l'heure bleue

Viva la Poesia!

2012-01-26T20:34:00.000+01:00

Poëziedag vandaag. Maar eigenlijk zou elke dag poëziedag moeten zijn. En je hoofd vol gedichten en liederen die woorden kunnen geven aan jubel, tranen, twijfel, troost, eenzaamheid, verliefdheid, woede, tevredenheid, geluk, verdriet, verliefdheid, afschuw, uitbundigheid, pijn, verbondenheid, verwarring, vrolijkheid, zorgen, trots, schaamte, aanvaarding. Die je vergezellen als je wandelt, poetst, fietst, handwerkt, tuiniert, wacht, strijkt, kookt ...
Een gedicht over aanvaarding dat daar zeker bij hoort, werd geschreven door Paul Van Ostaijen.

Gedicht

Zo ook gaat de geliefde
Mitri Karamasoff
dood

Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan

Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden

Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn vingers
lag

Het is een verre weg
naar de passieloze berg
van het blote schouwen
Logos
Tao

Bron: Path to Tao

Dit gedicht is jammer genoeg te moeilijk voor Hayat, een Marokkaanse die onder immense zorgen gebukt gaat. Zij vertelde mij dat ze naar de rivier rijdt als alles haar weer teveel wordt. Dan zit ze daar en vertelt wat haar bedrukt aan het grijze water, aan de bomen en aan de bloemen. En dat beeld van die bedroefde Marokkaanse vrouw aan die Hollandse rivier is voor mij pure – maar treurige - poëzie …

Een mens moet soms dapper zijn ...

2012-01-24T21:23:00.002+01:00

In het weekend liep ik 'per ongeluk' binnen bij het Deense Tiger aan de Oude Gracht in Utrecht. Tjonge, jonge, ik moest mij echt inhouden om mijn mandje niet vol te laden. Ik voelde mij als die vrouwen in de reclame van C1000.

Zo veel leuke dingen voor een paar eurootjes! Kabouters, gezelschapspelletjes, sokken, breisetjes, poppenkastpoppen enz...

Maar ik heb mij ingehouden en enkel een theekopje en twee punnikpopjes gekocht.

Omdat ik het toch merkwaardig vond dat de prijzen zo laag zijn, keek ik op de verpakking of er geen zweet en tranen van Chinese vrouwen uit sweatshops aan kleefden. Ik kon niets over de herkomst vinden, wel een ernstige waarschuwing:

Ik schrok wel van die 'kans op wurging' maar liet mij niet afschrikken en opende de verpakkingen. (Kunnen we deze waarschuwing binnenkort op het etiket van elke bol wol verwachten??)

Voor alle zekerheid keek ik toch nog eens goed naar de gebruiksaanwijzing. 't Is toch verstandiger om op een veilige manier met dit gevaarlijke spul te gaan werken.

Ik durfde het aan om wat te punikken. En oef ... ik heb het overleefd en verkeer in uitstekende gezondheid ...

Ja, een mens moet soms dapper zijn!

(En o ja: ik heb nog even verder gezocht: Tiger heeft een gedragscode op zijn website staan waaruit blijkt dat ze maatschappelijk verantwoord ondernemen hoog in het vaandel dragen)

Als je wel eens op regenbogen jaagt ...

2012-01-18T22:01:00.002+01:00

Heb je wel eens iemand ontmoet die onverschillig is voor regenbogen? Ik niet. Volgens mij krijgen zelfs de meest knorrige mensen een schokje van geluk bij het zien van zo'n plotse poëtische projectie tegen een sombere onweerslucht. Een regenboog bewaren was tot nu toe niet zo makkelijk. Je kon regenbogen natuurlijk wel opslaan in je herinnering, vastleggen op de foto, borduren (zoals op Noah's Ark van Lynette Anderson),

tekenen of haken (zoals dit regenboogkussen dat ik een paar jaar geleden maakte):

Maar regenbogen systematisch bewaren en tentoonstellen, dat was nog niet het geval. Terwijl er toch al musea bestaan over de meest diverse onderwerpen. Zoals een Museum of forgotten Art Supplies, een Museum of Dust, een Bibliotheek van Verdwenen Geluiden, een Museum of broken Relationships. Er bestond in Amerika al wel een Chasing Rainbows Museum.

Maar nu is er een heus Rainbow museum. Enkel digitaal, dat wel. Hoewel het MUSAC (Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León) wel een goed 'echt' gebouw zou zijn.

Heb jij thuis nog een paar mooie regenbogen liggen? Of wil je er in de toekomst een paar vangen? Dan kan je Rainbow explorer worden en verhalen en foto's met anderen delen op de Rainbow museum Photostream: [KLIK]

Weet je trouwens wat gek is? Alsof de duvel ermee speelt, regent het sinds gisteren regenbogen.

Ik sla het tijdschrift Making open en lees het recept voor een rainbow sponge cake (brr ... lijkt mij erg synthetisch).

In mijn google reader ligt een post van Whipup met een link naar een regenboogspoeltjesrek.

En net nadat ik dit bericht gepubliceerd had, zie ik in Mollie Makes, een prachtige regenboogquilt. Ik voeg dit nu gauw toe. Magic is - letterlijk - in the air!

Dan kan het niet anders of ook in je hoofd gaat er een regenboogliedje zoemen ...

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true. 

Ik wens iedereen deze week kleurige dagen - ook als het buiten somber lijkt ...

(En wie nu nog niet genoeg regenbogen heeft gezien, kan nog even een kijkje nemen bij Rainbow Eliza ...)

Ik heb de boon! Ik ben koning!

2012-01-06T14:36:00.002+01:00

Bron: Wikimedia

Irritant he, als mensen zeggen: 'dat had ik nog voor jou willen kopen/doen/meebrengen, maar ...'. Dan denk je: waarom heb je dat dan niet gekocht/gedaan/meegebracht? En waarom vertel je daarover nu dat niet het geval is? Anders was ik/jij niet ontgoocheld geweest!
En nu doe ik hetzelfde! Ik had vandaag, Driekoningen, een paar dingen willen laten zien: onze mooie driekoningenbeeldjes, zelf meegebracht uit Napels en de heerlijke Galette des rois die mijn dochter meebracht uit Parijs. Maar de beeldjes heb ik net opgeruimd - ze zitten nu ingepakt in een doos in een krat in de kelder. Driekoningen is namelijk de dag om de kerstboom eruit te zwieren en de kerstversiering op te bergen. (Heerlijk om het huis in kerstsfeer te brengen maar nog prettiger als al die rommel - zo lijkt al dat mooie spul na Kerstmis - weer weg is. Vinden jullie dat ook?).
En de Galette des rois? Die heb ik woensdag al samen met mijn dochter-aan-zee en Elena opgegeten (foei!). Die kan is dus ook niet laten zien.
Wat te doen? In het 'echte' leven kan je niet zomaar ergens binnenstappen en beeldjes en driekoningentaarten stelen. Op Internet kan dat wel. En dat heb ik dus gedaan - wel netjes met een bronvermelding, dat weer wel. Sorry voor & dankjewel aan de rechtmatige eigenaars ...

Bron: La cabane aux délices

Mijn vader bakte vroeger voor Driekoningen een cake (een 'quatre quart') waarin een boon verstopt was. Als je de boon had, was je koning en mocht je een kroon dragen. Dan was je heel blij - al wist je eigenlijk niet waarom.

Bron: Mnioo

In de galettes des rois die ze rond deze tijd in Frankrijk verkopen (met een papieren gouden kroon), zit een 'fève' vertstopt. Vroeger vaak kleine porseleinen beeldjes, nu vaak plastic dingetjes.

Bron: Coco & me

Op 6 januari gaan kinderen in Antwerpen, zoals wij vroeger, verkleed als koningen langs de deur, zingend en bedelend om geld en snoep:

Driekoningen, Driekoningen,
geef mij 'ne nieuwen hoed;
M'nen ouwen is verslete,
ons moeder mag 't nie weten.
Onze vaoder heget gèld
op de rooster geteld.

Wat dat betekent? Geen flauw idee! Dat zoek ik volgend jaar wel uit. Nu ga ik blauwe druifjes kopen, in de illusie dat het snel voorjaar wordt. Alhoewel, deze week zag ik honderden krokussen op het Haagse Lange Voorhout. Mooi om te zien, maar niet normaal ...

Onscherp bewijsstuk. Mijn i-phone noch ik waren dronken ...

Het jaar ingedanst met Tangerine Tango?

2012-01-02T22:32:00.001+01:00

Ik hoop dat jullie 2011 in schoonheid afgesloten hebben en 2012 vol mooie verwachtingen zijn binnengewandeld. Enne - wie is er, aangespoord door Pantone - Dance into the New Year with this Vivacious and Appealing Reddish Orange - 2012 ingedanst met Tangerine Tango? Pantone 17-1463 is namelijk uitgeroepen tot kleur van het jaar 2012. 

De kleur Tangerine Tango wordt omschreven als ‘gesofisticeerd maar ook dramatisch en verleidelijk’, de kleur 'herinnert aan de stralende schakeringen bij zonsondergang. De combinatie van levendig en adrelanineopwekkend rood met de vriendelijkheid en warmte van geel vormt een heel zichtbare, magnetische tint die warmte en energie uitstraalt'. Ik heb dat niet verzonnen, de woorden zijn van Leatrice Eiseman, executive director van het Pantone Color Institute. 

Ik vind mandarijntjes heerlijk maar ik weet niet of ik nu uitkijk  naar kleren of spullen in mandarijntjeskleur, geef mij maar de Honeysuckle van 2011, de Turquoise van 2010 of de Mimosa van 2009 - al heb ik niet erg veel gemerkt van die ‘kleuren van het jaar’. 
Voor de breisters onder ons is er Tangerine Tango Colored Vintage Wool Yarn ,
 En voor de quilters onder ons: vanaf vandaag tot 2 maart 2012 loopt er een Tangerine Tango Quilt Challenge.

Geinteresseerd? De regels staan hier: [KLIK] en de resultaten tot nu toe hier: [KLIK].

Tot slot, een bemoedigende (?) poster in mandarijntjeskleur voor creatievelingen die het maar niet lukt de zaken op orde te houden ...

Tiens, waarom heb ik nu ineens zo'n goesting/zin in een mandarijntje? 

foto: weirdomatic.com

Bij de konijnen af ...

2011-12-29T16:43:00.002+01:00

't Was de afgelopen tijd gezellig druk in huize l'Heure Bleue. Met Kerst waren alle kuikentjes in huis, zelfs de Verre Zoon kwam aangevlogen uit California en de warme wind uit Afrika woei zijn vrouwtje na zes maanden onderzoek in Malawi, weer naar noordelijker streken.
Nog een paar dagen en we huppelen het nieuwe jaar in - de Chinezen moeten wat langer wachten, het jaar van het konijn duurt nog een paar weken. Toevallig of niet, beëindig ik het creatieve jaar met een konijn, gebreid met wat alpacawol die overbleef van de Kerstjurk die ik voor Elena maakte. 't Is te zeggen, het was de bedoeling dat het de Kerstjurk 2011 zou worden. Maar ik begon er mee een week voor Kerstmis, de jurk was daardoor pas gisteren, op Onnozele Kinderen, af.

Maar niet getreurd: de Kerstjurk 2010 paste nog wonderwel.

Maar die had niet zo'n zakje-met-konijn als de kerstjurk van dit jaar (die vast ook de kerstjurk van 2012 zal zijn...).

Als Oudjaarcadeautje het patroon van het konijn dat je hier kan downloaden: KLIK

En nu we het toch weer over konijnen hebben. Dit kwam ik nog tegen - op Internet vind je wat je niet zoekt - een overzicht van ascii-tekens om allerlei konijnen (bang, lief, zittend, boos, droevig, geschrokken, klein enz…) te tekenen. Ik geef de url maar door - in sprookjes zijn er wel gekkere, schijnbaar overbodige weetjes die de weg openen naar de verborgen schat/de mooie prinses ... [KLIK].

(\_/)
(^_^)
(___)O

Iedereen een mooie jaarwisseling gewenst. Tot in 2012!

Let it snow, let it snow ...

2011-12-24T14:01:00.002+01:00

Kijk nu toch wie ik vandaag zag! Napolitaanse herders op weg naar het stalletje. Beladen met gulle gaven voor Maria, Jozef en het kindeke Jezus. Ze rustten even uit onder de papieren kerstboom die ik gisteren uit het securitypaperbos gehaald heb. Vreemd die sneeuw op de groene naalden terwijl er buiten toch geen vlokje is te bekennen.
Ik wens iedereen mooie Kerstdagen toe!

Op een wolkje de kerstdagen in ...

2011-12-23T11:26:00.000+01:00

Niet te verwonderen dat ik al zo lang gelukkig getrouwd ben. Ik veronderstel namelijk dat het omgekeerde van 'geluk in het spel, ongeluk in de liefde' ook geldt. En veel geluk in het spel heb ik niet. Heel af & toe win ik 2,5 euro met een lot van 15 euro. De belangrijkste prijs won ik toen ik 13 jaar was. Ik werd 2de bij een landelijke opstelwedstrijd met de zeer opwindende titel "Het belang van de E3 werken". In het opstel bezong ik de toenmalige grootse bouwwerkzaamheden aan de E3, de snelweg die van Stocholm naar Lissabon liep. Ik won een vliegtuigtrip van Antwerpen naar Nederland. Maar mijn medewinnares was al in de bus naar Antwerpen zo autoziek geworden dat wij in plaats van omzwervingen door de lucht zo snel mogelijk van punt A naar punt B vlogen en onderweg een zakje met onsmakelijke inhoud lieten neerdwarrelen op de purperen heidevelden waar onze familie altijd in het weekend ging wandelen.
En nu ben ik de gelukkige winnaar van de give away die Nuttig en Fraai organiseerde. Een fraai patroon en een stukje linnen om Huisje, boompje, beestje van Atelier Soet Idee te borduren. Heel toepasselijk voor deze donkere dagen waarin je toch liefst in je eigen huisje blijft.

Als toemaatjes kreeg ik ook nog een teltekening van de Christmas Robin, ook van Atelier Soet Idee.

En alsof dat nog niet genoeg was, een zakje met 'Japanse papieren frutseltjes'(zie bovenste foto).
Laat ik dan meteen ook maar de mooie kerstkaart tonen die ik van haar kreeg.

Met al die mooie, lieve dingen drijf ik op een wolkje de kerstdagen in!

Hoop is een gerichtheid van het hart

2011-12-18T14:40:00.001+01:00

Paula J. Wilson, The Boundless Stage - Havel at Columbia

Vaclav Havel is dood.
Zijn woorden en daden blijven echoën ...

Hoop
Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is, 
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af 
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet voorspellen of vooruitzien. 
Het is een gerichtheid van de geest,
Een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde 
omdat alles goed gaat 
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
Niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Vaclav Havel

De woorden van Havel sluiten wonderwel aan bij de leefregel Point n’est besoin d’espérer pour entreprendre, ni de réussir pour persévérer van Willem van Oranje die ik zelf probeer te volgen. Het is niet nodig uitzicht op succes te hebben om het toch te proberen, noch moet er succes zijn om verder te blijven proberen.
Dat is toch een mooie kerstboodschap: dat je altijd - vaak ondanks alles - blijft hopen, in je hart altijd het doel aan de horizon blijft zoeken. En je altijd blijft inzetten voor grote en kleine dingen, voor je geliefden en voor de wereld buiten omdat je denkt dat het goed is, ook als het resultaat onzeker is.

Het zou mij overigens niet verwonderen als Vaclav Havel hand en hand met die andere Mooie Ziel, Cesaria Evora, die gisteren is overleden, naar de engelen is opgestegen. Als je vanavond heel stil naar de sterren kijkt, hoor je misschien het wondermooie Sodade ...

Geslaagde fusie tussen ABN-Amro en Fortis - {Kerstornamenten 1}

2011-12-16T15:50:00.000+01:00

Het klinkt niet bescheiden, ik weet het. Maar het is de realiteit. Wat de Hoge Financiële Heren (en dames?) niet lukte, lukte mij wel: een succesvolle fusie tussen ABN-Amro en Fortis. Het was eigenlijk heel eenvoudig. De motieven goed doorgronden, op de juiste plekken de draad opnemen, waar nodig lijmen en accenten aanbrengen en het resultaat verzilveren. Zie hier het resultaat:

Ik wist zelfs een hecht verband te bewerkstelligen tussen zo'n totaal verschillende financiële instituten als Fortis en de ideële Triodosbank!

En deze BankBal is het resultaat van het samenwerkingsverband tussen ING en een verzekeringsmaatschappij.

