalet
en gouden muiltjes voor haar bed.
En alle heren aan het hof
die knielen voor haar in het stof.
Waaruit een ieder weer kan lezen
dat men als fee mislukt kan wezen
maar heel geslaagd kan zijn als spree.
Dit stemt ons dankbaar en tevree.

Voor de moeder van Martje maakte ik een klein souvenir. De foto is van een engel, niet van Martje. Maar misschien is Martje nu een engel die eindelijk kan zingen en springen ....

Award

Van haar kreeg ik een Kreativ Blogger Award. Ik ben zeer vereerd en tegelijk erg verlegen. Maar ook trots dat de award van Marcella komt. Zoals je op haar weblog nuttig en fraai kan zien is zij een fee die de mooiste handwerken in de fijnste technieken maakt. Marcella, heel erg bedankt!
Eigenlijk hoor ik nu vijf anderen te nomineren voor een award. Maar ik zie dat een aantal potentiële kandidaten (waaronder Marcella natuurlijk) net een award gekregen hebben. Ik geef de award daarom aan twee blogster die het zeker verdienen: Chatelaine en Mariecus Bruyn.
Marianne van Chatelaine is een onverwoestbare optimiste. Zij brengt vast de ergste zuurpruim aan het lachen. Ze maakt niet alleen mooie dingen, ze brengt ze (zeker haar gehaakte beesten!) ook tot leven. Mariecus Bruyn aarzelt niet ook over de hobbels in het leven te schrijven. Zij neemt je mee op lange wandelingen en laat je anders tegen de dingen aankijken. En ze houdt ons al lang in spanning met haar groeiende bloemenkleed dat haar tuin zal opfleuren ...

Een Award schept ook de verplichting even stil te staan bij het waarom van bloggen. Bij mij begon het met een toevallig bezoek aan Franse handwerkblogs. Ik bleek niet langer een 'eenzame handwerkster' - er was een hele wereld van mensen met dezelfde passie. Die het niet raar vinden dat je extatisch wordt van mooie stoffen, bijzondere steken, gekleurde wolstrengen, boeken met nieuwe technieken. Wat een verrassing dat er ook dichterbij, in Nederland en Vlaanderen een gemeenschap van blogsters bestond. Stap voor stap ben ik deze wereld binnen gegaan. Eerst als stille lezer, dan een voorzichtige reactie en tenslotte een eigen blog. Het surfen naar andere blogs maakt mij nederig: het is verbazend hoe sommigen de meest ingewikkelde technieken feilloos beheersen en anderen over een fantasie en artisticiteit beschikken waar ik enkel kan van dromen. En hoe hartverwarmend zijn de reacties die je op je blog krijgt. Ik hoop nog lang onderdeel te zijn van deze van zo'n vriendelijke, inspirerende wereld ...
(De illustratie - Elisabeth Gerhardt, nähend (nähendes Mädchen) - is van August Macke)

Cephalopod

Vandaag een paar uurtje vrijgenomen om aan het Noordzeestrand te ontsnappen aan de hitte. De zee was kouder en grauwer dan de blauwe, lauwe Adriatische zee waar ik zo kort geleden in zwom.
De vloedlijn was bezaaid met mooie schelpen - maar jammer genoeg niet met Cephalopods of andere gehaakte zeebeesten van Helle Jorgensen.

Juli: linde

Een pleintje in mijn buurt wordt overschaduwd door grote lindebomen. Na de hevige zomerregen roken de plassen bedwelmend naar verse lindebloesems. Door de geur neuriede Der Lindenbaum, een van de mooiste liederen uit de Winterreise van Schubert, in mijn hoofd.
De mooiste lindenlaan in Nederland is ongetwijfeld het Haagse Lange Voorhout. Deze laan inspireerden de bedenker van de tongbreker Leentje leerde Lotje lopen langs de lange Lindelaan. Maar ook Frederik de Grote toen hij de beroemde Berlijnse boulevard Unter den Linden liet aanleggen. De boulevard heeft veel van haar charme verloren, het lied Am Brunnen vor dem Tore blijft bekoren ...

