Allerzielen

Schlußstück

Der Tod ist groß
Wir sind die Seinen,
Lachenden Munds.
Wenn wir uns mitten im Leben meinen
Wagt er zu weinen
Mitten in uns.

Rainer Maria Rilke

Morgen Allerzielen. Het is vredig dood te zijn op het Geheime Eiland. Omringd door wilde venkel en uitkijkend over de blauwe zee.
Tussen te jonge doden,

Tussen blije doden,

En tussen avontuurlijk doden.

Met het eeuwig geruis van de golven, de geur van vijg en wilde kruiden. Overdag de warme zon en 's avonds de beschermende schaduw van de berg.

Sterven en afscheid zijn smartelijk maar er is troost in een bezoek aan de doden. Vorige week, terug in het Noorden, bracht ik bloemen naar de graven van geliefde doden. De herfstbomen vormden gouden bogen maar het graf van mijn vader was overwoekerd door wild groeiende rozemarijn en lavendel. Hij - die pas opleefde in het Zuiden - is hier vast heel gelukkig mee...

Een steen van mijn hart - [nice you found me 2]

Op ons Geheim Eiland zie je vaak mensen met gebogen hoofd over het strand lopen. Niet omdat ze zo somber zijn. Maar omdat ze verrukt zoeken naar bijzondere ronde, platte, grote, kleine, grijze, rode, zwarte stenen om mee naar huis te nemen

of om creatief mee aan de slag te gaan. Om te 'schilderen' op het zwarte strand.

om torens

of forten te bouwen.

Het leek mij leuk hier & daar voor een verrassingetje te zorgen. Voor mijn  'Nice you found me'-project liet ik eerder stoffen vogeltjes los in parken, musea, treinen [KLIK]. Nu legde ik (in gedachten lachtend om verbaasde blikken van de vinders) beschilderde stenen in het zand. Met vissen, zeemeerminnen, zo-maar-versierselen, een walvis in een origamidoosje, een beetje tekst.

Theodóra wilde niet achterblijven: zij 'doneerde' haar vakantiekleding aan de lokale strandmeisjes.

Ik heb niemand op heterdaad kunnen betrappen - maar mijn stenen verdwenen een na een. En zo kreeg ons Geheim Eiland er nog een geheimpje bij ...

La vita è bella ...

Hier ben ik weer! Terug van Vreemde Oorden. Dit keer had ik Theodóra maar meegenomen zodat ze geen fratsen zou uithalen zoals ongevraagd berichten publiceren op mijn blog. Maar waar waren we?

Op het Paaseiland om Moai - die mysterieuze beelden - te fotograferen?

Met een strooien rokje aan bloemen hakend op Hawaii?

Of waren we in Japan, mediterend in een Zenklooster?

Breiend op de Lofoten misschien?

Nee, nee.
Gewoon genietend op ons Geheim Eiland, midden in de Mediterrannee, zo blauw, zo blauw ....

In het land van rode wijn en pasta,

Van vurig aanbeden Madonna's zoals de Madonna del Rosario di Pompei,

 en mamma's die op oktoberse middagen kaarten op het strand.

Van haventjes met pastelkleurige huizen

en vissers die nog weten hoe je een net moet boeten.

Waar de warme nachten geuren naar vijgenbomen, cypressen en wilde jasmijn.
En waar de kans groot is dat je toevallige voorbijgangers 'bello' of 'bellissima' hoort zeggen.
Kortom: het land waar la vita è bella ...
(Theodóra is een creatie van Hélène Magnússon - [KLIK])

Theodora in Suriname

Mevrouw l'Heure Bleue is de laatste tijd te druk met allerlei dingen om te bloggen. Ik, Theodóra, profiteer ervan dat ze nu even de deur uit is, om jullie stiekem wat vertellen over mijn avonturen in Suriname. Ik mocht eigenlijk niet mee want mevrouw l'Heure Bleue moest naar Suriname voor werk. Maar je kent mij: ik had mij verstopt in haar koffer (hihi!)! Na aankomst in Paramaribo wilde ik langs het balkon wegglippen om een Parbootje te gaan drinken in 't Vat. Maar ze zag mij - en o, o! wat was zij boos!

Ik kreeg huisarrest terwijl zij aan het werk was. Ik mocht enkel wat luieren onder de palmen - met een glaasje lemmetje, mope of zuurzak. En van de zon genieten aan de Surinamerivier.

Gelukkig mocht ik in het weekend meevaren met de Sweet Merodia en oude plantages bezoeken langs de Commewijnerivier.

Op de plantages wordt geen koffie of suiker meer verbouwd maar er groeien wel bomen en struiken met de wonderlijkste en heerlijkste vruchten. Zoals 'gulle' tamarindes (bijna alle delen van de boom kunnen gebruikt worden),

Pomme de Cythère oftewel Venusappel,

Kalebassen,

en Noni -

(sommigen denken dat je daar zowat alles mee kan genezen - de verkoop van het vieze, dure sap levert miljarden op).

Pff, het was wel warm zeg! Goed dat moeder natuur de kokosmelk heeft uitgevonden.