Je begrijpt dat ik zeer dankbaar ben voor de bonus die ik van de banken kreeg om deze positieve resultaten te bewerkstelligen. Zeker, het mes mag (moet!) stevig in de bonuscultuur, maar het security paper, het gedessineerde papier aan de binnenkant van de bankenveloppen, moet blijven!
In de volgende berichten nog meer Kerstornamenten - ja, ik ga helemaal los!
Maar nu eerst nog een grote merci voor alle lieve reacties op mijn vorige bericht - you make me smile!

Pluk een glimlach

2011-12-02T23:55:00.003+01:00

Pff ... wat een drukke week. Maandag terug uit Aruba en de voorbije dagen naar Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht. Maar ik behoud de Caribische vrolijkheid. Met een cappuccino en een krantje is een treinreis - ook voor werk - best prettig.

Ik geniet van originele reclameborden,

en de etalages op weg naar mijn afspraken.

Ik laat mij bedwelmen door de hasjgeuren van het Occupytentenkamp en de parfumgeuren van de Bijenkorf.

En zelfs het oersaaie debat dat ik vandaag bijwoonde, kon mijn humeur niet bederven. Sterker nog, ik had een paar glimlachen in de aanbieding. Ik herinnerde mij een 'take a smile foto' (waar zag ik die ook alweer?), tekende een paar afscheurbare glimlachen op een notitieblaadje en liet dat achter op het damestoilet. Ik hoop dat een argeloze bezoekster glimlachend haar dag heeft vervolgd ...

Heb jij ook wel eens een paar glimlachen in de aanbieding?

Aruba, Dushi Tera

2011-11-28T17:22:00.004+01:00

En weer was ik uitlandig. Dit keer op dienstreis naar Aruba, Dushi Tera. Nee, ik mopper niet op mijn werk. Na aankomst zat ik even achter mijn laptop toen tot mijn stomme verbazing Theodóra ineens voor mijn neus stond. Tada! Bleek dat ze zich als verstekeling in mijn koffer had verstopt. Ik was eerst boos natuurlijk. 'Theodóra, wat zijn dat nu voor manieren. Ik ben hier voor werk en wil niet gestoord worden!' Maar ja, wie kan nu lang boos blijven op Theodóra? Het was ook wel gezellig dat ze mij vergezelde tijdens schaarse vrije uurtjes. Zoals bij het uitstapje naar een aloeveld.

Of lekker lui op het strand. Ze had er natuurlijk niet aan gedacht ook extra kleren mee te brengen en moest dus in haar onderbroek baden en zonnen.

Gelukkig kreeg ze een Arubaans vriendinnetje zodat ze zich niet verveelde als ik weg was. Leuk he, die twee dikke vriendinnen in de mangroveboom!

Toen ik mij klaarmaakte voor het diner, stak ze een bloem in het haar - hopend dat ze met mij mee mocht. Nee, Theodóra, er zijn grenzen ...

Theodóra is een creatie van The Islandic Knitter.

To see her is to love her

2011-11-18T13:48:00.002+01:00

De eerste keer dat ik haar zag - ik denk dat het hier was - kreeg ik meteen een coup de foudre. Ik was betoverd door haar lieve, beetje eigenzinnige uitstraling en slanke gestalte. En nu is er van mijn eigen breipennetjes zo'n aanminnig wezentje gegleden. Theodóra heet ze en ze is ontsproten aan het breivernunft van Hélène Magnússon, oftwel The Islandic Knitter.
De ontvangst, zeg maar de conceptie, van 'mijn' Theodóra gebeurde eind oktober toen ik dit pakje ontving. En deze week was de bevalling. Een korte zwangerschap dus. Maar denk niet dat die zonder bloed, zweet en tranen ging. Het ontwerp van Hélène Magnússon is heel ingenieus - de hele pop wordt aan een stuk, zonder naden gebreid - met nogal wat technieken die ik niet meteen helemaal snapte.
Zoals bij een 'echte' bevalling, was het moment dat het hoofdje tevoorschijn kwam een moment van verrukking. Simpele draadjes wol en vlokjes vulling die ineens een persoontje worden.

Jawel, ook een pop is een persoon! En niet zomaar een persoon, Theodóra is een karaktertje: als je even niet oplet springt ze in een boom. Gewoon in haar klukka (onderrok), kou of geen kou.

Of ze oefent fanatiek haar danspasjes.

En soms kan ze je zo guitig zitten aanstaren.

Elena mag best een keertje met Theodóra spelen hoor! Maar om de beurt met oma!

De juwelen van Mei-Lan

2011-11-08T16:30:00.003+01:00

Een koude dag als vandaag vraagt om een droevig-sprookje-met-goede-afloop over een mooi meisje uit een Ver Land ...
"De schoonheid van Mei-Lan, geboren in de Verboden Stad, was zo legendarisch, dat een Chinese prins reddeloos verliefd op haar werd. Toen de keizerin dit vernam, werd ze zo kwaad dat ze Mei-Lan verbande naar een kleine stad, in de winderige graslanden van Mantsjoerije. Mei-Lan was arm nu maar herinnerde zich de juwelen van de adellijke dames aan het keizerlijke hof en maakte om te overleven sierlijke sieraden met glas in plaats van diamanten, kiezels uit de rivier in plaats van edelstenen en papier in plaats van porselein. En soms, als ze dacht aan haar prins, viel er een traan op haar werk die stolde tot een parel. Haar faam verspreidde zich snel door het eindeloze land. Ook de prins, die nog steeds treurde over zijn verdwenen geliefde, hoorde van die legendarisch mooie vrouw met haar eenvoudige maar wondermooie juwelen. Hij klom op zijn paard, reed over zeven bergen en zeven zeeën tot hij zijn grote liefde vond. En het wordt verteld dat Mei-Lan en haar prins nog lang en gelukkig leefden."

De kralen van 'mijn' Mei-Lan-sieraad zijn gemaakt van een scheurkalender die mijn broer meebracht uit Guangzhou. Of hoe het meest nederige papier een sierlijke uitstraling kan krijgen.

[In de rechterkolom vind je een tutorial over het maken van papieren kralen]

Dit is het begin ...

2011-10-30T14:09:00.000+01:00

Ja, ik denk dat dit het begin is van iets moois.

Het pakje met de zachte garens van The Icelandic Knitter werd sneller dan de Noorderwind uit IJsland naar Holland geblazen. Met een lieve groet van Hélène Magnússon die nadat ik mijn bestelling had geplaatst meteen al een aardig mailtje stuurde. Nu zijn dit nog bolletjes - mooi van kleur en heerlijk van textuur - maar wacht maar tot je het resultaat van dit klein maar fijn breiavontuur ziet!

Zo'n wol uit het Noorden helpt natuurlijk bij mijn her-inburgering: van de stilte van een eiland naar het lawaai van de stad, van pure zeelucht naar dikke uitlaatgassen, van dolce far niente naar haast & werk. Kennelijk is mijn hoofd nog een beetje in de war. Gisteren wilde ik bij mijn moeder tijdens het kletsen gezellig wat verder borduren aan mijn Mermaid Sampler. Bleek ik iets essentieels vergeten te zijn. Kan je zien wat er ontbreekt?

Juist: de lap zelf. Niet zo handig ;)
En dan nu ook nog eens de verwarrende uurwisseling. Is het nu later of is het nu vroeger? Heb ik alle klokken al gelijk gezet - en vooral: hoe doet je dat ook al weer (bij elke digitale klok is het weer anders).

Maar waar is de handleiding voor het gelijkzetten van mijn inwendige klok?????

La terre est bleue comme une orange

2011-10-28T11:04:00.001+02:00

Illustratie: Deborah Chock

La terre est bleue comme une orange 

Jamais une erreur les mots ne mentent pas  

lees verder  

Paul Eluard

Elena en haar MaMa & PaPa waren ook een weekje op ons Geheim Eiland. Elena is nu anderhalf en leert de wereld en de woorden kennen. 'Appel' is iets mooi rond & lekkers en ook nog eens een mooi & lekker woord. In onze tuin stond een boom vol oranje appeltjes. Wat een zaligheid. En 's avonds hing er een grote, lichtgevende appel aan de onwaarschijnlijk heldere hemel. Die kreeg gauw een nieuwe naam die elke avond met groot enthousiasme werd geroepen: 'maan!'.

Ook de grote mensen genoten van de appeltje van oranje. Het liefst had ik potten sinaasappelmarmelade mee genomen naar huis. Maar da's niet zo handig als je met het vliegmasjien reist. Om toch iets te kunnen meenemen, maakte ik geconfijte sinaasappelschillen.

Geconfijte Sinaasappelschillen
Het belangrijkste bij de bereiding is de scherpe smaak van de schillen kwijt te raken. De duur van het koken hangt daarom af van de aard van de sinaasappelen.

Nodig

onbespoten sinaasappelen uit de biowinkel
suiker
water

Bereiding

1) Sinaasappelschil eerst in 8 stukken snijden en het meeste wit verwijderen. De stukken vervolgens in smallere stukken snijden en zoveel mogelijk van de rest van het wit verwijderen. Het is niet erg als er nog wat wit overblijft.

2) Sinaasappelschillen 15 minuten koken en in een vergiet/zeef laten uitlekken. Ik las ergens het advies om de gekookte schillen na het koken 24 u in te vriezen. De tweede keer dat ik de geconfijte sinaasappelschillen maakte, heb ik dat inderdaad gedaan en was tevreden over het resultaat.

3) Een kop suiker en een halve kop water aan de kook brengen. Na zo'n 5 minuten de sinaasappelschillen toevoegen en deze zachtjes laten koken totdat ze transparant worden (ca. 30 minuten of meer). Sinaasappelschillen uitscheppen en even laten afkoelen.

4) Suiker in een bord gieten en er de sinaasappelschillen in kleine hoeveelheden doorhalen.

5) Sinaasappelschillen uitspreiden en aan de lucht laten drogen. In het Zuiden duurde dat een paar uren, in het Noorden kan dat wel wat langer duren.

Eventueel kan je de geconfijte sinaasappelschillen aan een kant in gesmolten chocolade dippen.

Wij kunnen tijdens de winterse feestdagen - Sinterklaas deelde vroeger toch sinaasappelen uit? - het Zuiden weer even proeven.

En Elena? Na een week vertrok ze weer van het Geheime Eiland met een glanzende appel, pardon maan, aan de hemel en veel nieuwe woorden en indrukken in haar hoofdje.

Het eiland van nimfen en zeemeerminnen

2011-10-24T22:59:00.001+02:00

De vissers op ons Geheim Eiland kijken niet op van nimfen die opduiken uit de golven

of van een aangespoelde zeemeermin die zich - verrukt over de versierde Piaggio Ape - door haar moeder in allerlei verleidelijke poses laat fotograferen.

Was zij het die haar halssnoer achteloos in de branding liet rondslingeren?

Ik veronderstel dat zeeschuim de kralen van een zeemeerminnenhalssnoer verbindt. Maar bij ons mensenkinderen lukt dat niet. Ik wil ook zo'n zeeglas-lavasteen-halssnoer, de 'kralen' heb ik al verzameld. Nu nog gaatjes boren. Iemand ervaring met een dremel?

Eén zeemeermin is met mij mee naar huis gereisd.

Zij vleide zich terwijl ik in de zon zat te borduren aanvallig op mijn lap alsof ze wist dat het de 'mermaid sampler' van Birds of a Feather was.

Maar hoe komt ze nu de Hollandse winter door?

Het eiland waar de zon scherpe schaduwen schildert

2011-10-23T17:57:00.000+02:00

En dan zijn we weer terug thuis. Blij met de Hollandse herfstzon - maar alweer verlangend naar de zuiderse zon die 's middags scherpe schaduwen schildert. Drie weken waren we op ons Geheim Eiland waar de hemel en de de zee elkaar nu eens liefelijk omarmen

en dan weer met een tromba marina gevaarlijk zoenen.

Waar de mensen wikken maar de weergoden beschikken.

Een eiland van overvloed

in een land waar de mensen nog karakteristieke koppen hebben

voertuigen niet zomaar transportmiddelen zijn

en zelfs afval en graffiti poëtisch kunnen zijn ...

Je begrijpt het: mijn lijf is weer thuis maar met mijn hoofd verblijf ik nog in zuiderser streken ...

l' ora blu

2011-09-30T07:26:00.002+02:00

Dank voor alle lieve reacties op mijn vorige bericht! Mooi om over al die verlangens te lezen. Ik hoop dat er vele uitkomen.
Ik las even een kleine blogpauze in.
Genieten jullie van mooie, blauwe nazomeravonden en -ochtenden. Onverwachte cadeautjes in deze herfstmaanden. Geniet van de blauwe uren, de momenten dat de tijd even stil lijkt te staan. Wanneer de hectiek van de dag voorbij is maar de dingen nog niet in duisternis zijn verdwenen. Of van de wondere tijd wanneer de nacht bijna voorbij is en de ochtend nog niet aangebroken. Dat korte moment van stilte wanneer de nachtvogels plots zwijgen en de dagvogels nog even de adem inhouden. Van l' heure bleue wanneer alles, zoals Francoise Hardy zingt, mooier, zachter en glanzender wordt alsof gehuld in een sluier van dromen ...

Francoise Hardy - 1969 - l'ora blu

c'est l'heure que je préfère,

on l'appelle l'heure bleue

où tout devient plus beau, plus doux, plus lumineux

c'est comme un voile de rêve

qu'elle mettrait devant les yeux

cette heure bien trop brève

et qui s'appelle l'heure bleue

c'est une heure incertaine, c'est une heure entre deux

où le ciel n'est pas gris même quand le ciel pleut

je n'aime pas bien le jour:

le jour s'évanouit peu à peu

la nuit attend son tour

cela s'appelle l'heure bleue

le jour t'avait pris

et tu te promènes

dans le soir de Paris

l'heure bleue te ramène

c'est l'heure de l'attente quand on est amoureux

attendre celui qu'on aime, il n y a rien de mieux

quand on sait qu'il va venir

c'est le moment le plus heureux

et laissez-moi vous dire

que ça s'appelle l'heure bleue

oui laissez-moi vous dire

comme j'aime l'heure bleue

Ook in mijn blogpauze zullen mijn breipennetjes tikken - met heerlijk blauwe wol ...
Tot over een paar weken!

Het leven, tja het leven ... {Levensboekje - slot}

2011-09-27T21:41:00.000+02:00

Wat een heerlijk gevoel als weer iets afgewerkt is. Zeker als je met een vaag idee begin, dit idee beetje bij beetje groeit in je hoofd en je handen het stap voor stap omzetten in een resultaat.
Op de foto boven de voorpagina, geborduurd op een tekening van Rob Ryan.

Voor de kader gebruikte ik een goedkope ketting (zogenaamd met edelstenen?!) van Bijou Brigitte.
En dit zijn de volgende pagina's:

Een klein detail:

En tot slot de laatste pagina - ook met een tekening van Rob Ryan.

In het tasje het gedicht Lebensregel van Goethe:

Lebensregel
Willst du dir ein hübsch Leben zimmern,
Mußt dich um's Vergangne nicht bekümmern;
Das Wenigste muß dich verdrießen;
Mußt stets die Gegenwart genießen,
Besonders keinen Menschen hassen
Und die Zukunft Gott überlassen.

Als je met een levensboekje bezig bent, ga je automatisch ook nadenken over het leven & streven van mensen. Over de dromen en verlangens die je hebt als je jong bent en over de dromen en verlangens die je hebt als je ouder bent. Wat is er gerealiseerd en waar ben je blij om, waar heb je spijt van? Welke brandende wensen zijn er nog? Mijn schoonzus heeft heel veel gereisd maar in november, na haar zestigste verjaardag, zal ze eindelijk een vurig verlangen, een trektocht door Nepal, waarmaken. (Daarom natuurlijk de gebedsvlaggetjes om het boekje af te werken). De film Cherry Blossoms, door haar op rondreis gestuurd, vertelt over het onvervulde verlangen naar Japan van een oudere Duitse huisvrouw. Ik probeer te bedenken wat voor mij nog absoluut nodig zou zijn om mijn leven geslaagd te noemen. Zo gauw vind ik niets. Is dat saai? Ik ben benieuwd of jullie iets kunnen noemen ...

seizoen van rijpenende zon

2011-09-25T15:06:00.001+02:00

Season of mists and mellow fruitfulness!
Close bosom-friend of the maturing sun;

lees verder

Wat een godengeschenk, dit eerste hersfstweekend! Niet enkel voor ons, mensenkinderen, ook bloemen, planten en groenten lijken - zoals in Ode to Autumn van Keats - te denken dat warm days will never cease.
Zelfs onze paprikaplant doet wat hij hoort te doen. Maanden lang waren het enkel 'onze' naakstlakken die hun slijmerige buikjes volaten met de bloemen en planten maar nu staan er warempel kleine vruchtjes op de struik. Een grote oogst zal het wel niet worden. Om gedroogde paprikapuree te maken heb ik dus maar paprika's-in-de-aanbieding gekocht bij AH. Ik heb weliswaar het paprika-item ('de goulashsubsidie') van De slag om Brussel gezien, maar de centjes he ...