Der Lindenbaum

Am Brunnen vor dem Tore
Da steht ein Lindenbaum;
Ich träumt' in seinem Schatten
So manchen süßen Traum.

Ich schnitt in seine Rinde
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud' und Leide
Zu ihm mich immer fort.

Ich mußt' auch heute wandern
Vorbei in tiefer Nacht,
Da hab' ich noch im Dunkeln
Die Augen zugemacht.

Und seine Zweige rauschten,
Als riefen sie mir zu:
Komm her zu mir, Geselle,
Hier find'st du deine Ruh' !

Die kalten Winde bliesen
Mir grad' ins Angesicht;
Der Hut flog mir vom Kopfe,
Ich wendete mich nicht.

Nun bin ich manche Stunde
Entfernt von jenem Ort,
Und immer hör' ich's rauschen:
Du fändest Ruhe dort !
Wilhelm Müller

Op muziek van Frans Schubert, gezongen door de bariton Dieter Fischer Diskau.

Broches

Regen heeft ook z'n positieve kanten. Na zon & zee in het Zoete Italië had ik gehoopt nog een paar mediterrane dagen in onze Hollandse Zomertuin te kunnen doorbrengen. Helaas, de regen kwam bij bakken naar beneden. Ik was duidelijk weer in het Noorden en moest mijn vertier binnen zoeken. Toen ik de mooie pins van Elsita zag, was ik meteen verkocht.
In laatjes, kastjes, doosjes en tasjes vond ik vilt, haak- en borduurgaren, bedeltjes en kraaltjes. Om te oefenen maakte ik eerst een pin van Elsita na - de broche met het vogeltje in de boom. Daarna dicteerden de bedeltjes de tafereeltjes steek na steek. Het visje zwemt langs koraal en schelpenstrand. Het schip dobbert over de golven en onder de zon en de wolken. En het arme vogeltje zit gevangen in een kooi.
Na veel, heel veel oefenen, heb ik het frivolitéklossen weer onder de knie. Kon ik meteen kantjes maken in verschillende, bijpassende kleuren.
Tot slot een waarschuwing: als het zou kriebelen om ook aan de slag te gaan, het is een Verschrikkelijk Verslavend Werkje!!!

Groots breien

De ene borduurt kopjes. Voor anderen is the sky the limit. Het Utrechtse ontwerpbureau Muurbloem ontwierp de keramische 'knitted wall' tegels waarmee bovenstaand gebouw bekleed lijkt.
Stel je voor dat je dit zelf zou moeten breien. Het doet mij denken aan een uitspraak die ik ooit las: 'de wereld is klein, maar ik zou hem niet willen stofzuigen ...'.

My cup of tea!

Ook op theekopjes kan je borduren, tenminste als je Claire Coles heet ... (klik op 'porcelain')
Zal ik mijn eigen servies met boortje, naald en draad te lijf gaan?

Dolce vita

Ik heb de zon gezien! Zo krachtig was ze dat we 's ochtends al moesten vluchten onder de ombrellone van vrienden - die zoals de meeste Italianen elk jaar naar la stessa spiaggia en stesso mare (hetzelfde strand aan dezelfde zee) gaan.

Luie stranddagen, enkel onderbroken door een lunch met parmigiana van Mama Enrica of een duik in de azuurblauwe Adriatica. Maar dan wel scherp in het oog gehouden. De zee is weliswaar rimpelloos en loopt zacht af maar als je op kniehoogte in het water bent, passeer je het dreigende bord Limite Aque Sicure.
Actieve dagen in de bergen. Bergdorpjes die volledig uitgestorven lijken tot het uur van de passegiata. Dan bruisen de straten van leven - jong en oud flaneert, discuteert en gesticuleert. Nu de hitte voorbij is, lopen we langs de etalages van de vele uitnodigende winkeltjes. De pasticcheria's met hun heerlijke koekjes en taartjes. En elk stadje heeft wel een mooie handwerkzaak - bijvoorbeeld met gehaakte gebakjes in de etalage.
Ook de kleine bergwegen zijn verlaten - kuddes ezels en schapen kunnen rustig passeren. Er is geen herder te bekennen. De schapen worden bijeengedreven door een kleine, rustige maar vastberaden herdershond. En nergens touristen. We rijden uren over de zinderende wegen
zonder een buitenlands nummerbord te zien, maar ook nauwelijks plaatselijke mensen. We wandelen uren alleen langs bergbeekjes die murmelen en watervallend huppelen onder schaduwrijke vijgenbomen.
Ah! La dolce vita!

