
Nu mijn lieve vader overleden is, zou mijn moeder voor het eerst in meer dan 60 jaar vandaag geen 'mei' krijgen. Geen enkele keer vergat mijn vader op 1 mei een boeketje meiklokjes (
muguetjes) te kopen voor zijn lief en later zijn vrouw. Zelfs vorig jaar, toen de kanker al zijn verwoestende werk deed, sleepte hij zich nog naar de winkel.
In mijn fantasie zie en hoor ik hem als jonge vrijer onder het balkon van mijn jonge moeder (die Lieve heet) met zijn mooie tenorstem dit bekende lied zingen:
Schoon lieveke, waar waarde gij den eerste meiennacht,
Dat gij mij gene mei en bracht?
Den eerste meiennacht, schoon liefke, was ik ziek, 
Schoon lieveke, ik kon er van mijn beddeke niet.
Schoon lieveke, waar waarde gij den tweede meiennacht,
Dat gij mij gene mei en bracht?
Den tweede meiennacht zocht ik den eglantier,
Schoon lieveke , sta op want uwe mei is hier.
'k En sta er nu voorwaar voor uwe schone mei niet op,
Noch en zal ik mijn beddeke ervoor verlaten.
Uw mei die komt te laat, plant hem vrij op de straat.
Schoon lieveke, plant uwe mei nu maar op de straat. Ik heb mijn moeder gisteren haar 'mei' - een dag te vroeg - gebracht. Maar dat is toch niet hetzelfde als een bloemetje van haar lief en levensgezel ...
(Meer over de traditie van de 'mei' en de 'meiboom' planten meiboom vind je in het
volksarchief.)
Meiklokjes kan je overigens ook ook aan andere mensen dan je lief schenken om hen voorspoed, geluk en liefde toe te wensen.

Het gebruik stamt uit 1561 toen de Franse koning Karel IX op 1 mei zijn hofdames meiklokjes gaf als
porte-bonheurs, geluksbrengertjes. In België leeft deze traditie nog volop. Dit jaar heeft de bloemenveiling zo'n 800.000 meiklokjes verhandeld, 200.000 meer dan vorig jaar. [
klik] Misschien dat men in België erg de indruk heeft dat het lot een handje geholpen moet worden op weg naar voorspoed & geluk?