Gedroogde paprikapuree
(recept uit Smaakmakend)
Nodig

1,5 kg rode parika's in stukjes
1 rode peper instukjes
olijfolie
2,5 glazen rode wijn
1 glas water
zout
rozemarijn
glazen potjes met deksel

Bereiding
1) olijfolie in een ruime pan verwarmen, stukjes paprika en rode peper erdoor roeren en 10 minuten zachtjes laten bakken;
2) 2,5 glazen rode wijn en de rozemarijn toevoegen, alles aan de kook brengen en 30 minuten zachtjes laten stoven;

3) 1 glas water en een theelepel zout toevoegen en weer 30 minuten zachtjes laten stoven tot het grootste deel van het vocht is verdampt;
4) oven voorverwarmen op 60 °C - bij voorkeur luchtovenstand;
5) paprikamengsel door de passe-vite (roerzeef) draaien of pureren met de staafmixer of in de keukenmachine;

6) puree op een bakplaat uitsprijden en de bakplaat iets onder midden van de oven schuiven;
7) puree ongeveer 6 uur laten drogen - de ovendeur op een kier laten staan zodat het vocht kan verdampen; de puree 1 a 2 keer omdraaien zodat deze gelijkmatig droogt;

8) puree laten afkoelen en in de potjes scheppen.

De grote berg paprika's dikt in tot een klein bergje heel krachtige puree. De potjes blijven op een droge, koele plaats zo'n 5 maanden houdbaar. Na het openen moeten de potjes in de koelkast worden bewaard en is de inhoud beperkt houdbaar.
Het etiket kan je hier [KLIK] downloaden.

Nu ga ik nog even doen alsof het zomer is. Maar als de herststormen door de kale bomen razen, open ik een van mijn gouden potjes om een lepeltje vurige nazomerzon toe te voegen aan soepen, stoofschotels en sauzen ...

Bijna klaar ... {Levensboekje 3}

2011-09-23T13:28:00.000+02:00

He, he - het is weer weekend. Ik kan het levensboekje voor M afwerken. Het uitzoek- en borduurwerk is klaar. Nu nog de pagina's in elkaar zetten en de randen afwerken. 't Was leuk om alleen dingen uit voorraad te gebruiken. Maar mijn werkkamer ziet eruit alsof een insluiper alles overhoop heeft gehaald op zoek naar kostbaarheden die hem dichter moet brengen bij de tall and tan and young and lovely girl from Ipanema. Voor ik verder ga dus even alles opruimen.
De borduurzijde ...

... de bandjes ...

... de kraaltjes ...

... de lintjes ...

En het proeflapje op de bovenste foto zal ik maar weggooien.

In een volgend blog het eindresultaat ...

Fête des Vendanges

2011-09-18T14:13:00.002+02:00

Ondanks de slechte zomer is onze druivenoogst weer overvloedig. Vrijdag - een dag vol herfstige zonneschijn - hebben we van het plukken en jam maken een Fête des Vendanges gemaakt met onze buren. Bijna 15 kilo druiven plukten we en nog hangen er rijke trossen aan de struik.

Ja, wèl ging Irám met zijn rozen henen,

En Jamshyd's heil'ge beker is verdwenen,

Maar steeds nog geeft de druif haar purpren wijnen,

En ligt mijn tuin door 't zonlicht hel beschenen.

Uit de Rubayat van Omar Kayyam

In totaal maakten we zo'n 55 potten druiven-appeljam volgens het recept in dit blogbericht [KLIK]. Nadat de buren hun trotse trofeepotten hadden meegenomen, bleef er nog een rijke voorraad voor ons over - wij komen de winter wel door!

Een belangrijk ingrediënt voor de jam is prosecco. Het zou jammer zijn om de rest van de fles te laten verpieteren. En vooruit, waarom niet nog een fles geopend? Zo wordt het nog gezelliger ...

Wij plukken en ritsen druiven, snijden appels in stukjes, laten tijm en rozemarijn en jeneverbessen zachtjes trekken in prosecco, roeren door de passe-vite en in de pannen

terwijl de bijen zoemen en de Atalanta's fladderen tussen de zoetgeurende klimopbloemen.

En zelfs de lieveheersbeestjes komen geïnteresseerd kijken ...

In mijn hoofd zoemt een gedicht dat ik ooit in een folder van De Atalanta Pers las (de naam van de dichter ben ik vergeten).

Net zoals de Atalanta
zich ziet in de rups die was
die kronkelende veelvraat
zo slecht zie ik de kwanta
waar mijn denken uit bestaat
en begrijp dat van zo pas
zelfs nog wat minder

maar toch vliegt de vlinder
hoog boven het gras
Vlieg maar lief klein beest,
vlieg maar
en leg je eitjes daar
waar je als kind bent geweest.

Een mooie maand, september ...

[Ik heb van de etiketten een pdf-je gemaakt dat je hier [KLIK] kan downloaden. Uitprinten op etiketpapier en datum met een pen toevoegen.]

De prins op het witte paard - {levensboekje 2}

2011-09-13T18:19:00.001+02:00

Er zijn inmiddels al 4 pagina's klaar van het levensboekje. Nog 4 te gaan. Liefst was ik de hele dag bezig met het uitzoeken en printen van plaatjes (zie de tutorial in de rechterkolom) en het borduren van kleine details. Maar er blijkt nog zoiets te zijn als 'echt' werk dat de aandacht vraagt ...

De uitdaging is om enkel restjes uit mijn (eindeloze!!) voorraden te gebruiken. Zoals zoetwaterpareltjes,

lintjes, kraaltjes, een restje 'wereldkaartstof' van het bruiloftboekje voor mijn Verre Zoon of een stukje gordijnstof.

De illustratie voor de bladzijde over 'de prins op het witte paard' is van Anna Silivonchik.

Ik vond het (in mijn naïviteit?) een leuk ontwerp maar meneer 'l heure bleue maakte er rare opmerkingen bij ;). Honi soit qui mal y pense - schande over wie er slecht van denkt. Toch?

Geboren uit zonnegloren - {levensboekje 1}

2011-09-11T13:55:00.001+02:00

Een mens moet zijn/haar zegeningen tellen. Zo prijs ik mij gelukkig met mijn schoonzus M. Ik heb al heel wat schoonzussen zien komen & gaan - zo gaat dat tegenwoordig nietwaar ;) - maar M is al meer dan 25 jaar een lieve en gastvrije steunpilaar in de familie. Je zou het niet zeggen, ze ziet er nog ondeugend jong uit, maar in oktober wordt ze (tot haar eigen ontzetting) zestig jaar. Ik vind dat ze een bijzonder cadeau verdient en ben dit weekend begonnen aan een stoffen mixed-media-'levensboekje'.
M is een zeemeisje, voor de pagina over haar geboorte gebruikte ik de beginregels van Iris, een gedicht van Jacques Perk. De inspiratie voor de geborduurde Geboorte van Venus van Botticelli vond ik hier.
'k Ben blij met mijn zelfbordurend Berninaatje, hoewel ik mijn kop er wel moet bijhouden bij het programmeren van de letters. En dat is niet zo eenvoudig want maandag ben ik op mijn kop gevallen. Mijn kin heeft alle kleuren van de regenboog maar toch vooral dezelfde kleur als mijn levensboekje ...

Regenboog boven Utrecht - 4 september 2011

Een dag vol (Europese) muziek

2011-09-04T19:10:00.001+02:00

Het lijkt bon ton om schamper te doen over Europa. Terwijl Europa toch in onze genen zit. Europese musici, schilders, wetenschappers, schrijvers en architecten waren al in de Middeleeuwen en Renaissance verbazend mobiel.
Eeuwen voor het Europese Songfestival, trokken troubadours en minstrelen met hun liederen langs Europese hoven. De Vlaamse Primitieven beïnvloedden Ghirlandaio en Botticelli. Frankische monniken bouwden de eerste, houten kerk op de plaats waar nu de Dom van Utrecht staat.
Dit bedacht ik vanochtend terwijl Paul van Nevel in het Utrechtse academiegebouw vertelde hoe Josquin Desprez en Guillaume Dufay de glooiende heuvels van Picardië omzetten in de polyfone muziek die zo geliefd was in Italië.
En dit bedacht ik deze middag toen Arie Abbeness, 26 jaar stadsbeiaardier van Utrecht, tijdens zijn laatste beiaardconcert La Sonnerie van de Franse componist Marin Marais speelde en

na huldiging door de burgemeester, de sleutels van de Domtoren overhandigde aan Malgosia Fiebig, zijn Poolse opvolgster.

En ik zal er ook vanavond aan denken tijdens het optreden van 'l Arpeggiata, het slotevenement van het Festival Oude muziek - een tiendaags festijn van Europese muziek.

Paddenstoelen met witte stippen

2011-09-03T18:34:00.001+02:00

Genieten jullie ook zo intens van dit mooie zomerweer (eindelijk!)? Van de blauwe lucht, warme zon op je blote huid, volle terrassen, ijsjes etende opa's en glimlachende fietsers?
Kon dit nog maar eindeloos duren. Maar de kalender moppert onverbiddelijk: 'Het is september!". Geen wonder dat er in mijn tuin paddenstoelen-met-witte-stippen groeien. Maar hoe dit hertje in mijn stadstuin terecht is gekomen, is mij een raadsel.

[Tutorial papieren hertje en paddenstoelen: My Fantastic toys]

Geniet morgen van een mooie nazomerzondag!

Nieuwe vriendschappen & oude media

2011-08-30T14:18:00.000+02:00

Illustraties: Moma propaganda

In de blogwereld maak je nieuwe virtuele vrienden maar het blijft toch prettig om elkaar 'in het echt' te ontmoeten. En een handgeschreven enveloppe op je deurmat is nog leuker dan een reactie op je blogbericht.
In de afgelopen periode had ik tweemaal zo'n klein geluksmoment.
Cri-cricurieux startte in het voorjaar een filmtour met de film Cherry Blossoms. Ik was de laatste in de rij en kreeg de dvd net voor mijn vakantie toegestuurd van Hilde van Door het oog van. Het is toch pure verrukking zo'n enveloppe met zorgzaam uitgezochte postzegels uit de brievenbus te halen?

En dan in de enveloppe een lieve boodschap en een mooie zelfgemaakte zijden vogel te vinden?

Vorig weekend kwam de volgende verrassing. Mamarina zou om het eenjarig bestaan van haar blog te vieren een kaartje sturen naar trouwe bloglezers. Nou, het was wel wat meer dan een kaartje!

In de enveloppe zat een heel feestpakket!

Soms denk je wel eens: 'zou ik nog wel blijven bloggen?' Maar met zo'n liever verrassingen en steeds weer aardige reacties bij je berichten, ga je opgewekt weer verder. Dat doet mij denken aan die arme web-loggers (zij noemde het al weg-loggers), die nog steeds wachten tot het migreren voorbij is. Ik hoop echt dat ze snel weer bij hun blog kunnen ...

Een dwingende gedachte op grote hoogte ...

2011-08-26T13:42:00.001+02:00

Sommige mensen krijgen op grote hoogte vast heel verheven gedachten. Ze filosoferen over de zin van het bestaan, mijmeren over het kleinste Sierpińskigetal of denken na over verdwijnpunten in het werk van Piero de la Francesca. In het vliegtuig, hoog boven de Atlantische oceaan, kwam in mijn hoofd echter de dwingende gedachte dat ik een armband moest punikken. Geen idee waar die gedachte vandaan kwam - ik had tot nu toe slechts een paar keer zo'n doelloze wollen worm gepunnikt.
Thuis begon ik meteen gehoorzaam aan een armband naar een voorbeeld dat ik bij Where is the Wonderland? vond. Alsof het zo moest zijn - bestaat het toeval? - kreeg ik van mijn dochter als reissouvenir uit Bretagne een lief tricotindoosje.

Mijn duifjes, haal jullie punnikklosjes boven! Het is zo'n meditatieve bezigheid. Altijd dezelfde steek en wat een verrukking als het staartje uit het klosje verschijnt! Een armbandje is makkelijk gemaakt met een stuk gepunnikt 'touw', een eindje elastische draad, twee grote en een aantal kleine kraaltjes.

Ik maakte een 'sjieke' variant met drie draden: een dunne met 100 zoetwaterpareltjes en 2 verschillende tinten rode DMC 8. Een stuk pijpenrager zorgt voor de stevigheid.

Nog een mooie jurk en ik ben klaar voor Rosas & Graindelavoix, het openingsevenement van het Festival Oude Muziek vanavond ...

Een eerste zweem septemberlucht

2011-08-23T23:25:00.001+02:00

Zomer 2011 zal niet met een gouden pennetje in de weeranalen worden geschreven. Gisteren, wandelend over het Lange Voorhout voelde ik een eerste zweem septemberlucht. Vandaag 's ochtends herfstige regen uit donkere wolken en 's middags een blauwe hemel met een aarzelend zomerzonnetje. De nazomer is begonnen en de hoop op een uitbundige zomer vervlogen.

Maar je hoeft geen dichter te zijn om toch te genieten van de laatste rozen en de eerste druiven ....

NAZOMER. 
Die het rozenbed beschouwt,
Wordt geneigd tot treuren;
Maar de boomgaard blinkt van goud,.
En de druiven kleuren.
Ook de roode lijsterbes
Gloeit zoo schoon als immer…
Vogels! volgt mijn wijze les:
Plukt haar nu — of nimmer. 
(...)
Nicolaas Beets

(Het hele gedicht hier: [KLIK]

Na het stenen en koperen nu het lederen tijdperk ...

2011-08-21T12:45:00.000+02:00

Ik ben een specialist in Tweelingen: man, zoon, dochter, moeder, broer, nichtjes, neefjes, vrienden ... allemaal tweelingen. Een normaal mens hobbelt bij een tweeling altijd hopeloos achter de feiten aan. Denk je een passend cadeau te hebben gekocht, blijkt de de volatiele tweeling alweer geinteresseerd in iets totaal anders.
Het stenen (mozaiek) en koperen (steampunk) tijdperk van mijn Verre Zoon lijken alweer voorbij, zijn passie gaat nu uit naar stoer leder. En natuurlijk gaat een tweeling niet maandenlang naar een cursus, die surft gewoon snel naar You Tube of Instructables om te leren welk leer geschikt is, welke instrumenten nodig zijn, hoe je hard leer soepel maakt en buigt, naden stikt en versieringen oppuncht.
Het eerste resultaat: een schitterende tas voor zijn laptop en werkpapieren.

Met een voorvak en verschillende binnenvakken:

En natuurlijk een apart buitenvak voor de coffee-to-go - handig op de motor.

De achterkant is versierd met de Californische beer.

Het koperen handvat is een knipoog naar het koperen tijdperk.

Vorige week was J hier, op weg van California naar Afrika waar hij drie maanden zal verblijven. In zijn koffers de meest noodzakelijke dingen zoals computers en een pastamachine (!). Maar ook een verlaat maar custom made verjaardagsgeschenk voor zijn zusje:

Ik ben benieuwd welk tijdperk de periode in Zomba, Malawi zal blijken te zijn ...
(Dit was het laatste bericht van de mijn-kind-schoon-kind-trilogie)

Steampunk

2011-08-03T22:06:00.001+02:00

Dankjewel voor alle positieve reacties op mijn vorige bericht. Zo is thuiskomen, zelfs uit een paradijs, wel leuk! Ik vertel in deze en de volgende blog nog even verder over de creaties van mijn zoon. J daalt op werkdagen af van zijn berg om als onderzoeker te werken in de vallei - Silicon Valley - thuishaven van hoogtechnologische bedrijven als Facebook, Apple, eBay, Google, Intel. Overdag maakt hij de ingewikkeldste berekeningen met supercomputers maar in zijn vrije tijd knutselt hij aan zijn steampunkcomputer. Steampunk combineert moderne technologie met negentiende-eeuws Victoriaans design. De steampunkcomputer van J heeft een monitor met zwierige krullen en een processor met koperen raderen,

steunend op leeuwenpootjes.

De muis en usbstick zijn zeer robuust:

Een steampunkcomputer moet wel echt werken. Het keyboard is nog niet helemaal af: de toetsten van de Underwoodtikmachine moeten nog elektronisch verbonden worden met de computer.

Ik weet niet of J zijn ingewikkelde werkcodes op zijn steampunkcomputer kan laten draaien maar ik denk wel dat Jules Verne er interessante boeken op had kunnen schrijven ...
Volgende keer iets helemaal anders, maar ook mooi - come and see my next blog post ...