Effe weg

Ik ben een paar daagjes weg.
De letters op de foto zijn niet geborduurd - wel geprint in een kruisjessteekletter. Via verschillende websites kan je gratis kruisjessteekfonts downloaden. Bijvoorbeeld Home Sweet Home via deze site.

Opfriscursus frivolité

Ik ga een paar daagjes op reis (vakantie!) en neem natuurlijk iets te handwerken mee. Het moet iets kleins zijn want we zullen waarschijnlijk wat rondtouren. Dus geen borduurwerk voor lome & luie uren onder een schaduwrijke boom.
Ik denk dat ik het frivolitétasje meeneem dat ik hier reeds liet zien. Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog 'gefrivoliteet' heb, daarom was ik de slag kwijt. Gelukkig vond ik een aanschouwelijke les:
les 1: de basissteek

les 2: picots

les 3: herhaling en picots verbinden

En als dit nog niet duidelijk genoeg zou zijn staan hier instructieve tekeningen.
En nu ga ik oefenen ...

Zeemeermeisje

Een mooie zeemeermin voor een meisje dat drie jaar wordt.
Een leuk tussendoorwerkje, snel gehaakt met een van deze gratis patronen [klik] en [klik] en [klik] en wat restjes katoen.
En een cadeautje moeten natuurlijk ook mooi verpakt worden.

Baardalfabet

Eigenlijk is een baard iets heel gewoons: haargroei op de onderkaak van een man.
Toch wordt er vaak een speciale betekenis aan gegeven. De Germanen schoren overwonnen koningen en prinsen kaal en ontdeden hen van hun baard om hen te vernederen. Een baard wordt vaak geassocieerd met mannelijkheid en kracht zoals in het lied "...al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn...".

Een beetje hippie droeg in de jaren zeventig een baard. En volgens fundamentalistische islamieten zoals de Taliban is het laten groeien van de baard waajib (een vereiste) en het scheren of bijknippen h'araam (verboden) voor alle mannen.
Maar baarden kunnen ook gewoon een alfabet vormen zoals op de tekening van TimYarzhombek.
Saskia attendeerde mij op onderstaand filmpje waarin de zangers van Fungus - met jarenzeventigbaard - hetzelfde lied dertig jaar geleden zong.

Keti Koti

Op 1 juli wordt herdacht dat Nederland de slavernij afschafte op 1 juli 1863. Het is een grote feestdag voor Surinamers en Antillianen. In Suriname heet deze dag officieel “Dag der Vrijheden”. Maar de gebruikelijke naam is Keti Koti, de gebroken ketenen, of "emancipatie dag" - in het Surinaams Manspassie. Ook in Nederland wordt de bevrijding van de slaven in veel steden uitbundig gevierd. Er wordt veel gedanst en gedronken, veel vrouwen doen hun mooiste 'koto' aan en binden een mooie 'agnisa' rond het hoofd.
Vorig jaar was ik op 1 juli op Curaçao voor een conferentie. In hetzelfde gebouw werd een workshop gehouden over creoolse hoofddeksels. In de hal stonden tafels met traditionele Surinaamse en Antilliaanse kleding. De vrouwen achter de tafels droegen mooie kotomisi kostuums en angisa’s. Ze vertelden honderduit over de betekenis van de traditionele kleding. Kotomisi (Koto = rok; misi = juffrouw) verwijst zowel naar de dracht als naar de draagster ervan. De slavenkotomisi op de grote foto bovenaan kreeg ik vorig jaar voor mijn verjaardag van mijn Surinaamse collega.
In de volgende blogs meer over de koto en over de angisa. Er zit een wereld van betekenis achter – het zijn duidelijk geen gewone wegwerpmassaconsumptiekledingstukken ....