En nu ben ik weer terug in dit landje waar gisteren flinke windvlagen de mensen bijna van hun fiets blies. Ik had een vlaagje van heimwee, stak een parasolletje op in plaats van een parapluutje en vroeg mevrouw l'Heure Bleue of ze mij een angisa (je weet wel, zo'n Surinaamse hoofddoek met geheime betekenis) kon ombinden. Ze bond mij iets om maar volgens mij wist ze helemaal niet hoe het moest. En de markoesa's die ik meebracht zijn ook al aardig verschrompeld. Als je markoesa eet voor het slapen gaan, zou je zoete dromen hebben! Ik droom vannacht vast over dat vreemde en vertrouwde, mooie en warme land dat een bijzonder plaatsje in mijn hart heeft.

Oei, mevrouw l'Heure Bleue komt binnen! Ze vraagt nu ik toch aan 't bloggen ben, haar nog even te verontschuldigen, ze groet jullie maar komt er nog even niet toe om jullie blogs te bezoeken.
(Trouwens: ze heeft haar koffer nog niet opgeruimd. Moet ik goed in de gaten houden, misschien zit er weer een reisje in. Dan vertel ik jullie daar natuurlijk ook over. Groetjes van Theodóra!!)

Blauw & groen

Nee, ik heb mij vandaag niet blauw & groen geërgerd. Integendeel: ik heb juist genoten van blauw en groen.
Van de blauwe maan (2de volle maan in 1 maand) die 's nachts boven onze tuin hing, denkend aan die andere volle maan begin augustus. Het was een magische avond - de laatste avond bij onze Verre Zoon. We dronken prosecco met J & A en hun vrienden terwijl links de volle maan opging boven de heuvel, roodgekleurd door een majesteitelijke zon die rechts onderging boven de Pacific.

Gek te bedenken dat dezelfde blauwe maan nu ook boven Skyline Boulevard hing ...

En we genoten - meer prozaïsch - van het groen van de rucola uit datzelfde tuintje van ons.

Met olijfolie, parmesan, grano padano enz... gemixt tot een heerlijke pesto (recepten te over op Internet).

Samen met linguine en tomaatjes (ook uit eigen tuin) een verrukkelijke lunch onder de rijpende druiven boven ons hoofd en met warme septemberzon op de blote huid.

Meer moet dat niet zijn ...

Viva la plastica???

Plastic heeft ongetwijfeld vele voordelen. Maar ook vele nadelen. En het grootste nadeel is dat het niet afbreekbaar is: bijna al het plastic dat ooit gemaakt is, bestaat nog steeds.  De 4,7 miljoen ton plastic die jaarlijks in de zee terecht komt heeft inmiddels gezorgd voor een nieuw 'werelddeel': de kunststofarchipel oftewel de plastic soep.

Eigenlijk weten dit allemaal wel en passen we onze levensstijl - een beetje - aan. Bijvoorbeeld door niet uit elke winkel een plastic tasje mee te nemen. Maar ja, soms ontkom je er niet aan. Ik durf wedden dat jij net als ik dat tasje niet weggooit maar thuis bij die tientallen andere tasjes in dat overvolle kastje propt. Onvermijdelijk is er dan het moment dat je in een opruimbui toch schoon schip wil maken. In plaats van de tasjes alsnog weg te gooien kan je ze natuurlijk ook creatief hergebruiken. Met wat kleurige plastic tasjes, plastic rietjes en afvaltouw maak je bijvoorbeeld een fleurige slinger die weer-en-wind doorstaat.

Gewoon PomPops maken (hier liet ik zien hoe je dat doet) en afwisselende een PomPom en een stukje van een rietje aan een restje touw rijgen.

Zo krijgt plastic nog een tweede, vrolijk en een beetje 'groen' leven ...

Ben benieuwd wie we na 12 september een duurzame overwinnaarsslinger kunnen omhangen ...

Flowers in San Francisco

't Is prettig als je kinderen op toeristisch interessante plaatsen wonen. We waren net een paar dagen in het huisje van onze dochter-aan-zee. Een daarvoor een paar weken bij onze Verre Zoon in California - heel gek om thuis te komen aan de andere kant van de oceaan. Ik had dan ook - heel huiselijk - mijn haaknaald & -katoen meegenomen.
In de straten van San Francisco droeg ik geen flowers in my hair
maar haakte wel Hawaiian Flowers in de wijk Little Italy (na een bezoek aan de beroemde City Lights Bookstore waar de beatniks elkaar in de jaren vijftig ontmoetten en Alan Ginsberg zijn gedichten voordroeg)

Ik haakte verder op Pescadero Beach terwijl pelikanen met brede vleugelslag overvlogen,

in Half Moon Bay in gezelschap van een sappige burger,

en op de porch van het houten huis van mijn zoon terwijl de zon tussen de redwoods zakte en de fog opkroop uit de baai.

In de Sovjetunie kregen de helden van de arbeid een diploma en een medaille, in Amerika mag de Employee of the Month op een speciale plek parkeren.

Ik benoem mijzelf - bij gebrek aan iemand anders die dit doet - tot Crochter of the Month. Maar weet niet welk ereteken ik mijzelf daarbij moet geven. Iemand een idee?