Bomen, kippen en leeuwen in het paradijs

2011-07-31T14:04:00.000+02:00

En? Is het woord 'uitlandig' al ingeslopen in jouw woordenschat? Nog een Surinaams-Nederlandse woord: 'uitstedig'. Ook mooi.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blogbericht schreef. Onder andere omdat ik uitlandig (en dus ook uitstedig) was. Dit keer bij mijn Verre Zoon, in het mooie Californië. Er is geen romantischer plek te bedenken dan zijn houten huis boven op Kings Mountain. Als je 's ochtends wakker wordt ben je omringd door redwoods badend in een gouden licht.

Het kan koud zijn als de zeemist opstijgt uit de baai. Dan zit je op Kings Montain boven de wolken, maar op heldere dagen heb je een schitterend zicht op de Pacific.

Maar of het koud of warm is maakt niets uit: J, mijn creatieve zoon, maakte een ingenieuze tafel met twee vuren: eentje bovenop om te barbecueën en eentje onder het zelf gemozaiëkte blad om de benen te warmen. Een 'brokaten' gordijn zorgt dat de warmte niet ontsnapt.

In de mozaiëk zitten allerlei 'exotische' dingetjes uit Europa verwerkt zoals euro's en wikkels van de Torroni baci die we elk jaar uit Napels meebrengen.

Terwijl de zon roodgloeiend ondergaat boven de Pacific eten we - met warme benen - de Beer in the Butt Chicken die J in zijn smoker klaarmaakt. De kip wordt gerookt met een blik bier in de buik. No kidding: een supersavoureuze kip om nog lang over na te dromen.

Als je stil bent, hoor je 's avonds het geritsels van herten (of coyote's). De familie wasbeer die onder de porch leeft hebben we dit jaar niet gezien. Misschien wel omdat er mountain lions gesignaleerd werden in de omgeving. Reden genoeg voor ons om geen avondwandelingen te maken.

Maar ja, elk paradijs heeft zijn slang ... of mountain lion ...

Soms te mooi

2011-06-28T17:20:00.003+02:00

Rob Ryan

Sommige zakdoeken zijn toch echt te mooi voor zoiets 'vulgairs' als je neus snuiten. Zoals in het gedicht van Christian Morgenstern waarin Palmström tijdens een wandeling zijn neus wil snuiten en zijn zakdoek al openvouwt maar - uit eerbied voor de schoonheid & reinheid van zijn zakdoek - dat toch maar niet doet en 'ongesnoten' verder gaat.

Palmström steht an einem Teiche 
und entfaltet gross ein rotes Taschentuch:
Auf dem Tuch ist eine Eiche 
dargestellt sowie ein Mensch mit einem Buch.
 

Palmström wagt nicht, sich hineinzuschneuzen.
Er gehört zu jenen Käuzen,
die oft unvermittelt-nackt 
Ehrfurcht vor dem Schönen packt.
 

Zärtlich faltet er zusammen,
was er eben erst entbreitet.
Und kein Fühlender wird ihn verdammen,
weil er ungeschneuzt entschreitet.

Dan moet je maar andere dingen verzinnen. Bijvoorbeeld zakdoekpoppen maken naar de instructies van deze vriendelijke meneer ('Luigi, maestro of napkin folding'): {KLIK}. Er komt de laatste tijd niet veel creatiefs uit mijn handen maar ik kan geen zakdoek zien liggen of ik moet hem veranderen in ...
... een elegante dame

... Babar

... een tuinvrouwtje

Ik hoop dat deze bevlieging voorbij is als ik in het najaar zakdoeken 'echt' zal moeten gebruiken.

Een tuin, een tuintje en een engel ...

2011-06-26T23:13:00.000+02:00

Dezer dagen regent het country fairs en landgoeddagen. Wij gingen natuurlijk naar de leukste ;) - naar de tuindagen op Landgoed Vollenhoven (nog steeds in handen van een familie).

Natuurlijk hebben zo'n evenementen een hoog 'gewone-mensen-die-zich-laven-aan-de-hoger-klasse-gehalte': even proeven aan de glamour van Brideshead revisited of Downtown Abbey. Maar leuk is het wel! Het allermooiste van Landgoed Vollenhoven is de moestuin met de schitternde kassen. Zoals mensen in voorbije eeuwen exotische dieren leerden kennen in de dierentuin, leren mensen uit de 21e eeuw hier hoe groeiende groenten er uitzien voor ze netjes gestapeld in de supermarkt liggen: komkommer, tomaten, pastinaak, kardoen, pompoen, courgette, artisjok, boontjes enz... En wat een genot om te zien hoe varkens zich vrij en onbekommerd wentelen in de warme modder ...

Toch was ik niet jaloers op de eigenaars, ik ben best blij met ons eigen, kleine VollenHof. Onze vierkantemetertuin bloeit welig. En de koffie met zelfgemaakte Canelés Bordelais in onze eigen tuin smaakte lekker na de prosecco met tapas in de Orangerie van Landgoed Vollenhoven.

Ik ben wel jaloers op de mensen die een kaartje wisten te bemachtigen voor het slotconcert van het Holland Festival vanavond in Carré: het eerste, en waarschijnlijk enige, optreden van Fairuz,

'de engel van Libanon', de bekendste en populairste zangeres uit de Arabische wereld (na Oum Kalthum waar ik hier al over schreef). Geboren als een Maronitische Christen, na haar huwelijk bekeerd tot het Grieks-orthodoxe geloof en aanbeden door miljoenen moslims belichaamt Fairuz de dromen en het verlangen van de Arabisch wereld. Veel radiostations beginnen elke ochtend met een lied van Fairuz. Ik eindig deze dag met haar muziek - niet live, wel op op You Tube...

Midzomer - zomernachtdonker is gesmolten licht

2011-06-24T14:19:00.000+02:00

Midsummer - James Guthrie (1892)

Vandaag is het Sint-Jan, midzomer, de langste dag van het jaar. Geniet van de klaprozen (goudgele aren zijn er nauwelijks nog) en wees vanavond - in het zomernachtdonker van gesmolten licht - niet bang voor kabouters en trollen die over je grasveld rollen ...

Midsummer Eve - E.R. Hughes (1908)

Zomers

Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.

Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen 's nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.

Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.

Kees Stip
Uit: Au! de rozen bloeien. Sonnetten van bedreigd geluk.

Vanavond, tijdens het blauwe uur, voor de korte nacht valt, drink ik samen met M. koele rose in onze midzomernachtstadstuin, ons eigen paradijsje ...

Uitlandig {2} - Suriname

2011-06-14T20:29:00.000+02:00

Een week na mijn terugkeer uit Barcelona was ik alweer uitlandig en landde ik op een tropische middag tijdens de Grote Regentijd op de 'internationale' vlieghaven Suriname. Ons vliegtuig was het enige toestel op het tarmac - een lap beton omzoomd door het regenwoud.
Het was geen pretreisje, ik had afspraken van 's ochtends tot 's avonds, maar er waren veel prettige momenten. Zo was het geweldig om overal enthousiasme te voelen op het Kinderboekenfestival dat duizenden bezoekers trekt.

Boeken zijn schaars en kostbaar in Suriname, wat bij ons gedumpt wordt is daar begeerlijk bezit.

Op inventieve manier wordt aan leesbevordering gedaan,

bijvoorbeeld met verteltassen en fabeldieren uit natuurlijk materiaal.

Zie je de geruite bloesjes van de kinderen? Alle lagereschoolkinderen in heel Suriname dragen dezelfde groen-wit geruite bloesjes, alle scholieren in het voortgezet onderwijs lichtblauwe hemden.
Dat je in een cultuur van schaarste inventief moet zijn, blijkt ook bij de reclameborden. Papier en drukken is duur, reclameborden worden dus - vaak heel kunstvol - op de muur geschilderd.

Eenvoudiger kan ook:

Hier schreef ik al over de prachtige kathedraal van Paramaribo, en van de grootste houten (cederhout!) bouwwerken ter wereld die een paar maanden geleden na 22 jaar (!!!) restauratie weer werd geopend. Eindelijk kon ik deze nu van binnen bewonderen - adembenemend mooi!

En natuurlijk kocht ik op een hete middag schaafijs bij het stalletje in de Domineestraat. 't Was moeilijk kiezen met zoveel aanlokkelijke smaken: mope, guave, tamarinde, zuurzak, markoesa ...

En om de cirkel rond te maken: Barcelona was ook zeer aanwezig op 28 mei. Heel Suriname zat gekluisterd aan de televisie - zoals hier in café 't Vat - om de finale van de UEFA-Champions League Finale te volgen. En bij elke doelpunt van Barça werd hevig gejuicht. Na de match reden auto's met rood-blauwe vlaggen toeterend door de tropische nacht ...

De relatie Nederland-Suriname is moeizaam maar beide landen zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar. Hoe kan het ook anders: de ene helft van de bevolking woont aan de ene kant van de oceaan en de andere helft aan de andere kant. De telefoon- en vliegmaatschappijen varen er wel bij ...

Uitlandig {1} - Spanje

2011-06-11T19:54:00.000+02:00

'Uitlandig', in de betekenis 'in het buitenland', vind ik zo'n mooi en treffend Surinaams-Nederlands woord. Ik probeer het in onze contreien te introduceren. Helpen jullie mij daar een beetje bij?
Ik was zelf de laatste tijd veel uitlandig en wil een paar impressies daarvan met jullie delen. Om te beginnen Spanje. Meneer 'l Heure Bleue 'moest' een maand in Barcelona zijn. En vermits een Goede Vrouw haar man volgt, bezocht ik hem een paar dagen. Omdat we dan toch al in Spanje waren, reisden we ook maar naar Madrid om haar te bezoeken. En vooruit, als je in Madrid bent kan je eigenlijk ook wel even naar Toledo. Een beetje veel allemaal voor 5 dagen - we leken wel Amerikaanse Europagangers. Maar ik heb genoten van elke minuut ervan. Van heerlijk eten, natuurlijk.

Maar zeker ook van de Kunst. Hier liet ik al Las Meninas van Diego Velásquez zien en de vele kunstenaars die zich door dit kunstwerk lieten inspireren, zoals Picasso. Als je dan in het Picassomuseum zalen vol schilderijen met zijn interpretatie van Las Meninas ziet, ben je zwaar onder de indruk. (En helemaal verrukt als je klassen kleine kindertjes, braafjes op de grond gezeten, aan de lippen van een enthousiast vertellende kunstjuf ziet hangen - leve de cultuursubsidies!).

Maar helemaal stil werd ik toen ik voor de échte Las Meninas van Velásquez in het Prado stond.

Ik was zo in de ban van het schilderij dat ik overal Infanta Margarita María en haar gezelschapsdames zag: op straat en in winkels, op affiches, kalenders en bekers.

Maar ik heb ook mijn handwerkhart kunnen ophalen. Vooral bij Pontejos in hartje Madrid. Stel je voor, een handwerktempel met meerdere verdiepingen waar je bij sommige afdelingen een nummertje moet trekken vanwege de drukte.

Ik zou nog veel kunnen vertellen, over de boekenstalletjes bij het Bon Retiro Park ...

of de oude kerken, moskeeën synagogen, getuigen van La Convivencia, de godsdienstige tolerantie en coëxistentie van Christelijke, Joodse en Moorse culturen in het oude Toledo.

Maar ik stop nu maar want de vertelde tijd begint de beleefde tijd al aardig te benaderen ...

Zomerfeest!

2011-06-05T22:59:00.000+02:00

Tussen begin juni en begin juli zijn er 11 jarigen in onze familie. Redenen genoeg voor een zomerfeest, dunkt mij. De dag begon niet erg zomers vanochtend maar ik weigerde een Plan B - Binnenfeest in plaats van Buitenfeest - te overwegen en mailde de gasten met de dringende vraag auto's vol zon uit het Zuiden mee te brengen. En dat hebben ze gedaan ...

We hadden zon bij de koude erwtensoep (bijdrage van een van mijn schoonzussen),

bij het hoofdgerecht (door mijnheer & mevrouw 'l Heure Bleue gekookt, gebraden en gestoofd) ...

en bij de verrukkulukke (zelfgemaakt door moi) chocolade-mango-verjaardagstaart (recept: hier) en aardbeien-met-munt van mijn dochter

Deze week nog de verjaardag van mijn dochter-aan-zee en meneer 'l Heure Bleue (mijn Verre Zoon en ikzelf zijn later deze maand jarig) en dan ga ik - misschien wel met een glas prosecco in de hand - langs jullie blogs zwerven ...

Teveel ballen en teveel kabeltjes ...

2011-06-02T14:19:00.000+02:00

Bron: [KLIK]

Soms is het even allemaal teveel - moet je teveel ballen in de lucht houden. Dan kan je best een paar kabeltjes lostrekken om kortsluiting te vermijden. Precies een maand geleden trok ik - zonder waarschuwing - de stekker uit de blogwereld om mij volledig & uitsluitend aan het Echte Leven te wijden.

Pyramid Telephone Switchboard, 1882

Maar nu sluip ik de Digitale Wereld weer voorzichtigjes binnen. Ik zie dat mijn blogreader overloopt met berichten. Eerst zondag nog een Zomerfeest met meer dan twintig familieleden in mijn kleine tuintje (duim voor mooi weer!!!) en dan is 'l Heure Bleue hoop ik weer up and running - o.a. met verhalen uit Verre Streken ...
Ik wens iedereen alvast een mooi Hemelvaartsweekend!

De raid van de Wilde Dames ...

2011-05-02T21:28:00.001+02:00

ANP - De Wilde Dames die al enige tijd het land onveilig maken, hebben nu ook een raid op Utrecht uitgevoerd! Niet met geweren zoals Calamity Jane maar met puntige breinaalden. Ze rukten op tot in het hart van de stad. Niets was veilig voor hun Wild Breien: palen en relingen werden meedogenloos ingepakt. Bij daglicht geniet de Utrechtse bevolking van de fleurige breisels maar als de nacht valt vragen ze zich - bibberend van angst in hun bed - af wanneer het trotse symbool van hun stad, de Domtoren, het zal moeten ontgelden. De politie houdt preventief de wolverkoop nauwkeurig in de gaten. Alle verloven zijn ingetrokken en een crisiscentrum is ingericht. Wij houden u op de hoogte!

Brei je eigen Koninklijke Bruiloft

2011-04-28T22:51:00.001+02:00

Ik ben noch royalist noch republikein. Ik koop geen bordjes, T-shirts, potloodetuis, koekjestrommels, lepeltjes, kalenders, sleutelhangers, kussenslopen, bekers, tassen, magneetjes, oorhangers, theezakjes, tuinkabouters, koelkast, bier, braakzakjes, munten, ondergoed, bedovertrekken, nagelstickers, cereals, pizza's, condooms, karaffen of theedoeken met de portretten van Prince William en burgermeisje Kate Middelton. Maar morgen ga ik toch even kijken naar Het Huwelijk. Koningen & koninginnen, prinsen & prinsessen, je weet dat het gewone mensen zijn met gewone mensenwensen & mensenstreken maar toch ... het blijven een beetje personages uit een sprookje.

Vorige week zag ik het boekje Knit your own Royal Wedding liggen bij Waterstone's in Brussel. Geamuseerd bestudeerde ik de Woolly Windsors: Prins William en Kate, Prins Charles, Camilla Parker Bowles, Prins Harry, William, de Aartsbisschop van Canterbury, koningin Elisabeth, Prins Philip en natuurlijk de corgis. In het boekje zat zelfs een kartonnen balkonfacade. Ik wilde het boekje terugleggen maar was zo gefascineerd door alle grappige details dat ik het toch maar kocht. Zoveel figuurtjes en zoveel outfits in een boekje, die komen vast nog eens van pas. Gisteren stuurde zij mij bovenstaande video vanuit Madrid en vandaag zag ik het boekje in de etalage van de Engelse boekenwinkel in Den Haag. Het werk van Fiona Goble is niet onopgemerkt gebleven ...

Het boekje bleek een groot succes, met de figuurtjes is zelfs al een animatiefilm gemaakt:

Een dolle boel. Hier kan de echte Royal Wedding vast niet tegenop!

Paardenbloemenstroop

2011-04-25T21:30:00.003+02:00

Ineens zijn alle weiden en beemden geelgestipt met paardenbloemen. Je kan denken: 'o! wat mooi!' maar ook: 'o! wat lekker en gezond!". Ik dacht het laatste en plukte een 200-tal bloemetjes om Löwenzahnhonig te maken geïnspireerd door het recept dat ik hier: [KLIK] vond. Het resultaat is lekker maar lijkt meer op stroop dan op honing ...
Paardenbloemenstroop
Nodig

3 handenvol paardenbloemen zonder steeltjes (ongeveer 200 bloemetjes) - pluk ze wel op een plek ver van auto's en waar geen gif gesproeid werd
1 biologische citroen
1 liter water
1 kg rietsuiker

Bereiding
1) was de paardenbloemen niet anders verlies je een deel van het aroma. Schud ze wel uit om miertjes, slakjes enz. te verwijderen.

2) doe de paardenbloemen in een kom samen met 1 liter koud water en laat dit mengsel 2 uren trekken;

3) doe het mengsel in een pan en breng het even aan de kook. Laat afkoelen en vervolgens een nachtje trekken;

4) Filter het mengsel door een gaasdoek en wring de bloemen goed uit;

5) meet het paardenbloemensap af, giet het in een pan en voeg 1 kilo rietsuiker en de rasp van een halve à hele citroen per liter sap toe. Breng het mengsel even aan de kook en laat het vervolgens een aantal uren op een klein vuurtje pruttelen tot het de viscositeit van honing heeft. Om dat te beoordelen laat je een druppeltje stollen op een bordje. Ik liet het mengsel 3 uren pruttelen en kreeg een zeer stevig stroop. Het kan dus minder lang opstaan.

6) Giet het mengsel in schone bokalen.
Lekker op boterhammen en pannenkoeken of in de joghurt.

Paardenbloemenstroop is calorierijk maar heeft toch ook helende krachten. Paardenbloemen werken zuiverend, ze regelen de spijsvertering, werken urineafdrijvend en zijn aangewezen bij gal-, nier- of leverproblemen. De Pruisische koning Frederik de Grote dronk elke dag paardenbloemensap tegen nierpijn. Paardenbloemensap met paardenbloemenstroop is vast lekkerder dan zonder stroop ...
Zelfs als je de paardenbloemenstroop niet zou maken, kijk je nu misschien met een andere blik naar de nederige pisbloem ...
En als voedsel voor de ziel, een gedicht van Anton van Wilderode - uit de tijd dat de paardenbloem nog geen 'n' had.

PAARDEBLOEM
Mijn goud van deze morgen was
een paardebloem, op groener gras

Dan ik tevoren ergens zag.
zijn geel gaf klaarte aan mijn dag

Die als met aarzeling begon
over het gaas van het gazon.

Ik bleef uurlang, nadat ik van
hier naar mijn werk liep, in zijn ban.

Maar toen ik in de schemering
op huis aan door het grasland ging

zag ik tot mijn verbazing dat
hij plots onder een pluisbol zat

van ragfijn haar en iele twijn,
bijna schetsmatig. Ik blies zijn

veerlichte zaadjes op de wind
gelijk ik vroeger deed als kind,

want op het eind waait alles on-
barmhartig weg wat men ooit won.

Nog meer paardenbloemen:

paardenbloemenjam

paardenbloemenkrans

Zalig Pasen!

2011-04-23T16:56:00.001+02:00

Ja hoor! Ook de paashazen van tegenwoordig zijn brutaaltjes. Ik betrapte er vandaag eentje in flagrante delicto - op heterdaad - in mijn vierkantemetertuintje. Hij had mooie paaseieren tussen de opschietende raapstelen en lekkere paaseieren (van Callebautchocolade!!!!) tussen de ontluikende radijzen gelegd.
Uiteraard worden ze in dank aanvaard - de chocoladen eieren zullen morgen na het paasontbijt wel spoorloos verdwenen zijn. Ik hoop dat de paashaas of de paasklokken ook bij jullie langs komen. Ik wens iedereen alvast een Zalig Pasen!

Ook over Pasen:

Paaseierdopjetutorial

Gedroogdebloemenalfabet

2011-04-22T20:40:00.000+02:00

Ter ere van de Dag van de Aarde (vandaag, 22 april) een Gedroogdebloemenalfabet - POLLINATE - gemaakt van gedroogde bloemen door Anna Garforth. Ik vond haar via Anthology.
De Britse Anna Garfoth maakt ook Mossengerart, urban art met teksten en gedichten van mos op muren. Een fraai soort graffitti! Het is een ook een vorm van guerilla tuinieren, de stad groener maken door stiekem te planten of te zaaien op openbare plekken of braakliggende gronden.
Mos is een beschermde plantensoort, het kan geen kwaad de natuur een handje te helpen, dunkt me. Als je zelf aan de slag zou willen gaan - je hoeft er geen tuinguerillero/a voor te zijn - hier [KLIK] vind je allerlei recepten om mos te maken.

Todo-togo-notebook

2011-04-19T08:11:00.000+02:00

Ik ben een pathologische toedoelijstjesmaker. Lijstjes wie te bellen/mailen/schrijven thuis en op het werk. Lijstjes met boodschappen. Lijstjes met geplande activiteiten. Lijstjes met cadeaus die ik moet kopen. Lijstjes met dingen te doen in het huis. Lijstjes met dit en lijstjes met dat - meestal op rondslingerende stukjes papier geschreven. Allemaal om maar niets te vergeten en om leven & tijd te bedwingen en te ordenen.
Op een ochtend toen ik met mijn dagelijks slaatje-voor-de-lunch in de AH-to-go-bruine-zak het station uitliep, kreeg ik een ingeving. Een Todo-togo notitieboekje met een blaadje voor elke dag van de maand! Wat een rust om 's ochtends in de trein mijn lijstje-van-de-dag in alle rust te kunnen noteren in een boekje (dat in mijn handtas/sacoche past) en niet op een papiertje dat ik vervolgens ergens verlies ...
Als je googled op 'eenvoudig boekje vouwen' vind je heel wat manieren om van 1 A4-tje een boekje van 16 pagina's te maken. Een eenvoudig rekensommetje leert dat als je 2 A4-tjes - of 2 AH-to-go-bruine-zakken - gebruikt je 32 pagina's krijgt. Dus: 1 titelpagina's en 31 pagina's voor 31 dagen!

Todo-togo-notitieboekje

Nodig

2 AH-to-go-bruine-zakken
schaar

facultatief

vouwbeen
correctievloeistof
nietjesmachine of naaimachine of naald & draad
letterstempels en cijferstempels

Werkwijze

Begin met elke zak apart.

1. Knip 2 zakken open 2. neem het tekenschema over 3. knip 2 rechthoeken uit (44 cm x 26 cm) 4. vouw horizontaal op de getekende lijn 5. vouw verticaal op de getekende lijn 6. vouw nogmaals verticaal op de getekende lijn 7. vouw helemaal open 8. vouw nu verticaal en knip tot in de helft in zoals op de foto

Ga verder met de 2 zakken samen.

9. leg de 2 rechthoeken op elkaar. neem de twee uiteinden vast en duw ze naar elkaar tot er een boekje ontstaat 2.niet of naai de rugkant 3. knip de overige drie kanten open 4. verander de 'g' met correctievloeistof tot een 'd'. stempel of schrijf de naam van de maand en eventueel de nummers van de bladzijden.

(Ik weet niet of mijn uitleg duidelijk is - zo niet zoek je maar op Internet! Het beschrijven van de stappen duurt alleszins langer dan het maken van het boekje - dat kost maar een paar minuutjes. )
Mijn aprilboekje is al aardig vol. Mijn meiboekje ligt al klaar. Een bloemig geval ter ere van de jubelende lente. (De aandachtige lezer herkent misschien het stofje van mijn herhaalde babybloesjespogingen.)

Voor een beetje trendsetter moge het duidelijk zijn: Moleskine is uit, de AH-togo-bruine zak is in!
(Heeft de Brasschaatse AH deze zakken ook????)

365 dagen later

2011-04-16T21:05:00.000+02:00

April 2010 was een dramatische maand. Op 16 april was een groot deel van het Europese luchtverkeer gesloten door vulkaanuitbarstingen onder de IJslandse gletsjer Eyjafjallajökull. Maar veel belangrijker voor ons was dat op die dag Elena geboren moest worden - zeven weken te vroeg omdat haar MaMa acute zwangerschapsvergiftiging had. Vandaag was het feest - we hebben champagne gedronken op de jarige Elena, een klein maar kerngezond, blozend en lachend meisje ....
Bij zo'n gebeurtenis hoort een bijzondere slinger - gemaakt met jute die nog over was van de jute bruiloft van J&A vorig jaar. De foto is niet erg duidelijk maar voor de letters gebruikte ik liberty- en libertyachtige stoffen.

Elena kan wel een speelgoedwinkel beginnen met de cadeautjes die ze op haar eerste partijtje kreeg. Ik hoop dat ze blij is met de slaappop die ik naaide van een oude pyama van haar MaMa. De pop (foto bovenaan) lijkt een beetje op Elena - die houdt haar armen ook altijd wijd gespreid. En wat zat er in dat andere pakje? Een blousje - dit keer in de juiste maat!

Zonder jullie aansporingen in de reacties op mijn vorige bericht had ik vast niet de moed gehad om te herbeginnen - een dikke merci dus!!!!

En een zeejurkje voor een zeemeisje ...

2011-04-12T17:18:00.001+02:00

B.J. Blommers - Haar eerste stapjes in de branding

Elena woont in een stad-aan-zee en met een MaMa die dol is op zee zal ze deze zomer vaak te vinden zijn aan het strand. Daarom breide ik voor dit zeemeisje een zeeblauw jurkje van bamboe (Kaleïdo) die ik kocht bij Julija's shop.

En naaide dit bloesje van libertystof ...

... dat ze onder het zeejurkje kan dragen als ze na een stranddag weer deftig de stad in gaat. En met zo'n lintbloemetje van libertylint kan het zeejurkje zelfs een feestjurkje zijn.

Het model van het jurkje is van La Droguerie, het patroon van het bloesje komt uit het hors-serie bébé-nummer van Marie Claire Idees.
Gisteren bleek het bloesje te krap hoewel het patroon voor een baby van 1 jaar was en Elena (gisteren 1 jaar min 5 dagen) een klein & fijn dingetje is. Vandaag - op zoek naar een link voor dit bericht - lees ik op de site van Marie Claire Idees: Vous avez été plusieurs à le constater, certains patrons du hors série bébé ne sont pas à la bonne échelle dans le cahier d’explication. De schaal van het patroon klopte dus niet! I'm not amused ...
De correcte patronen zij hier: [KLIK] te vinden.
Zou ik voldoende moed hebben om te herbeginnen???

Il faut cultiver notre jardin

2011-04-10T14:16:00.001+02:00

Candide, het hoofdpersonage uit de gelijknamige roman van Voltaire, trok met zijn optimistisch gedachtegoed als bagage (‘wij leven in de beste mogelijke wereld’) door de wereld. Maar op zijn reis maakt hij kennis met alle mogelijke kwaad: aardbevingen, oorlog, fanatisme, schurkenstreken enz.
Die opsomming klinkt helaas nog erg actueel. En nog altijd weten we niet hoe hiermee om te gaan. De oplossing van Candide is: “il faut cultiver notre jardin” ('wij moeten onze tuin bewerken'). Wij moeten de maatschappij - die allerminst een paradijs is - intensief onderhouden zodat ze leefbaar wordt en geen tranendal. Wij moeten zelf iets van de wereld en ons leven maken.
Gisteren, op een mooie lentedag stak het Kwaad weer onverwacht en monsterlijk zijn kop op in Alphen aan den Rijn.Verbijsterend. Maar het leven gaat verder - iedereen moet aan zijn tuin werken. En de kans dat je aan een betere wereld, een beter leven werkt is waarschijnlijk groter als je lid bent van een tuinvereniging dan van een schietvereniging ...
Gisteren cultiveerden wij letterlijk onze tuin. Wij zijn namelijk stadsboeren geworden. Met dank aan Jelle van Makkelijke Moestuin (en Jelle weer dank zij de Square Foot Gardening van Mel Bartholomew). De voorbije jaren kweekten we al allerlei groenten in bakken. Nu hebben we een vierkantemetertuintje bij Intratuin gekocht. En een 'optimistich' teeltplan gemaakt ...

Nu maar hopen dat zon & regen & licht de zaadjes doen ontkiemen en dat vogels, slakken en katten enig mededogen zullen hebben met de tere plantjes.

De sla zaaiden zaaiden we in goten opgehangen aan de schutting - slakken mogen wel een beetje moeite doen als ze uit zijn op lekkernijen.

Op de markt kochten we trostomaten en pomodori ...

en aubergine en paprika.

Nu maar even afwachten of we in onze tuin - die zeker niet de beste aller tuinen is - toch een best wel goede oogst zullen hebben. Wij blijven optimistisch ...

Frau bei der Gemüseernte am Bauernhof", Max Baer, ca. 1900

Lentejurkje voor een lentemeisje

2011-04-07T08:02:00.000+02:00

Toen zij tot de jaren van verstand was gekomen, wilde mijn dochter alleen nog maar - in die volgorde - stoere, duizelingwekkend korte of elegante kleren. Niets romantisch gedoe, niets bloemetjesblousjes of -jurkjes. Maar is het de tijdsgeest of is het omdat zij nu een MaMa is, vorige week verraste ze mij met de vraag of ik voor Elena en voor haar iets kon maken met liberty-achtige stofjes. De vraag was zo urgent dat we meteen op de fiets moesten springen om nog net voor sluitingstijd de stoffenwinkel te kunnen binnenstuiven. We vonden mooie stoffen met bloemetjes die best met Liberty kunnen concurreren maar heel wat minder kosten.
De zoektocht op Internet naar een gratis patroon voor een peuterjurkje viel nog niet mee. Uiteindelijk vond ik de Itty Bitty Baby Dress van Made by Rae - Patroon voor baby hier, voor T3 (12-18 maanden): [KLIK]. Dit jurkje is kennelijk erg populair, in de speciale Flickr pool staan honderden foto's!
Met een rood zigzagrandje en een yoyo-bloemetje werd het jurkje iets minder zoetig (stoerder!)

En bij een jurkje hoort natuurlijk een bloomer. Ik nam het patroon van Made en volgde de instructies van Eloleo om er een omkeerbaar broekje van te maken.

Ik hoop dat het lentezonnetje verder haar best blijft doen, zodat Elena als een lentebloemetje-met-blote-beentjes buiten kan spelen ...

Tromgeroffel: een Lieve BlogPrijs!

2011-04-05T11:58:00.001+02:00

Trom, trom, trom,
ik won
een BlogPrijs! En nog wel een lieve BlogPrijs!

De jury werd gevormd door de one & only Natasja van 100 en 1 dingen. Neem eens een kijkje bij haar, er is heel veel moois te zien!
Ik voel mij natuurlijk heel vereerd en buig diep van dankbaarheid.

Louis Faurer, Bowing for the Vogue Collection, Paris, 1972

Bij een beetje award horen regeltjes. Dus ook bij de Liebster Blog Award.

De regels

Als je de award aanneemt en door wilt geven, maak je een bericht met de afbeelding van 'Liebster blog' en neem je ook de instructies (die je nu leest dus) over.
Je maakt een verwijzing naar het blog van de persoon die je deze award heeft gegeven. Bedank hem of haar op zijn of haar blog voor deze award.
Geef vervolgens de award door aan 3 tot 5 van je favoriete (beginnende) blogs en maak in je bericht een koppeling naar deze blogs.
Schrijf een berichtje op de uitgekozen blogs om te vertellen dat zij een award hebben ontvangen van jou.
Het is de bedoeling dat vooral beginnende bloggers en bloggers die nog niet zo erg bekend zijn met deze blog in het zonnetje worden gezet en hun verdiende aandacht krijgen. Blogs met veel volgers hebben de award niet nodig.

Regels 1 en 2 heb ik gevolgd. De volgende regels pas ik zeer creatief toe door te schrijven dat ik van zoveel blogs geniet dat ik vind dat jullie allemaal een Liebster Blog Award verdienen.

You are all winners. Maar vooral jij, ja jij!!! - Tjakka!

Een snel en efficiënt bezoek en dromen in de zon

2011-04-03T18:44:00.001+02:00

Vrijdag bracht ik een snel & efficiënt bezoek aan de Breidag in Nieuwegein. Snel omdat ik gebouwen als het NBC erg beklemmend vind en efficiënt omdat ik er redelijk in geslaagd ben mijzelf in toom te houden. Er was zoveel moois te zien dat ik mijzelf streng had voorgehouden alleen te bezwijken voor dingen die ik zo gauw niet in mijn omgeving kan kopen.
En zo zat ik gisteren thuis met zachte blote benen in het heerlijke zonnetje geduldig een streng Lace Silky Camel tot een bolletje te winden.
In de stand van Diversan stond ik te aarzelen bij de Sarigarens toen een vrouw de verkoper aanschoot met 'O, sarigarens, die ken ik! Wat kunnen die stinken man!'. En een streng onder de neus van de verbouwereerde man duwend: 'ruik maar, zo'n sjaal wil je toch niet dragen!". Euh ... niet gekocht dus.
Bij mijn breitrofeeën ook twee boeken. Color by Kristin van Kristin Nicholas staat vol vrolijke ontwerpen. Uit haar andere boek, Knitting with Kristin, breide ik eerder deze handschoenen

En deze mitaines:

Die ik vervolgens alle vier (ja, alle vier!) één voor één - je vraagt je of hoe zoiets mogelijk is - verloor.
Maar de kers op de taart is toch Inka - Nordisch Stricken mit lateinamerikanischen Inspirationen van Marianne Isager.

Er staat zoveel fraais in dat het moeilijk kiezen is waarmee te beginnen. Eerst maar wat dromen over deze wondermooie truimodellen.

Winterbenen op de eerste rokjesdag

2011-04-01T11:31:00.002+02:00

De weergoden zijn ons gunstig gezind! 't Is nog maar april maar morgen belooft een echte zomerdag te worden. De eerste rokjesdag dus, om met Martin Bril te spreken.

Ik ben er klaar voor en jij vast ook. Maar hoe zit het met onze winterbenen??? Na maanden verstopt te hebben gezeten in broeken en panty's moeten ze nu weer open & bloot aan het volk getoond worden. Voor Penelope Cruz misschien geen probleem maar voor ons gewone stervelingen ...
Geen nood. Je hoeft niet naar een duur schoonheidsinstituut te gaan of dure producten te kopen om snel poezeloezezachte benen te krijgen. Met wat suiker en olie maak je een effectieve sugar scrub oftewel Suikerscrub.

Suikerscrub

Nodig

1 kop suiker (bij voorkeur rietsuiker)
1/2 kop olie (bij voorkeur amandelolie)
eventueel 2 capsules vitamine e-olie
eventueel essentiële olie (bijvoorbeeld lavendel), aloe vera gel of citroensap
kom + lepel of vork
afsluitbare bokaal (bijvoorbeeld jampot)

Bereiding

doe alle ingrediënten bij elkaar en meng alles goed;
doe het mengsel in de bokaal en sluit die meteen af.

Gebruik de sugar scrub in bad of onder de douche. Maak niet teveel suikerscrub tegelijk, de olie droogt namelijk makkelijk uit. Ook op vakantie kan je makkelijk sugar srub maken, gewoon wat zakjes suiker die je bij de koffie krijgt mengen met olijfolie of zonne-olie ...

Laat de zomer nu maar komen. En veel mooie rokjesdagen gewenst!

Waar ik naar verlang vandaag
 

Waar ik naar verlang vandaag 
een frisse zomerjurk te dragen 
met blote schouders, een uitgesneden 
hals en rug en vooral goed 
los om de heupen
waarmee ik dan de tuin in loop 
de zon schijnt warm, maar de wind 
houdt het draaglijk en brengt 
de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die 
de jurk al even mooi vindt en samen 
trekken we hem uit en hangen hem 
aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar 
zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar 
verlang ik het meest naar vandaag.

Jo Govaerts 
uit: 'Waar je naar zit te kijken', 
Kritak 1994    

Dekselse schoonheid

2011-03-28T23:57:00.002+02:00

Allereerst: heel veel dank voor alle enthousiaste reacties op mijn vorige bericht. Maar ere wie ere toekomt: eigenlijk moet de meeste lof naar de ontwerpster van de borduurtas gaan - ik was maar de nederige uitvoerster ...
Vandaag over iets helemaal anders. Het is namelijk altijd troostend en geruststellend als je constateert dat je een zeldzame afwijking/fascinatie (kies zelf een van de twee) blijkt te delen met iemand anders. Dat dacht ik toen ik vandaag Patterns in the street van Landanna las. Ik ben namelijk gewend aan mensen met opgetrokken wenkbrauwen als ik in plaats van de Santa Maria del Fiore in Firenze, het Alhambra in Granada of de Golden Gate Bridge in San Francisco foto's van een - je leest het goed - riooldeksel neem. Maar ja, beauty is in the eye (of beter: under the feet) of the beholder ...
Landanna reageerde op mijn opgetogen reactie op haar blog met de vraag nu mijn 'verzameling' te laten zien. Dus kom ik nu maar uit voor mijn vreemde afwijking/fascinatie en toon hier een greep uit mijn Esoterische Collectie:

Firenze


Napels


San Francsico

Lipari

Granada

Aleppo - Syrie

Mooi toch, gratis en voor niks gietijzeren kunstwerkjes uit vervlogen tijden onder je voeten, zomaar op straat. Ik weet niet of deze fascinatie/afwijking van Landanna eenmalig of chronisch is. Bij mij is die alleszins chronisch. Ik hoop niet dat ik jou heb aangestoken ...
Maar misschien heb jij een ook merkwaardige fascinatie?

Een Klaartje! Point de croix-alfabet

2011-03-25T15:55:00.142+01:00

Kijk: eindelijk weer eens een Klaartje, een handwerk dat ik in een mistig verleden begon en dat nu eindelijk volwaardig kan meespelen in de wereld van Afgewerkte Zaken. Ik moest echt in de diepe kelders van blogland graven om te vinden wanneer deze borduurtas eigenlijk klaar had moeten zijn. Jazeker, er was een precieze datum, tijd en locatie bepaald en wel: 20 januari 2007, klokslag 12.00 u, Polman's Huis, Utrecht. Dan begon namelijk de ABC-meeting, het orgelpunt van het ABC-project van Berthi. Ik was toen nog enkel een bloglezer en geen blogschrijver. Het was mijn eerste - en onvergetelijke!!! - lijfelijke ontmoeting met echte blogdames. Een wereld die openging en het begin van mooie blogvriendschappen ...
Ik had voor mijn aabeeceetje gekozen voor een ontwerp van La Pochette à Ouvrage - Marquoir van Un point, c'est tout geborduurd met prachtig verlopende DMC 115. Op 19 januari 's avonds had ik nog tot laat zitten doorwerken aan het laatste onderdeel: het naaldenboekje. Rond middernacht bleek dat ik het verkeerde linnen had gebruikt voor de binnenkant zodat ik het boekje niet in elkaar kon naaien. Haast en spoed zijn zelden goed ...
De ABC-blogdames misten het naaldenboekje uiteraard niet. Na de ABC-meeting was de Schwung uit mijn ABC-inspanningen en verdween het naaldenboekje naar de uithoeken van mijn brein. Tot 8 februari, Hari Kuyo-dag (dit is een zeer goed gedocumenteerd borduurproject!) toen ik om Zuster Naald te eren het naaldenboekje eindelijk afwerkte ...
En - tata - hier het resultaat!
De een beetje geopende borduurtas:

De helemaal geopende borduurtas:

Bovenste stuk met schaarkussentje en naaldenboekje en vakjes voor kleine borduurhulpjes.

Middenstuk - dicht:

Middenstuk - open, met vak voor borduurpatroon:

Zijstuk rechts met vakjes voor borduurgarenkaartjes:

Zijstuk links:

Onderstuk met een doorzichtig vak voor borduurwerk en borduurring en met ringetjes voor borduurzijde:

Het blauwe borduurwerk in de tas is ook in een mistig verleden begonnen. Dat moet maar gauw een Klaartje worden, vind je niet? (Zeg ja!)
De geborduurde maartspreuk is actueel: Soleil de mars donne rhumes tenaces: de zon van maart geeft een hardnekkige verkoudheid. Oftwel, pas op voor de maartzon. Je bent gewaarschuwd!

Lente! - Bloemenalfabet

2011-03-21T07:46:00.001+01:00

21 maart, lente!

De Goede Maanden zijn begonnen. We groeien weer naar het licht.

Om dat te vieren een bloemenalfabet van Matt Walfor,

en een gedicht van Vasalis

Voorjaar
Het licht vlaagt over 't land in stooten
wekkend het kort en straf geflonker
der blauwe wind-gefronste sloten;
het gras gloeit op, dooft uit, is donker.
Twee lamm'ren naast een stijf grauw schaap
staan wit, bedrukt van jeugd in 't gras...
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht droomen is, maar hevig groeien,
schoon hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.
M. Vasalis

uit: Parken en woestijnen, 1954

Adem de zon, het licht, het verlangen in en geniet hartstochtelijk ...

De draad van het verhaal

2011-03-19T10:45:00.003+01:00

Boekenweek! Tijd voor boeken in de schijnwerpers. Met aandacht niet alleen voor de inhoud, maar ook voor de vorm en niet alleen voor Nederlandstalige literatuur maar ook voor Wereldliteratuur. Bijvoorbeeld voor Les Chants de Maldoror, Honderd jaar eenzaamheid, Howards End, Cyrano de Bergerac en Lolita. Hoogtepunten uit de Wereldliteratuur die nu iets extra met elkaar gemeen hebben: de boekenomslagen werden geborduurd door de Franse kunstenaar Olympia Le-Tan en zijn als handtassen te koop. Dus, ben je een beetje boekenliefhebber en heb je zo'n slordige 1000 euro te veel? Koop dan een tas met de oorspronkelijk omslag van Moby Dick tot in het kleinste detail nageborduurd.

Natalie Portman had kennelijk genoeg geld om Lolita te dragen bij de premiere van Black Swan.

Persoonlijk zou ik bereid zijn de Farewell My Lovely-tas voor Khadaffi te kopen als het zou helpen hem meteen te laten vertrekken en zo een bloedbad in Benghazi te vermijden ...

Wilde olijven - {bankpapieren 7}

2011-03-15T09:35:00.003+01:00

Samen met de lentezon komen vakantieherinneringen binnenwaaien. Gelukkig heb ik in de keuken een bokaal vakantieherinneringen staan ...
Tijdens ons verblijf op ons Geheim Eiland, lopen we op weg naar het strand langs een oude olijvenboom die heel droevig neerkijkt op het tapijt van olijven aan zijn voeten. De eilandbewoners leefden vroeger vooral van visvangst en uitvoer van kappertjes en van wat ze op kleine akkertjes verbouwden. Maar toeristen zijn een veel lucratievere en gemakkelijkere broodwinning. Dus zijn de akkertjes overwoekerd met onkruid, drogen de druiven aan de struiken en rotten olijven, vijgen en cactusvruchten weg op de grond. Als brave burger kruip ik natuurlijk niet over de omheining om de bomen kaal te plukken maar ik raap wel elke dag een handvol olijven van de openbare weg en steek ze als een kwajongen in mijn zak. En zeg nu zelf, is het niet heerlijk om in plaats van het zoveelste kommetje, bekertje of tegeltje een zelfgemaakte souvenir mee naar huis te nemen zodat je in ons koude landje zelf ingemaakte olijven bij de aperitief kunt serveren?
Olijven kan je niet vers eten, ze zijn bitter en steenhard. Het inmaken is heel eenvoudig - je moet wel maanden geduld hebben, en dat is misschien minder gemakkelijk ...
Ingemaakte olijven
Nodig

Olijven
Water
Zout
Kruiden
Afsluitbare bokaal
Tijd

Bereiding
1 Was de olijven en doe ze in een bokaal met water. Laat ze tussen de 5 dagen en twee weken in deze bokaal en verwissel het water elke dag;
2 Kerf na deze 5 dagen (2 weken) de olijven een beetje in zodat ze makkelijker zout water opnemen;

3 Maak pekelwater ('salamoia') door 100 gram zeezout kokend op te lossen in 1 liter water. Heb je geen weegschaal bij de hand? Doe dan de aardappeltruc: als een aardappel (of ei!) in het pekelwater komt bovendrijven, heb je het juiste zoutgehalte.

4 Doe de olijven in een schone, goed afsluitbare bokaal en voeg er pekelwater bij totdat ze goed onderstaan. Je kunt ook verse kruiden als tijm, laurier (ik gebruikte wilde venkel) en rode pepertjes toevoegen.

5 Laat de bokaal 3 maanden staan. Proef de olijven, ze zijn eetbaar zodra de bittere smaak eraf is. Als ze nog bitter zijn, herhaal je het proces, eventueel met minder zout pekelwater.
De ingemaakte olijven zijn lekker in allerlei gerechten, bijvoorbeeld in een pastaschotel of een tortilla:

Of gewoon bij de aperitief:

De cocktailprikkers versierde ik met papieren kralen die ik van de binnenkant van bankenveloppen (security paper) maakte. Hier [KLIK] liet ik zien hoe je die kralen maakt. En om ze te gebruiken heb je geen wilde olijven nodig- gewoon uit een potje kan ook ...
Een lekkere prosecco erbij en Buon appetito!

Senbazuru

2011-03-11T22:43:00.000+01:00

Foto: Orizuru o tsukuru shōjo - Kinderen die een kraanvogel vouwen - Isoda, Koryūsai - 1772/3

Volgens een oude Japanse legende komt je wens uit als je duizend kraanvogels vouwt. Een Senbazuru, een koord met duizend origami kraanvogels, in je huis zou geluk brengen. Senbazuru’s worden dan ook vaak als huwelijksgeschenk gegeven of bij de geboorte van een baby. In Japan vouwen ze duizend kraanvogels als iemand steun nodig heeft bij ziekte of ander ongeluk - daarbij hun positieve denkkracht sturend naar wie het nodig heeft.

De beelden van de tsunami in Japan laten zien dat er heel veel steun nodig zal zijn voor alle gewonden en voor alle mensen die hun dierbaren hebben verloren. Aan hen denkend heb ik vanavond kraanvogels gevouwen. Geen duizend maar zeven - in onze contreien een bijzonder getal. In mijn gedachten vliegen ze weg, over de oceaan, beladen met hoop en troost ...

No tengo patria - Con mi corazon te canto

2011-03-08T12:22:00.004+01:00

8 maart, vrouwendag. Eigenlijk heb ik daar niet zoveel mee. Ik hou niet zo van onderscheiden tussen mensen, tussen mannen en vrouwen, tussen bayboomers en jongeren, tussen autochtonen en allochtonen, tussen villawijk- en vinexwijkbewoners, tussen mbo-ers en vwo-ers, tussen 'elite' en 'volk', tussen stamppot- en sushi-eters, tussen wij en jullie ...
Maar komaan, vandaag op vrouwendag even aandacht voor al die vrouwen op de vlucht - onderweg naar (n)ergens. Zij zijn extra kwetsbaar en hebben meestal nog de zorg voor hun kinderen. Hun reis is geen uitdagend backpackavontuur. Vandaag denk ik aan hen, jij ook?

Naci en Alamo (gezongen door Remedios Silva Pisa, uit Vengo van Toni Gatlif)
No tengo lugar

Y no tengo paisaje

Yo menos tengo patria

Con  mis dedos hago el fuego

Con mi corazon te canto

Las cuerdas de mi  corazon lloran

Naci en al amor

Naci en al amor

No tengo  lugar

Y no tengo paisaje

Yo menos tengo patria

Ay cuando  canta(n), con tus dolores nuestras mujeres te hechizan

Vertaling (vond ik hier)

I  came from nowhere

I have no landscapes

I have no homeland

With  my fingers, I can start a fire

With my heart, I sing to you

And  my heartstrings throb

I was born of love

I was born of love

I  have no place

I have no landscapes

I have no homeland

When  they sing, with your sorrow (pain), our women enchant you (put a spell  on you)

O jee! O ja! Oya!

2011-03-06T16:09:00.000+01:00

O jee - ik ben multiculti bezig. Mag dat nog wel in dit land? Er is al een ban op Turks macrameën, Marokkaans hinkelen, Anatolisch korfballen en Arabisch vingerverven. Maar o ja, misschien kan Anatolisch haken nog net. Alhoewel, ik werkte met Fil au Chinois en volgde de instructies van de Japanse Midori Nishida in het heerlijke boekje Bordures de perles au crochet et à l'aiguille dat ik in Parijs kocht. Blader je even mee?

Zo ben ik eindelijk de fascinerende wereld van de Oya - ik was er al langer nieuwsgierig naar - binnengetreden. Mijn eerste bandje haakte ik met dun katoen.

Maar het kon nog dunner: voor mijn volgende Oya gebruikte ik mijn allerdunste haaknaald en het uiterst fijne Fil dentelle van Fil au Chinois - zo'n mooi garen, zeker dit klosje met verspringende kleuren.

Oya, handgemaakte kant, kan met verschillende technieken gemaakt worden: haakwerk, guimpe, naaldwerk of frivolité - al dan niet met kralen. In Turkije (Anatolië) wordt Oya voor allerlei textiel gebruikt maar vooral voor het versieren van de hoofddoek van vrouwen.
Ik schreef hier al over de geheime taal van de Surinaamse angisa's (hoofddoeken). De Oyaranden aan de hoofdoeken van Anatolische vrouwen blijken ook een bijzondere taal te spreken. Jonge meisjes, bruiden, jonge vrouwen toonden (tonen?) hun hoopvolle of hopeloze liefdesgevoelens, verwachtingen, geluk of ongeluk, wrok, onverenigbaarheid met hun man door de keuze van de Oya die ze droegen. Oyabloemen kunnen de leeftijd aangeven: kleine wilde voor oma’s; rozen, anjers, jasmijn, hyacinten, viooltjes, narcissen, chrysanten en fuchsia voor maagden, bruiden en jonge vrouwen. De vorm en kleur van de Oya vertelt iets over de draagster. Verliefde meisjes droegen paarse hyacinten, verloofde meisjes (die van hun toekomstige hielden) roze hyacinten en amandelbloesems en bruiden een Oya met pruimenbloesem. Maar een jonge bruid die tegen haar wil moest trouwen koos voor een 'peper Spice' Oya, als om te zeggen 'mijn huwelijk was ongelukkig vanaf het begin'. Maar als ze een rode peper Oya rond haar hoofd bond, was dit een teken dat de relatie met haar man zo pittig was als rode hete peper.
Ook de aanstaande schoonmoeder moest oppassen: ze kon opgelucht zijn als ze van haar schoondochter een doek kreeg met een 'weide en gras' Oya want dat wilde zeggen dat hun betrekkingen hartelijk waren. Maar een 'grafsteen' Oya betekende 'de kilte tussen ons zal blijven bestaan tot de dood'. Dan weet je het wel.

foto: Güneş ER

Meer weten? Hier haalde ik mijn kennis vandaan: [KLIK]. Mijn belangstelling is zeker gewekt! Mijn honger naar meer informatie over de Oya is groot.
En laat het duidelijk zijn: een hoofddoek is meer dan een kopvod! Kan je je het Meisje met de parel van Vermeer voorstellen zonder hoofddoek?

De sjaaltjes van Koningin Elisabeth zouden wat mij betreft best met een Oya versierd mogen worden. Maar met welke boodschap? Heb jij een idee?

Fluit er een merel, dan voel ik geluk

2011-03-01T15:28:00.000+01:00

1. DSCN1677, 2. PerlaAnne, 3. Courage , 4. Red-winged Blackbird Postcard for WTA
Zouden merels ook een kalender hebben? Vandaag, op 1 maart - de eerste dag na die vreselijke maand februari - hoorde ik voor het eerst weer een merel.

Roeping

Fluit er een merel, dan voel ik geluk.

Fluit er een merel ten hemel schreiend mooi

in China terwijl ik niet in China ben;

heeft naar verluidt men hier ter stede merels

ook gehoord in het blauwe schemeruur

van 3 Februarij 1603; zal, naar verwacht mag

over zes weken, in mijn tuin hun lied weer

klinken; stel dat ik al op weg zal zijn

gegaan, naar China, of het onbekende

voorbij de grens van mijn bestaan - hoe nu hier

leven zonder geluk? Op eigen kracht te horen

wat de merel zo vaak zong, het moet

volstaan. De oren toegestopt, in stilte,

denk ik dag in dag uit mij in dat ik

die ene ben en steeds een ander,

die urenlang of even maar en waar ook maar

door eeuwen heen geluk heeft en de merel hoort.

Dan vangt in mij misschien het zingen aan.

Anneke Brassinga (1948)

Uit: Verschiet (2001)

Uitgever: De Bezige Bij, Amsterdam

En luister naar een ontroerend jonge Paul McCartney die Blackbird zingt:

Ik hoop dat ook jij geniet van het blije gevoel dat het weer de goede kant op gaat met de seizoenen!

Leuker kunnen we het niet maken, mooier wel - {bankpapieren 6}

2011-02-21T21:53:00.000+01:00

Elk jaar ben ik zo blij als de eerste sneeuwklokjes hun witte hoofdjes uit de wintergrond omhoog wiebelen. 'Bijna lente', denk ik dan. Maar wat duurt dat 'bijna' toch altijd weer lang! Ik zet het huis dus maar vol blauwe druifjes en gele tulpen en ranonkels om de grijze dagen een beetje op te fleuren.
En tot mijn vreugde viel de belastingenveloppe op de mat. Want 'leuker kunnen we het niet maken maar mooier wel'. De belastingenveloppes zijn ideaal om blauwe winterrozen te maken naar dit model van Dozi.
Eentje is geentje, in een beetje boeket horen verschillende soorten bloemen. Dus haalde ik mijn stapel bankenveloppen weer eens boven.

Deze bloemen van How about Orange zijn zo simpel te maken - en wat een effect! Slim van Eneco overigens die mooie, oranje gespikkelde binnenkant van hun enveloppen: voorlopig verander ik niet van energieleverancier.

Nog wat anjers erbij.

En februari heeft weer wat meer kleur ...
PS:
Als je de smaak te pakken zou krijgen, bij Dane Made It vind je hier een tutorial voor prachtige tissuebloemen.

Paris, je t'aime (slot) - tastbare liefde

2011-02-19T16:04:00.002+01:00

En dan natuurlijk de buit! Daar gaat het toch om. De verkopers in de Souk van Marrakesh roepen als ze een Nederlands accent horen, 'kijken, kijken, niet kopen!'. Maar dat was zeker niet het geval in de Parijse Handwerksouk, ook wel bekend als 'l Aiguille en fête.
Daar gaan we: ik ging naar Parijs en ik kocht ...
... de kit Mini boite à fleures van Facile Cécile:

Foto: Cote passions

... de kit Leçon de points - débutant van Un chat dans l'aiguille - een stoffen boekje om verschillende borduursteken te leren.

... en natuurlijk een heleboel boeken. De keuze was moeilijk, in Frankrijk verkopen ze zooooveel mooie handwerkboeken. De keuze viel op:
Trésors chinés van Annie Feuillebois (nu kan ik helemaal geen snippertje stof of kant meer weggooien).

Bordures de perles au crochet et à l'aiguille. Een typisch Turkse techniek maar hier beschreven door Japanners. (De mooiste stand van Provençaalse boutis op de beurs was overigens ook van een Japanse, meer bepaald van Kumiko Nakayama.)

En Cadeaux Feutrés van Facile Cécile, een hors- serienummer van Quilt Country.

Tenslotte kocht ik nog mooie draadjes voor mijn nieuwe kantklospassie.
Een paar van deze prachtige strengen bij de stand van Scharlaeken uit Brugge.

En klosjes Fil au Chinois. Ik kende dit merk niet maar werd meteen verliefd op de mooie verpakking. Op de website lees ik dat dit garen tot het begin van de twintigste eeuw een van de bekendste garens was in Europa en handwerkofielen het mythisch mooi vinden. Nu ben ik nog blijer met mijn mythische Chineesjes!

Foto: Jookies

Tjonge, jonge zal je zeggen. Wat heb jij veel uitgegeven. Klopt. Ik schreef toch al dat mijn portemonnee na de beurs onrustwekkend dunner was? En het strafste is eigenlijk dat ik, weer in het centrum van Parijs, te gierig was om een euro (1 euro!!!) uit te geven bij de luxueuze Point WC - un espace de toilettes publiques « haut de gamme » met tientallen kleurtjes WC-papier in het winkelcentrum Carrousel du Louvre.

Een mens zit soms raar in elkaar ...

Nagekomen bericht
Sabine, die zelf geen blog heeft, was ook op de beurs en stuurde mij een heleboel mooie foto's, o.a. van dit elegante pakje dat ik zo zou willen hebben (eerst wat afvallen dan) ...

Paris, je t'aime (2) - kostbare liefde

2011-02-16T21:24:00.001+01:00

Ach mijn duifjes, ik ben in het paradijs geweest. De vreugde bij het ontwaren van de eerste heerlijkheden was groot, het afscheid na vele uren smartelijk en mijn arme portemonnee onrustwekkend dunner.

Ja, zij en zij hadden het vermoed: ik ben tijdens mijn verblijf in Parijs naar de Aiguille en fête, een grote en grootse handwerkbeurs in La Grande Halle de la Villette geweest.
Ik zag veel borduurwerk - de Fransen zijn zoals bekend vooral dol op linnen met rode kruisjessteken.

Maar tot mijn vreugde was er toch ook behoorlijk wat kantwerk zodat ik mijn nieuwe liefde kon voeden.

Ik kon het niet laten een foto te maken van de stand van de winkel waar zij met overgave werkt.

En natuurlijk kocht ik wat bij Facile Cécile. Kennelijk ben ik niet te enige die erg van haar ontwerpen hou. Een groot deel van de kits was al uitverkocht - misschien maar goed ook voor mijn arme portemonneetje ...

Uiteraard was er ook hier een stand voor een Goed Doel:

Het nut van deze recordsjaal is mij eerlijk gezegd een beetje ontgaan. Hij lijkt mij niet zo praktisch ...
Uiteraard bestond het publiek voornamelijk uit vrouwen - een enkele pakezel uitgezonderd.

Een aparte kanttentoonstelling was om te smullen. Ik pleit voor algemene invoer van kanten hesje voor klaarovers:

De patchworks van Lucile Dupeyrat zijn adembenemende sprookjes.

En de breisels van Sophie dalla Rosa glimlachen je toe.

Ik wierp nog een laatste blik - figuurlijk dan - op de beurs en moest daarna het paradijs weer verlaten ...

Met een heerlijke buit - dat gelukkig wel!

Paris, je t'aime (1) - gevaarlijke liefde ...

2011-02-14T14:14:00.000+01:00

Gisteren heb ik in Le Grand Colbert - ja, ja mijnheer & mevrouw 'l Heure Bleue waren in Parijs - het glas geheven op iedereen met een groot valentijnshart voor andere mensen ...
Eerder bezochten we de grote Cranachtentoonstelling in Le Musée du Luxembourg. Alwaar we gewaarschuwd werden voor het gevaar van teveel liefde.
Zo hoef ik je niet te vertellen dat het slecht afliep met Adam en Eva, het eerste liefdespaar in de christelijke geschiedenis. Overigens verbazend hoe modern de Adam en Eva van Lucas Cranach aandoen. Je zou het vijgenblad van Adam zo door een jeans kunnen vervangen.

Lucas Cranach de Oude - Adam en Eva (1526)

Adam moest bitter boeten voor zijn liefde voor Eva, het teveel aan liefde maakte Heracles dan weer tot een zot. Nadat hij in een bui van razernij Iphitus had vermoord, moest hij namelijk als straf een jaar als slaaf werken aan het hof van Omphale, de koningin van Lydia. Als de koningin te weten komt wie die slaaf is, trouwt ze met hem. Herakles is zo verliefd op Omphale dat hij zich niet verzet als zij en haar slavinnen hem vrouwenkleren laten dragen, wol laten spinnen en andere vrouwendingen doen.

Lucas Cranach de Oude - Herakles bij Omphale (1537)

Een man die zich met vrouwenzaken bezighoudt? Ridicule in het klassieke wereldbeeld! Alhoewel, ik kan mij het commentaar of de blikken zo voorstellen als een man nu in de trein zou zitten breien of borduren. Misschien wordt het schilderij Herakles bij Omphale ooit nog eens door een actiegroep (met culturele achtergrond, dat wel) tegen de metroman- en voor de retroman gebruik.
Ik had na de tentoonstelling even genoeg stof tot nadenken. Voor een ander onderdeel van het bezoek - waarover later meer - stuurde deze Omphale haar Herakles uit wandelen ...

Hari Kuyo - Eerbied voor de dingen ...

2011-02-08T22:52:00.001+01:00

Aandacht en liefde. Of je nu kinderen opvoedt, het eten kookt of handwerkt, aandacht en liefde zijn de belangrijkste 'benodigdheden'. En daarbij hoort ook eerbied voor de dingen. In onze wegwerpmaatschappij is dat niet zo evident. Wij springen nonchalanter om met spullen dan onze ouders en onze kinderen achtelozer dan wij. In Japan zal het wel net zo zijn. Maar vandaag in de Sensoji temple in hartje Tokyo niet. Al 400 jaar komen kimonomaaksters op 8 februari naar die tempel om Hari-Kuyo te vieren, het ‘Festival van de Gebroken Naalden’. Ze danken hun naalden voor het harde werk door ze in brokken tofu te steken. Deze traditie heeft zijn wortels in het Boeddhisme maar stoelt op het oude Shintoistische animistisch geloof dat alle dingen een ziel en een geest hebben.

En zeg nu zelf, je hebt vast al wel eens gefoeterd op naalden die braken of die plots vielen en nooit meer gevonden werden. Maar kan je je een leven zonder naalden voorstellen? Nee toch? Dus een beetje meer eerbied voor die schijnbaar nederige objecten is toch wel op zijn plaats - al was het maar een dag of zelfs maar een uur.
Dat vond zij ook en ze riep daarom iedereen op om op 8 februari een uurtje of zo op een of andere manier bezig te zijn met naalden. Dat heb ik dan ook gedaan. Eindelijk, eindelijk heb ik een naaldenmapje afgewerkt dat al jaren op de laatste steekjes lag te wachten.

't Was vandaag een drukke dag - ik treinde kriskras door het jubelende land - het binnenwerk verdient daardoor niet de precisiehoofdprijs maar daar ging het dan ook niet om. De bedoeling was een diepe buiging te maken voor Zuster Naald.

Dat wij nog lang mogen genieten van deze uitvinding van onze zusters/broeders uit lang vervlogen tijden ....


Oudste (benen) naalden, ongeveer 12.500 jaar oud, gevonden in Frankrijk

Vroeger deed ik het met Thérèse, nu met Joe Tjoep

2011-02-05T10:42:00.001+01:00

Hier liet ik al mijn kantklosschat zien. Inmiddels heb ik al een hele rij kantjes geklost. Lang, lang geleden - in het pre-Internettijdperk - waagde ik ook al eens een poging tot kantklossen. Toen was de Encyclopédie des ouvrages de dames van Thérèse de Dillmont - meer bepaald het exemplaar dat ik van mijn oma had geerfd - mijn (uitstekende!) gids.

En nu is er Joe Tjoep - je kan je een leven zonder You Tube bijna niet meer voorstellen. Het lijkt wel of alles daar te vinden is: muziek, documentaires, instructies. Vooral die instructies zijn zo waardevol. Je hoeft je huis niet te verlaten om de meest wonderlijke dingen te leren. Bijvoorbeeld kantklossen. Ik heb een aantal boeken over kantklossen maar het is toch bijzonder handig om iemand bezig te zien om de knepen van het vak te leren. Hieronder het moderne leren in een notedop: mijn kantkloskussen, mijn computer en een boek.

Hoe meer JoeTjoep-instructiefilmpjes ik zie, hoe meer dit 'genre' mij verbaast. Wie zijn die mensen die deze instructies geven? Sommigen willen echt hun kennis delen, sommigen lijken vooral zichzelf in de kijker te zetten en soms kijkt een vrouw zo schichtig in de camera dat ik mij afvraag of ze niet gedwongen worden door haar man-met-cineastenambities. En heb je al op de vingernagels gelet? Het lijkt wel of opgeplakte, afgevlakte witte nagelranden verplicht zijn.

Je hebt ook mensen die maar niet to-the-point kunnen komen. De minuten tikken weg maar zij zitten maar, lijzig babbelend, te friemelen met draadjes, kraaltjes, naalden, tangen, stoffen enz... 'Komt er nog iets van?' wil ik hen dan toeroepen.
Maar ik dwaal nu zelf af.
Ik wil hierbij Meneer Joe bedanken dat hij mij in 7.43 minuten de basissteken van het kantklossen heeft geleerd. Zelfs 'simultaanklossend': rennend tussen verschillende kussens klost hij alle steken op twee verschillende manieren. En dat zonder een manicure vooraf ;) En ik ga niet zeuren over een gebrekkige verlichting of over het feit dat zijn kamer eens opgeruimd mag worden ...

Thank you Joe and Happy Lacing!

Wat in de toekomst ligt weten de goden

2011-02-01T13:20:00.013+01:00

Giorgio de Chirico (1888-1978) - The Soothsayer's Recompense

Ik ken niemand in of uit Egypte, ik was er nooit, maar wat nu gebeurt in dat oude land aan de Nijl houdt mij hevig bezig. Daar is niet zomaar een volksopstand aan de gang. Daar wordt geschiedenis geschreven. En die kan zoveel kanten uit. Nu kunnen we enkel hopen dat het de goede kant op zal gaan - voor de Egyptenaren maar ook voor ons. Wat die goede kant ook moge zijn. Of zoals Kavafis, de Griekse Egyptenaar uit Alexandrië, schreef:

'Verborgenheden' - (Leiden)

De mensen merken dat wat gaande is.

Wat in de toekomst ligt weten de goden,
de enigen die volledig verlicht zijn.
Uit wat in de toekomst ligt nemen de wijzen waar
wat op handen is.
(Uit: ‘Wijzen wat op handen is’)
en

Later in een volmaakter samenleving

zal stellig iemand anders, zoals ik geschapen, 

verschijnen en handelen in vrijheid.

  (Uit: ‘Verborgenheden')

George Moustaki, ook een in Alexandrië geboren Griek, zong:

Nous traçons des frontières

Nous nous faisons la guerre

Pour défendre un drapeau

Ou sauver notre peau

Mais parmi le vacarme

Les ruines et les larmes 

(...)

Mais nos enfants vont faire

L'amour ensemble

Faire des choses tendres

Que l'on fait sans apprendre

(Uit: "Espérance")

Nu is het bang afwachten wat deze (beslissende?) dag zal brengen ...

De nachtegaal van de Nijl

2011-01-28T09:10:00.001+01:00

[Een langer fragment van dit optreden hier: [KLIK]
Rumoer in de Arabische wereld. Democratie moet niet uit geweren maar uit de harten van de mensen komen. Vandaag massademonstraties met een schreeuw om verandering en democratie in Egypte - een land met 85 miljoen inwoners, een derde van de Arabische bevolking ....
Daarom een Lied van Oum Kalthoum, de nachtegaal van de Nijl, de ster van het Oosten. Omar Sharif zei ooit over haar: "Elke morgen wordt zij opnieuw geboren in de harten van 120 miljoen mensen. In het Oosten zou een dag zonder Oum Kalthoum geen kleur hebben."
Nu, bijna 36 jaar na haar dood is zij nog even levend en staat haar muziek ongetwijfeld op de MP3-spleler van veel demonstrerende jongeren.

Ga ik leren goochelen?

2011-01-25T22:39:00.000+01:00

Heb ik nu - op mijn leeftijd - een goocheldoos gekregen van mijn moeder? Welnee! Dit is het deksel van een van de dozen met kantbrieven en kantklosjes die ik vorige week van haar kreeg.

Toen mijn moeder met pensioen ging, schreven zij en haar zus zich in voor een cursus kantklossen. En het werd een grote passie. Zoals dat al gaat, kreeg mijn moeder het na haar pensionering drukker dan ooit maar in de (zeldzame) rustige uurtjes kloste ze kilometers kant.
Met de typische zuinigheid van haar generatie zijn de kantbrieven op oud karton en gebruikt papier geplakt - zelfs op afgekeurde aquarellen ...

Maar nu is ze te oud en krijg ik haar schat. Alleen al met je vingers te woelen door de doos met klosjes is een lust.

Ik ben weliswaar nog niet met pensioen maar wil nu snel ook aan de slag met kantklossen. Ik heb alvast twee kankloskussens opgeduikeld. Eentje waarvan ik vergeten ben waar ik het ooit kocht.

En een heel mooie, voor een prikje gekocht op een van de laatste uitverkoopdagen van de legendarische handwerkwinkel De Vlijt.

Toch eigenlijk niet zo gek dat die kantbrieven in een goocheldoos zaten. Als je kantwerk(st)ers bezig ziet, lijken ze toch wel een beetje te toveren. Zou het mij lukken om de trucs te leren???

Koekje van eigen deeg

2011-01-23T11:24:00.001+01:00

Een heleboel mensen hebben de jongens van Neveneffecten en hun programma Basta op de Vlaamse televisiezender Een (of via De Wereld draait door) misschien al gezien. Vooral de uitzending waarin helpdesks op de korrel worden genomen is hilarisch en onvergetelijk!
Heb je de uitzending gemist? Kijk dan onmiddellijk naar Koekje van eigen deeg [KLIK]. 't Zal lang geleden zijn dat je nog zo gelachen hebt! Neem even de tijd want je MOET tot het einde kijken! De bazen van helpdesks zullen niet gelachen hebben. Maar ik hoop dat de schrik er nu zo in zit dat ze hun werkwijze gauw aanpassen ...
(Enne: maandagavond is er een nieuwe aflevering van Basta)
Nagekomen bericht:
De uitzending is wegens groot succes nu ook ondertiteld in het Engels:

Help U Zelven - Winterpakket

2011-01-16T16:50:00.000+01:00

En ja, ook ik moest eraan geloven. Van de een op de ander werd ze doorgegeven: de griep. En ook ik kwam aan de beurt. Het ergste is voorbij maar de zakdoeken blijven in de buurt. Tijd voor een tegenoffensief - een 'Help U Zelven-pakket' tegen de/een kou. En mijn strijdmakker is de Eucalyptus.
Uit de bladeren van de Eucalyptus wordt olie gewonnen die bij inhalatie helpt om de luchtwegen vrij te maken als je verkouden bent. En laten er nu in mijn vazen takken met uitgedroogde eucalyptusbladeren staan als overgebleven getuigen van Kerstmis. In plaats van ze in de biobak te gooien heb ik de bladeren fijngeknipt. Samen met een flesje essentiële eucalyptusolie zijn ze belangrijke ingrediënten van de Antikou-aanvalswapens uit mijn 'Help U Zelven-Winterpakket' met
- eucalyptusbadzout;
- eucalyptusbadbruisballen;
- eucalyptuszakdoeken;
- eucalyptusdoppen;
- eucalyptuszuigtabeletten.
Hoe je badzout maakt, schreef ik eerder hier [KLIK]. Het recept voor de badballen volgt hieronder. De zakdoeken zijn gewone tissues die ik met een paar druppels eucalyptusolie besprenkelde. Een potje met eucalyptusdoppen (met een paar druppels olie besprenkeld) op je nachtkastje, helpt ook 's nachts je luchtwegen open te houden.
De volgende zieke in mijn familie krijgt het 'Help U Zelven - Winterpakket'. Zoals je misschien op de foto bovenaan ziet, heb ik geprobeerd om een kartonnen verzenddoos met wat gekleurd papier en verf hier en wat op Internet gevonden plaatjes daar een beetje te laten lijken op zo'n kabinet van een wonderdokter uit het Verre Westen.
Het plaatje op de buitenkant is 'Lisbeth maakt het bad klaar' van Carl Larsson (toepasselijk, niet?).

Ik hoop nu dat het 'Help U Zelven - Winterpakket' even effectief is als Mustang Liniment (lees de onderste regel op het plaatje!!) en de zieke - en zijn/haar paard - beter zijn na twee dagen ...

En dan hier de bereidingswijze van badbruisballen. Als je ze in het badwater gooit beginnen ze te bruisen en komt de Eucalyptusolie vrij - pure wellness!!

BadBruisballen

Nodig

4 eetlepels citroenzuur ('ouderwetse' drogist)
4 eetlepels bakpoeder
2 eetlepels maïzena
2 eetlepels olie (zonnebloemolie, olijfolie, amandelolie, kokosolie, avocado-olie …)
een paar druppels etherische olie
eventueel bloemblaadjes, lavendel, kruiden enz...
eventueel kleurstof
mengkom
eventueel vormpjes

Werkwijze

Meng alle droge elementen (citroenzuur, maïzena en bakpoeder) in een mengkom. Ik voegde nog wat gedroogde eucalyptusbladeren bij;
Voeg langzaam de olie, etherische olie (ik gebruikte eucalyptusolie) en eventueel kleurstof toe. Meng goed. Het mengsel moet de consistentie van nat zand hebben.
Doe het mengsel in de vormpjes of vorm ballen met de hand en leg ze te drogen. De badballen wordt na 2 a 3 uur semi-hard maar laat ze 24 tot 48 uur drogen voor je ze opbergt.

Bewaar de badballen in een goed afgesloten doosje, blik of bokaal op een vochtvrije plek. Voor het Winterpakket verpakte ik een paar in een organza zakje.
Je kan de instructies ook op You Tube bekijken, bijvoorbeeld hier en op het einde (de bloopers) van dit filmje zie je hoe (ongewild) machtig de ballen kunnen borrelen ...
Hatjie!

Waardeloze halskettingen - {bankpapieren 5}

2011-01-11T16:19:00.000+01:00

Ken je dat, dat je helemaal bezeten raakt van een nieuwe techniek? Dat heb ik nu met het maken van papieren kralen - en dan met name kralen gemaakt met security paper. Hoe eenvoudig het is ze te fabriceren, liet ik hier zien - kinderspel zoals sommigen als reactie opmerkten. Misschien is het mijn kinderlijke geest, maar de laatste tijd denk en droom ik alleen maar over papieren kralen en elk vrij moment rol of vernis ik er een paar. Dat vernissen is een verhaal op zich - misschien schrijf ik daar nog eens een aparte blog over.
Het meisje van de Seine, een buste uit het ouderlijk huis van mijn vader, draagt op de foto hierboven een groene ketting met dank aan ABN-AMRO en een blauwe ketting met dank aan de California Tax Service Center (mijn Verre Zoon was zo aardig een paar enveloppen mee te brengen). Met wat extra kralen en bedeltjes worden waardeloze waardepapierenenveloppen echte juweeltjes - toch? From rags to riches kortom ...

Eens je erop let is het trouwens spannend te zien in hoeveel motieven en kleurentinten veiligheidspapier voorkomt. In de ketting hieronder die ik haakte volgens de instructies van Auntie's beads zijn er kralen met drie verschillende soorten blauwe motieven gebruikt.

Maar genoeg geschreven nu - ik wil weer aan de rol ;)

Komt tijd, komt raad ...

2011-01-09T17:26:00.000+01:00

Dankjewel voor alle positieve reacties op mijn Grand Marqouir in het vorige bericht. Borduren is leuk, een af werkje is leuk, een inbox vol positieve commentaren is leuk, een zonnige dag is leuk. Mijn hartje wat wil je nog meer?
Eigenlijk wil ik nog wel iets: Goede Raad ...
Want: heeft er iemand iets gemist aan mijn Grand Marquoir? Hij is namelijk niet echt af. In het oorspronkelijk ontwerp hoort er nog een gouden 'schaduw' bij de letters. Dat is heel goed te zien op de merklap van haar hieronder.

In het ontwerp hebben alle motieven dezelfde kleur, op mijn lap hebben ze elk een andere kleur. Ik wist daarom niet welke kleur ik best als 'schaduw' kon kiezen (zilver?) en dacht dat de keuze makkelijker zou zijn als mijn lap af is. Ik twijfel nu echter of een extra kleur toevoegen eenheid zou scheppen dan wel het geheel te druk zou maken. Wat vinden jullie????
En dan nog die andere vraag die verschillende mensen gesteld hebben: 'wat ga je nu met je lap doen?'. Geen flauw idee! Eerst dacht ik aan een kussen, maar dat wordt te snel vuil en is dus zonde. Inlijsten misschien? Weet iemand een goede inlijster in Midden-Nederland? Of zijn er nog suggesties????

Dan tot slot het papierenkralenhalskettingweggevertje. Mijnheer 'l Heure Bleue, die alleen maar aandacht had voor een 'Uitzending gemist' op zijn i-pad, trok met opgetrokken wenkbrauw het papiertje met de naam van de winnaar. En dat was zij - ik ben er zeker van dat zij de Geheime Opdracht die erbij hoort zal vervullen. Het pakje (met de ketting die ik opnieuw, nu wat gevarieerder gerijgd heb) is al onderweg.

Puntjes op de 'i'

2011-01-06T10:16:00.001+01:00

In september 2009 begon ik eraan, in de eerste week van 2011 heb ik de puntjes op de 'i' gezet. 't Is te zeggen, ik heb de 'I' geborduurd als laatste motief van de Grand Marquoir van Isabelle Haccourt Vautier - magnifique ouvrage de 33 000 points de croix, maar dan zonder de puntjes.
Wel een beetje moeilijk om afscheid te nemen van deze trouwe gezel. Ik borduurde eraan in huis

en buiten, bij het zachte gezoem van bijtjes

In de lente terwijl de vlindertjes hun vleugeltjes lieten trillen in de eerste voorjaarszon.

In de zomer onder een zoet geurende rozenstruik ...

En ik borduurde verder terwijl de druiven aan onze druivelaar diepblauw kleurden.

Het einde kwam in zicht toen Rudolf the red nosed reindeer zich voorbereidde op zijn lange tocht ...

En de laatste steekjes borduurde ik terwijl een (grote!) kerstboom in ons huis stond mooi te wezen.

De vele klosjes borduurgaren mogen nu opgeruimd worden.

Het doosje mag toe, wachtend op een nieuwe borduuravontuur ...

Mijmeren. Neem je eigen kleur aan ....

2011-01-03T21:09:00.003+01:00

Kerstboom eruit, voorjaarsbloemen erin.
Morgen weer aan het werk. Vandaag nog een dagje vrij om te wennen aan het nieuwe jaar. En dus tijd om een papieren exemplaar van de nieuwe Flow (een voorproefje hier [KLIK]) en een digitale versie van de eerste Marie Claire Idees van 2011 [KLIK hier] te doorbladeren.

Niets doend mijmeren over alles wat ik zou kunnen bedenken, maken, ondernemen....
En nadenken over onderstaande tekst (Spiele das Spiel) van Peter Handke die ik gisteren op de radio hoorde. "Neem de tijd, beslis met hartstocht, bewandel zijpaden, misluk rustig, neem je eigen kleur aan". Een wenkend perspectief ....

“Speel het spel.
Breng je werk in gevaar.
Wees niet de hoofdpersoon.
Zoek de confrontatie. Maar doe het opzettelijk.
Vermijd bijbedoelingen.
Verzwijg niet.
Wees week en sterk.
Wees slim, steek je nek uit en veracht de overwinning.
Kijk niet toe, bewijs niets,
Maar blijf in alle tegenwoordigheid van geest open voor tekens.
Laat je ogen zien, laat anderen erin kijken, zorg voor ruimte
en beschouw ieder in zijn eigen perspectief.
Beslis alleen met hartstocht.
Misluk rustig.
Neem vooral de tijd en bewandel de zijpaden.
Laat je af leiden. Neem om zo te zeggen vakantie.
Houd je niet doof voor geen boom, voor geen water.
Trek je terug in jezelf als je daar zin in hebt en gun je de zon.
Vergeet de mensen in je naaste omgeving,
verstevig je banden met onbekenden,
buig je over bijzaken, wijk uit naar de verlatenheid,
vermoord het noodlotsdrama, veracht het ongeluk,
analyseer het contrast.
Neem je eigen kleur aan, tot je in het gelijk staat,
en het ruisen van de bladeren zoet wordt.”

Uit: Über die Dörfer, Peter Handke

R. Magritte - Le faux Miroir (1982)

Nieuw(-)jaar

2011-01-01T23:19:00.001+01:00

Mijn hoofd was vandaag nog wat wazig van de champagne en de kruitdampen gisteren in onze straat. Een dag om na een kort wandelingetje lui op de bank te hangen en bordurend de onvermijdelijkheid van de Nieuwjaarsprogrammering te ondergaan: het concert van de Wiener Philarmoniker vanuit de Gouden Zaal van de Wiener Musikverein en natuurlijk het skischansspringen in Garmisch-Partenkirchen. Sissi, Schicksalsjahre einer Kaiserin laat ik dit jaar maar eens onbekeken voorbijgaan.
Toen de levensgeesten enigszins waren teruggekeerd was er het feestelijke openen van de agenda van het nieuwe jaar om er in keurig schrift - de aantekeningen worden kribbeliger naarmate het jaar vordert - de eerste afspraken in te noteren. Wat zal er op 31 december 2011 allemaal instaan???
Morgen gaan we nog even verder met proosten op het nieuwe jaar.

Dit keer bij mijn dochter-aan-zee (en Elena!). Haar Franse man die accordeon speelt (een beetje Fransman speelt op de musette, toch) krijgt als aardigheidje deze 2011-accordeon-kalender die ik vouwde naar dit [KLIK] model.

En dan, op 3 januari: back to normal ...

Een hoopvol 2011 gewenst!

2010-12-31T16:42:00.000+01:00

Het gedicht Hope is the thing with feathers van Emily Dickinson waarover ik hier al schreef, inspireerde mij bij het maken van de kerstkaart voor dit jaar.
Op deze laatste dag van het jaar wens ik iedereen een hoopvol 2011 toe.
Ik hoop
.... dat je met plezier terugkijkt op 2010 en met vertrouwen uitkijkt naar 2011.
... dat de dagen zich in 2011 aaneenrijgen tot een snoer van blije herinneringen.
.... dat verdrietige dagen snel overgaan in zonnige dagen.
... dat iemand dicht bij je staat als het je minder goed gaat of als je ziek bent (maar natuurlijk ook als het goed met je gaat!)
... dat je in 2011 weer iets wijzer wordt en iets meer begrijpt van de essentie van het leven.
Kortom, ik hoop dat 2011 een mooi, gelukkig, creatief en gezond jaar voor je wordt.
Enne: tot 6 januari as. maak je kans op een give away als je hier een reactie achterlaat.